Galatasaray

Son Düdük!

2010-08-10T23:40:00.000+03:00

Profilime bakacak olursanız 2006 yılından bu yana Blogger'in bir üyesi olduğumu söyleyecektir size. İçinde bulunduğunuz blogda ilk göz ağrısıydı... Başlangıçtaki belirsizlik hâli ve blog dünyası hakkındaki bilgisizliğim yüzünden, dürüst olmak gerekirse, uyduruk bir blog ismi seçmiştim. Zamanın blogları internetin en önemli medyalarından biri yapacağını tahmin etmiyordum. Gelinen nokta ortada. Askerlik dönüşü bir yenilik arıyordum. 3 ay sonrasına kısmetmiş... Lafı uzun tutmayacağım. Bu blogun ömrü bu kadarmış. Fakat bu demek değil ki benim blog maceram da aynı şekilde sona eriyor. Yeni heyecanımın adı: Sevdan Olmasa...

Israrla bekliyorum: SEVDAN OLMASA!

...and in Dreams, We will meet again...

2010-05-22T17:15:00.000+03:00

Hiçbir şeyi kafanızdakine uyduramıyorsunuz işte... Askerlik dönüşüm hangi açıdan bakarsanız bakın hayalini kurduğum yönde seyretmiyor. Eve dönüşte bulduğum ortamdan tutun da 5 ay süresince hazırladığım "döndükten sonra yapacaklarım" listesinin tek bir maddesine bile bakmıyor oluşumun var kendince sebepleri. Nereden baksanız bir isteksizlik hâli, aksi olması gerekirken... Sivil yaşam da sivil yaşam tutkusuyla yanıp tutuşurken bir de bakıyorsunuz ki yeniden karışıvermişsiniz caddelere, sokaklara ama yetmemiş sanki gurbet. 5 ay önce ne bırakmışsan olduğu gibi duruyor, sanki o 5 ay birkaç gün önce bitmemiş gibi...

Bloga yazacağım ilk yazı konusunda da fikirler üretiyordum elbette. Alakasız ve bomboş geçen bir sezonun özetini yaşadıklarımdan harmanlayabilirdim mesela. Buydu kafamda aslolan. Sezon ortasında yapılan transferlerden gelecek sezonun planlamasının yapıldığı varsayımını çıkarmıştım ben de... Gio'nun gelişinden ötürü gitmemesi gerekenin Kewell olması için tanrıya yakarma noktasına dahi gelmiştim. Yine de "olmazsa ne halt yerim" dediğim pek çok şeyden de gayet ayrı kalabiliyormuşum. Özgürlüğümü tenzih ediyorum, o üzerine alınmasın... Yarım sene boyunca herhangi bir spor dalına ait maç bile izlemedim desem... Soğuyor insan. Askerlik şubesinin bahçesinde yeşeren sarı kırmızı çiçekler de olmasa renklerin önemini dahi unutacağım, o derece...

Eh işte... Uzun zamandır korktuğumuz başımıza geldi. Bir yazımda "daha gitmeden sensizlikten korkar olduk" demiştim Kewell için. Bir futbolcu düşünün ki taraftarları tarafından bu kadar kısa süre içerisinde bu denli çok sevilsin. Kewell'i "büyücü" yapan hiç şüphesiz bu büyüsüydü. Dünya üzerinde 19 numaralı formaya bu denli değer yüklendiği kaç kulüp vardır ki? İşler 2 sezondur iç açıcı olmasa da Galatasaray taraftarının tutunacak dalıydı belki de Kewell. Sahada bulunduğu sürede bir kez dahi yüzümüzü kara çıkarmamış olmasına değinmiyorum bile ama takım kaybedip de suratlar asıldığında aradığımız bir güler yüzdü. Kewell'in yüzüydü... Onun sıcacık gülümsemesi bizlere umut aşılıyordu. "Sabredin, güzel günler yakın..." demiyor muydu?

Kewell'in sessiz sedasız gidişinden elimize tutuşturulan Üstünel tarafından dile getirilen iki kuru söz oldu: "Yaşlıydı ve sakattı. Gelecek sezon planlarımızda yok." Hagi'den sonra kaç tane futbolcuyu bu kadar bağrına bastı Galatasaraylılar? Belki Mondi, belki Iliç... Onlar da "bu kadar mı"ydı ki? Yönetimin kararına akıl erdirmek isteyenler mantıklı bulabilir de, sır erdirmek isteyenlerin oklarının ucu Linderoth'a değiyor. Galatasaray ruhu dediğimiz şeyi yerlerde arıyoruz ya son yıllarda, gözümüzün önünde büyümeye çalışan o tek kıvılcımı dahi göremediyse bu yönetimin gözü, artık bittiği yere gelmiyor muyuz sözün?

Hagi gibi olsun istiyorduk... Parçalı son forması olsun istiyorduk "Kewell from Galatasaray'ın"... Artık hep bir şeyler eksik olacak. Bunu biliyoruz en azından.

Yine Yol Göründü Gurbete

2009-12-10T17:47:00.002+02:00

Okulun hengamesinden yeni kurtulmuştuk ki soluğu askerlikte alıyoruz işte. Haziran başında kepi fırlattığımda bende hüküm süren psikoloji "İyi yahu, daha yarım yıl var" üzerineydi. Zaman hiç bu denli hızlı akmadı... Gidilecek yerler, görüp geçirilecek zamanlar bekler beni. Biz zorla adam ediledururken, Galatasaray zaferden zafere koşsun inşallah. Bir türkü tutturdum, hafifçe üflüyorum dudaklarımdan; "Neresi sıla bize, neresi gurbet... Yollar bize memleket."
5 aylık aranın sonunda şampiyonluk yazısıyla yeniden buluşmak ümidiyle.
Herkese sevgiler...

Galatasaray: 1 - İstanbul Büyükşehir Belediyespor: 1

2009-12-08T19:30:00.003+02:00

Hafta ortası oynanan ve UEFA Avrupa Ligi'ndeki grubumuzu lider birmemize vesile olan Panathinaikos maçını katılmak zorunda olduğum yedek subaylık sınavı yüzünden izleyememiştim. Haliyle izlemediğim bir maçın özet görüntülerine de dayanarak o maçı yorumlamak istemedim. Hoş, bir maç hakkında uzun uzun analizlere giren birisi de değilim. Zira futbol basit bir oyundur, yorumlamak da öyle olmalı.
Geçtiğimiz sezondan farklı bir grafik çizmiyor Galatasaray. Hatta iki sezonun da ortak haftaları ele alındığında daha kötü bir Galatasaray'a tanıklık etmekte olduğumuzu da rahatlıkla söyleyebiliriz. Her kafadan farklı bir ses çıkıyor bu istikrarsızlığa neyin sebep olabileceği konusunda. Forvetsizlik, yetersiz orta saha, koridor halindeki savunma, basiretsiz bekler, özgüven eksikliği... Bu üç nokta seçenekleri artırmak isteyenler içindi. Geçelim!
Sezona fırtına gibi giren, gol ve puan rekorlarına göz diken Galatasaray iyi oynamıyor ve kan kaybetmeye devam ediyor. Ligin 15'inci haftasında İstanbul Büyükşehir Belediyespor karşısında Ali Sami Yen'de alınan puan kaybı liderlikten olmak anlamına geldiği kadar takımın üst üste üç haftadır galibiyet alamadığını da yansıtıyordu aslında. Maçtan sonra kendisine uzatılan mikrofonlara konuşan Uğur Uçar'ın "İki olmaz, üç olmaz dördüncüsünde olur"a varan sözleri takımın içinde bulunduğu vahameti bir hayli acıklı şekilde aktarıyor.
Öyle bir lig düşünün ki lig lideri oynadığı son dört maçtan sadece 1 puan çıkarabilmiş fakat hâlâ lider. Öyle bir lig düşünün ki liderin takipçisi üç hafta boyunca kendisine altın tepside sunulan liderlik fırsatını "Almayayım" diyerek geri çevire çevire lig dördüncülüğüne kadar gerilemiş. Öyle bir lig düşünün ki ligin henüz başında zirvenin 12 puan gerisine düşen bir takım zirveyle arasındaki puan farkını 1'e kadar indirmiş. Ve öyle bir lig düşünün ki haftaya beşinci sırada başlayan bir ekip hafta tamamlandığında kendini zirvede bulmuş. Siz deyin "kalite", ben "kalitesizlik" diyorum garip bir şekilde.
İstanbul Büyükşehir Belediyespor, Ali Sami Yen'e neredeyse hücum hattından yoksun gelmiş ve bu bölgeyi altyapı destekli oyuncularından kurmuş. Galatasaray'da ise Baros dışında büyük bir eksik yok. Ha tabii, bir de nedeni anlaşılamayan bir şekilde kulübeye mahkum kalmış Keita var. Memlekete alışma sürecindeki pas alamayan bir Elano ile hücum varyasyonları deniyor maç boyunca Galatasaray ama Nonda'nın ağır kalması ve görev bölgesini sık sık terk etmesi nedeniyle rakip ceza alanında çoğalma sıkıntısı yaşıyor. Bir önceki hafta yaratıcı olması gerektiğini belirten Arda ise ısrarla hayal aleminde. Neticede spikerin büyük bir heyecanla dile getirdiği gibi bir Turkish Messi değil Arda Turan. Ayağına aldığı topları çabuk kullanmaması can sıkıyor. O eski süratinden de eser yok şimdi, sebebi beni bağlamaz.
Galatasaray maç boyunca her ne kadar kötü bir oyun ortaya koymuş olsa da hatırı sayılır miktarda gol pozisyonu da buldu. Özellikle Nonda, Elano, Arda ve Kewell ile kaçan golleri görünce saç baş yolmamak elde değildi. Uzatma dakikalarına 1-0 ile girdikten sonra da insanın canının sıkılmaması elde değildi. Nihayetinde gol yemeden kapattığımız bir maç yoktu bu sezon. 90+4'te İstanbul BŞB'nin altyapısının bir ürünü olan Hasan Ali son sözü söyleyerek Galatasaray'ın liderlik hayallerini söndürdü.
Maçın son düdüğü maçın bittiği anlamına geliyor muydu? Bu maçta değildi sanki. Özellikle karşılaşmanın son 10 dakikasında çalınan düdükler eşine rastlanmış türden değildi. Bugüne kadar çok sayıda hakem hatası gördük. Bunları eleştirip tartıştıysak bile bir süre sonra unuttuk, "Hakem de insandır" deyip geçtik. Bu kez durum biraz farklıydı. Geçtiğimiz sezon Şükrü Saraçoğlu'nda oynanan maçta Lincoln'ün golünü iptal ederek karşılaşmanın seyrini değiştiren adam Hüseyin Göçek, Galatasaray maçlarındaki başarılarına bir yenisini ekledi. 90+4'de çaldığı hiç olmadık bir serbest vuruşun kalemize gol olmasını yukarıda söylediklerimde olduğu gibi bir süre sonra unutabilirdim. Buna engel olan, uzatmaların ilk dakikasında kendisine yarım metre uzaklıkta vuku bulan bir pozisyonda Galatasaray'ın bariz kornerini görmemeyi seçmiş olmasıdır. Kendisine yarım metre uzaklıktaki bir pozisyonda makul karar veremeyen bir insan 20 metre ötede yaşanan bir pozisyonu nasıl süzebilir? Yine de bu bile Galatasaray'ın cömertçe harcadığı pozisyonların yanında devede kulak kalıyor. Kendi göbek bağını kendin keseceksin, olay budur.
Peki bu kötü gidişi ne sona erdirir? Ben bilemem bunu. Sezon başında silip süpüren, yakıp kavuran takım da bu takımdı sonuçta. "Son 6 maçımızı firesiz kapatır, devreye lider gireriz" diyenler de bilemiyorlar. Kadronuz ne kadar derin olursa olsun, ne kadar yetenekli futbolcuya sahip olursanız olun günümüz futbolu mücadele etmeyi gerektiriyor. Rakibinizden daha az koştuğunuz an mağlupsunuz işte, değişmez. Bunun yanında değişmesi gereken şeylerin başında savunmanın sağı ve solu geliyor. Her ne kadar Sabri'yi beğenmesem de Uğur Uçar konusunda diretmenin de pek bir şey ifade etmeyeceği de bu maçla birlikte bir kez daha ortaya çıktı. Mevcut şartlarda savunmanın sağı Sabri'nin olmalı, tabii mümkünse o da gitmeli. Öte yandan savunmanın soluna baktığımızda durumun daha vahim olduğunu görüyoruz. Sağ tarafa sezon sonuna kadar tahammül edilebilir belki fakat sol kanat Hakan'a teslim edildiği sürece takımın canı gerek hücum gerekse savunma yönünden çok yanacak. Dikkatle izlenirse her maçta rakibin sürekli Hakan'ın kanadından geldiği, Hakan'ın da bu ataklar karşısında ne denli aciz kaldığı görülebilir. Bulunduğu kanadı kullanabilmesi, hücumun o yönüne destek vermesi beklenen bir bek oyuncusu atik olmalıdır. Maalesef Hakan'da bu yok. Sigarayı günde iki pakede çıkarmak buna çare olabilir belki. CSKA'da banko oynayan bir Caner neden hâlâ düşünülmez, merak ediyorum.
Tüm bu can sıkıcı olayların akabinde keşke Adnan Polat'ın istifa edip gündemi değiştirebileceği bir başkanlığı olsaydı. Elinde Kulüpler Birliği Başkanlığı yok, Galatasaray Spor Kulübü Başkanlığı ise oyuncak değil tabii ki.
Hasan Kabze'yi de çok severdim. Baros'un yokluğunda takımda olması için çok şeyden vazgeçebilirdim.

Bursaspor: 1 - Galatasaray: 0

2009-11-28T01:26:00.004+02:00

Galatasaray'ın gol yeme sorunu üzerinden yürütülen "Bir fazlasını atıyorsan sorun yok" çıkarımı alabora oldu artık. Gol atılamadığında ne olacağını sorgulayan yoktu ki bir süredir bunun üzerinden gidiyoruz işte. Nonda destekli Keita, Arda ve Kewell'dan oluşan bir hücum gücünüz var fakat 90 dakika boyunca rakip kalede yaratabildiğiniz tek bir pozisyon yok. Galatasaray'ın içinde bulunduğu durumu anlatan bir cümledir bu. Üstelik bunu yaparken orta sahanızı da rakibinizden bir sayı üstün olarak kurguluyorsunuz. Eğri oturup doğru konuşmak lazım, bundan birkaç hafta önce yazdığım bir yazıda belirttiğim düşünceyi tekrarlayacağım; sistem denilen şeyin Galatasaray'da oturtulması hoş bir ütopyadan başka bir şey değil. Tam 5 sezondur aynı dertten muzdaripken takımınızın sağını Sabri'ye, solunu da Hakan'a emanet ediyorsanız uzaydan Rijkaard ve Neeskens de getirseniz o çok tatlı baldan bir tutam bile çalamazsınız ağzınıza.
Galatasaray savunmasının içinde bulunduğu durum içler acısı, rakiplerin ise evine şenlik. Öyle ki bu sezon Galatasaray kalesine girmek isteyenlerin öyle pek fazla kafa patlatmasına da gerek yok. Oyunu kanatlara yayıp, savunmanın arkasına doğru birkaç defa sarktığınızda bunu başarıyorsunuz zaten. Evet, bu denli basit. Sürekli adam kaçıran Hakan Balta ve Sabri gibi isimler de size yardım ediyor üstelik.
Yeni Galatasaray'a bakınca bir şey çok açık, bu takım Avrupa'da ligde olduğundan daha başarılı olacak. Bir kere Süper Lig'de karşılaşılacak rakipler kadro olarak güçlü bir Galatasaray'ı yıldıracak bir futbolun peşine düşecekler ki bunun yolu da sert oynamaktan geçiyor. Eski performansını mumla aratan bir Mehmet Topal ve kalburüstü oyuncu olmaktan asla kurtulamayacak bir Barış'ı sahada basmadık yer bırakmayan bir Mustafa ile desteklemek maalesef bu sorunu çözmeyecek.
"Yetenekli oyuncular yaratıcı olmalı" diyor kaptan Arda maçın ardından. Ne de güzel söylüyor. Fakat ne yazık ki her şey Football Manager'in sunduğu nimetler kadar kolay değil. Bir oyuncunun yaratıcı özgürlüğünü fare yardımıyla ayarlayamıyoruz. Özellikle düşen hücum performansı karşısında elini taşın altına koyması gereken çok isim var. Bunların başını da Arda çekiyor. Nonda'nın yedek beklediği karşılaşmada forvette ezilmesini pek düşünmüyorum ama Arda'nın hafta ortası basına yansıdığı gibi Arsenal ya da Liverpool gibi takımlarda oynayamayacağını iyi biliyorum. Arda yetenekli futbolcu olabilir, ama o kadar.
Sabri, Hakan ve Barış'a "Sistem" demişler, onların cevabı "Burası Türkiye" olmuş...

Galatasaray: 1 - Manisaspor: 1

2009-11-23T13:19:00.003+02:00

Hafta ortası basketbol şubesinde zuhur eden skandalın futbol takımı üzerinde bir etkisi olabilir miydi? "Ne de olsa Türk kanına sahibiz" düşüncesinden yola çıkarsak gayet duygusal bir tümevarım gerçekleştirebiliriz aslında. Buna göre Galatasaraylı futbolcuların daha fazla hırslanması gerektiğine inananların sayısını yadsıyamayız. Öyle olmadı tabii... Belki gün içinde açıklanan ağır cezalar, belki kaptan Arda'nın domuz gribinin pençesine düşmesi, belki hava ve hatta belki de cıvadan ötürü Galatasaray dün geceki Manisaspor maçından galibiyetle ayrılamayarak Fenerbahçe'nin yenildiği haftada lider olma şansını tepti.
Geçtiğimiz hafta tüm Galatasaraylıların canını sıkan olayın cezaları Manisaspor ile oynanacak maçtan birkaç saat evvel açıklanmıştı. Çıkan karar Galatasaray Erkek Basketbol Takımının şu ana kadar oynadığı tüm maçlarda hükmen mağlup sayılması, buna ek olarak da 5 puanının silinmesi yönündeydi. Daha açık olmak gerekirse Türkiye Basketbol Federasyonu Galatasaray'a üstü kapalı olarak "Seni ligden düşürmüyorum, sürünmeni istiyorum" mesajı vermiştir. Ha, yapılmıştır bir hata ne ceza verilirse boynun bükük kabul eylemek zorundasın, o ayrı. Küçük hesap yapabilmek için geçtiğimiz sezona bir göz atmak gerekiyor. Ligde kalabilmek için 14'üncü sırayı elde etmeyi başaran Aliağa Petkim bunu 40 puan alarak başarmış. 6 haftası geride kalan 2009-2010 sezonunda gün itibariyle -4 puan ile dibe demir atmış olan Galatasaray'ın bu hesaba göre kalan 24 haftada 20 galibiyet alması gerekiyor. İşte tam da bu noktada TBF'nin vermek istediği üstü kapalı mesaj ile yollarımız kesişiyor. Bir önceki yazıda Galatasaray'ın uğraması gereken yaptırımla ilgili düşüncelerimi belirtmiştim ve en ufak bir değişiklik de yok bunda. Takıldığım nokta farklı, anlayan anladı.
Dünkü Galatasaray - Manisaspor maçında tribünlerde de bu olaya ithafen açılmış pankartlar göze çarpıyordu ki bunların başında hafta içinde görevinden istifa eden Yiğit Şardan'a sahip çıkılması geliyordu. Yiğit Şardan'ın adamlığı ve Galatasaray sevgisini tartışmak bana düşmez elbette. Benim inancım görevini yerine getiremeyen bir şahsın hangi mertebede olursa olsun başarısız olduğudur. Yiğit Şardan Galatasaray'dan kopmayacaktır, bu kâfidir.
Maça gelecek olursak... Tahmin etmesi güç bir durum değildi aslında. Fenerbahçe puan kaybetmişse Galatasaray da kaybeder, bu değişmez. Keita'nın yedek kulübesinde oturduğu maça üçlü önlibero anlayışından ödün vermeyerek başlayan Rijkaard maç hakkındaki tavrını belli etmişti sanki. Kendi evinde taraftar baskısıyla golü bulabilecek bir Galatasaray daha sonra liderlik için skoru koruyacaktı. İleride çoğalamayıp, Manisaspor'un bitmek bilmeyen presi karşısında ezilen takım ilk devrenin bitmesine yakın yoktan var olan pozisyonda Kewell'in ayağından gelen golle 1-0 öne geçti. Bu sezon atacağını da yiyeceğini de çok belli ediyor Galatasaray. 2003 yılından bu yana sabıkalı olan Müftüoğlu'nun skora etki eden kararlarına takılmadan yorumlayacak olursak dahi Manisaspor'un golü bulacağı aşikardı. Özellikle duran toplarda yaşanan bariz sıkıntı felakete davetiye çıkarıyordu. Nitekim karşılaşmanın son 10 dakikasına girilirken kullanılan bir köşe vuruşunda rakip oyuncunun kaçırılması sonucu skora eşitlik gelirken, dünkü Galatasaray'ın maçı çevirebileceğine inan taraftar yok denecek kadar azdı. Rakip yarı alanda çoğalamayan bir Galatasaray var. Nonda gol atıyor, fakat kesinlikle Baros kadar etkili değil. Keita sahada yoksa Galatasaray canlılığını kaybediyor ve gelecek hafta çok zorlu bir Bursa deplasmanı var. İlk yarı bitmeden liderlik hesabı yapanlar için evdeki hesap çarşıya uyacak mı, birkaç hafta içinde belli olacak.

Yüzyılın Rezaleti!

2009-11-18T23:30:00.004+02:00

Yaşadığımızı anlatabilecek başka bir kelime var mıdır bilemiyorum. İşin can sıkıcı kısmı Galatasaray adının bu ayıba özne olması. Rakibine attığı yumruk sonucu 5 maç ceza alan bir oyuncu... Cemal Nalga'dan bahsediyoruz. Sezon öncesi oynanan iki hazırlık maçında cezasını tamamlamamış olduğu halde, takım arkadaşı Tufan Ersöz'ün formasını giyerek mücadele ettiği ortaya çıktı gün içinde. Yandaki fotoğraf söz konusu maçlardan birine ait. Yaşanan bu gelişmenin akabinde tüm bu olaydan bihaber olan Galatasaray Yönetim Kurulu çareyi olaya sebebiyet veren idari ve teknik kadronun kulüple olan ilişkisini kesmekte ve kamuoyundan özür dilemekte buldu. Basketbol Şubesinden sorumlu yönetici Ahmet Dedehayır ise şu an itibariyle görevinin başında! Akşam yaşanan canlı yayın hezeyanında kameralara o meşhur sırıtan yüzüyle bakmaya devam ediyordu.
Kulübün ligden ihracı gündemde. Türk sporunun lokomotifi, yüzyıllık Galatasaray gün itibariyle tarihine kapkara bir leke eklemiştir. Takımınızın gücü şampiyonluğa oynamaya yetmeyebilir pek tabii. Ezeli rakibinizin gerisine düşmüş olabilirsiniz. Fakat yapılan bu amatörce hataya takacak bir kulp bulamazsınız.
Yönetim Kurulunun özür dilemiş olması başlangıçta bir erdem timsali gibi gösterilecekse de yapılan büyük ayıp somut bir şekilde ortadayken bahane bulmaya çalışmak kulübü bulunduğundan daha da zor bir duruma sürükleyecektir. İdari ve teknik heyetin görevine son vermek de tereyağı gibi üste çıkmaya yarayacaktır ki ben hâlâ bir kulüp yönetiminin yaşananları bugün öğrenmiş olmasına takmış durumdayım. Bu örnek Galatasaray'ın "spor kulübü" olma özelliğini iyiden iyiye yitirmiş olduğunu gösteriyor ne yazık ki. Bu ayıbı temizlemek konusunda gerçekten samimiyse Galatasaray yönetimi, verilecek cezayı beklemeden ligden çekilmelidir. Lanet olsun koca Galatasaray'ı bu noktaya getirenlere!

H1'ine de N1'ine de...

2009-11-18T17:09:00.002+02:00

H1N1 virüsü kaptanın da peşine düşmüş. Aman diyeyim Arda, aman diyeyim. Acil şifalar olsun!

Galatasaray: 74 - Fenerbahçe: 72

2009-11-15T23:31:00.003+02:00

Bu gece Abdi İpekçi'de NBA'dan kalma bir görüntü vardı aslında. Tribünler dolu, takımlar da Galatasaray ile Fenerbahçe olunca aksini düşünmek mümkün olmuyor zaten. Galatasaray bugün uzun bir aradan sonra Fenerbahçe'ye karşı Abdi İpekçi'de evsahibi konumundaydı ve bunun da bir getirisi olarak ardına 10 binin üzerinde taraftarın desteğini de almıştı. Her daim diyorum, yineleyeceğim. Galatasaray'ın Fenerbahçe karşısında "şanssız" olarak kabul görmeyeceği tek branş basketboldur. Çok büyük istisnalar olmadığı takdirde hak eden, kuvvetli olan ekip maçı alıyor. Tabii bizim basketbolcuların bu maçlara mental olarak biraz daha iyi hazırlandığını da unutmamak gerek.
Müthiş başladı Galatasaray maça. Çok uzun bir süre boyunca da rakibinin öne geçmesine izin vermedi. Savunmadaki hırs bu maçın ne kadar çok istendiğinin bir göstergesiydi aslında. Netice de öyle de oldu. İki kez uzatmaya giden maçı hak eden kazandı. Yine de üzerinde durulması gereken şey bambaşka aslında. Takım maçı istiyordu, evet, fakat aynı şeyi G.Saray taraftarı için söylemek pek mümkün değil. Aslında içeride oynanan her F.Bahçe maçında olan bu. İşler biraz kötüye gidince taraftar olay çıkarır, salon boşaltılır, ve bunun cezasını takım çekerdi. Bugün de işler tam Galatasaray'ın istediği gibi giderken taraftarlar yeniden sahne aldı. Birkaçı sahaya inip Fenerbahçe bench'inin üzerine yürürken, bir kısmı tribünlerden yabancı cisimler fırlattı. Anlaşılan o ki Galatasaray taraftarı futbol takımının üzerlerine üflediği hüsranın acısını salonda atmaya çalışıyor. Ben merak ediyorum... Kalan dakikalarda tribünler boşaltılsa, yaşanan tramvadan etkilenen oyuncular konsantrasyonlarını yitirse ve maç kaybedilse hesabını kim verirdi? Eminim taraftar vermezdi. Onlar muhtemelen ev yolunda "Oğlum fırlattığım çakmak X'in kafasında patladı ya bu kâfi" cümlesini kuruyor olurlardı.

Diyarbakırspor: 1 - Galatasaray: 2

2009-11-10T01:18:00.003+02:00

Aldığı her yenilgiden sonra Futbol Federasyonu'nu ligden çekilmekle tehdit eden, iç saha dış saha ayrımı yapmaksızın her maçında taraftarı olay çıkaran bir rakibe karşı oynayacaksanız endişe etmeniz için yeterli sebebiniz var demektir. Diyarbakırspor ligden çekilme iddiasında ilk kez bulunmamıştı ama bir kez de Galatasaray maçından önce denemekte fayda vardı. Yoksa kamuoyunun ilgisini üzerlerine nasıl çekebilirlerdi ki? "Galatasaray maçına çıkmayacağız" gibi bir cümle kurarsanız ve tabii ki kaşlarınızı da çatarsanız artık kimse yan bakamaz size. Belli ki Diyarbakırspor'un amacı gündemi meşgul etmek, kafa karıştırmak ve bununla birlikte normal şartlarda sağlanması zor görünen bir motivasyon elde etmekti. Akıllıca bir iş çıkardılar doğrusu. Galatasaray için karşılaşmanın zor geçmesi için her şey hazırlanmıştı. Piyonlardan birinin hareket etmesi ya da hakemin ilk düdüğünün stadyumda yankılanması gerekiyordu sadece.
Mustafa Sarp'ın yokluğunda orta üçlü Mehmet, Barış ve Ayhan ile kurulunca haliyle mücadele gücü düştü takımın. Bunun yanında ev sahibi ekibin maça aşırı bir motivasyonla başlaması da işin tuzu biberi oldu. Kendi takımı tanırım. Baskılı deplasmanlarda eli ayağına dolanır takımın. Korktuğum başıma geldiğinde maçtan ümidi kesmediysem eğer bunun sebebi Diyarbakırspor orta sahasının tempoyu daha fazla kaldıramayacağına olan inancımdı. Şayet yanılmadım. Yine de ilk yarının sonunda Sabri durumu 1-1'e getirmeseydi, belki şu an farklı cümleler kuruyor olabilirdim. İkinci yarıda ise ilk yarıya nazaran farklı bir Galatasaray vardı. Topu ayağında daha çok tutup, pas yapmaya çalışan takımın Arda'nın ayağından bulduğu galibiyet golü ders niteliğindeydi. Son 25 dakikada sorumsuzca oyundan atılan Barış'a "Almanya'da ne öğrendin sen kuzum?" sorusunu yöneltmemek hata olurdu sanırım.
Galatasaray, Fenerbahçe'nin maç yapmadan 3 puan kazandığı haftada zirvenin altı puan gerisine düşmemek için kazanmak zorunda olduğu maçtan galip ayrılmasını bildi. Geriye ise yapay dostluk görüntüleri kaldı.

Farmville'nin Amacı

2009-11-09T17:40:00.001+02:00

Evet, ben yaptım.

Dinamo Bucharest: 0 - Galatasaray: 3

2009-11-06T22:13:00.002+02:00

Gheorghe Hagi'nin çevresindekilerin tavrı her şeyi çok net bir şekilde özetliyor aslında. Evet, Galatasaray UEFA Avrupa Ligi'nde son iki maçını oynamadan gruptan çıkmayı garantiledi. İşin bir diğer boyutu ise Galatasaray artık Avrupa'da Kinder'den çıkan ekipler karşısında sürpriz yaşamıyor. Tam olması gerektiği gibi her şey. Büyük takım büyüklüğünü gösterip rakip ayrımı yapmıyor.
Dinamo Bükreş iki hafta önce çapını belli etmişti aslında. Ne yalan söyleyeyim daha kuralar çekildiği gün Panathinaikos yerine dert edecek birilerini kestirmiştim gözüme. Gereğinden fazla büyütmüşüm. İlk maçtaki 4-1'lik skora rağmen gerek mental gerekse fiziken herhangi bir gelişme gösterememiş Rumen temsilcisi. Taraftarlarından yoksun oluşlarının ille de bir etkisi vardır ama son umutlarını bağladıkları maçı kötü başlayıp kötü bitirdiklerini görünce "Demek ki adamların güçleri bu kadar" demekle yetindim. Öyle ki ileride basıp rakip savunmayı boğan Baros, sağ kanadı koridora çeviren Keita ve tüm handikaplarına karşın Elano'nun yokluğunda ilk düdükten itibaren oyunu domine eden bir Galatasaray izledi futbolseverler. Keita ve Elano'nun arka arkaya görmüş oldukları kırmızı kartların kesik yemelerinde rol oynadığını düşünüyorum ama zaten bu da başka bir yazının konusu...
Son zamanlarda Galatasaray kalesine asılı ağların havalanmadığını pek görmedik. Sivasspor'a karşı oynanan son lig maçında Ayhan'ın yerine Barış'ın monte edilmesi ve orta üçlünün Mehmet, Mustafa ve Barış ile kurulması her ne kadar rotasyon olarak yorumlasa da belli ki Rijkaard'ın düşündüğü şey farklıydı. Mustafa gibi sahada basmadık yer bırakmayan bir futbolcunun yanına azmiyle onun açığını kapatacak biri gerekiyordu ki bu noktada denenen isimdi Barış. Yaşadığı performans düşüşünün akabinde kesik yemiş olması Barış'a olumlu yansımış, bu kesin. İki maçtır kalemizi gole kapatıyor oluşumuzun orta alandaki bu değişim olduğunu söylesek yanlış bir şey dile getirmiş olmayız sanırım. Yine de Sivasspor ve Dinamo Bükreş'in zayıf rakipler olduğunu da bir kenara yazmak gerek.
Galatasaray kendisine bir üst turun kapısını açacak maçı Kewell, Nonda ve Mehmet'in golleri ile 3-0 kazandı. Mehmet Topal'ın uzak mesafeden gelen golü hoş, uzun zaman sonra takımımızı bir Avrupa kupası grubunun zirvesinde görmek çok daha hoş.

Galatasaray: 2 - Sivasspor: 0

2009-11-03T02:35:00.002+02:00

Maçın üzerinden epey geçti ve bana maç hakkında söylenecek pek bir şey kalmadı esasında. Hâl böyle olunca oynanan oyundan farklı bir noktaya değineceğim. Galatasaray tribünlerinin son yıllarda yaşadığı büyük düşüşü kimsenin inkar edecek bir durumu yok. Aksi yönde görüş beyan etmek basbayağı kendini kandırmaktır. 22 bin kişilik stadın bir türlü doldurulamayışına artık söyleyecek sözüm kalmadı ama tribünleri organize edenler hakkında belki birkaç şey söyleyebilirim. Galatasaray tribünlerinde bir ruh yok. Maçın başında hep bir ağızdan söylenen ve artık her stadyumda rastlanan üçlünün dışında ses getirecek, tempolu bir bestesi yok Galatasaraylılar'ın. Nevizade Geceleri söz konusu olduğunda nötr kalsam da son zamanlarda dile getirilen "Sen var ya sen..." diye başlayıp "...deplasman yolunda elimde sigaram..." ile devam eden tezahürata söyleyeceklerim var. Bir kere son derece sıradan ve bayağı olan, takıma zerre katkısı olmayan bu besteye Galatasaray tribünleri gereğinden fazla sahip çıkıyor. Bunu gözlemlemek için illa ki tribünde olmak da gerekmiyor üstelik. Nevizade Geceleri ile bir You'll Never Walk Alone havası yakalanmak isteniyor olabilir ama bence bu kadar yani, fazlası yok. "Sen Var Ya Sen"in temposuzluğu, anlamsızlığı, takımı ve taraftarı kamçılamanın aksine uyku getirici bir misyona sahip oluşu ince ince irdelenmeli kanısındayım. Öyle ya, tam bir koyunun olmadığı yerde keçiye Abdurrahman Çelebi denmesi durumudur bu. Harry Kewell ve Nonda'nın golleriyle 2-0 kazanılan Sivasspor maçı sırasında birçok kez kulağıma çalındı bu tezahürat. Artık takımı ateşleyecek, "mıy mıy"lıktan uzak tezahüratlara ihtiyacı var Galatasaray tribününün. Şu hâliyle takıma en ufak bir katkısı yok. En azından ben böyle düşünüyorum.

Koleksiyon #14

2009-11-01T19:15:00.001+02:00

Sometimes I prefer to give up tradition of the concept "The Collection". I do this if I feel so emotional about something. So, this is one of those moments. Last one was the orange kit with Hasan Şaş. I have used it after Hasan's decision of retirement. Well... Why do I use this newest kit as a collection item. I think you'll understand it after you see back side of the kit. Yes! You're so clever! It's Harry Kewell! While I am watching today's match against Sivasspor, and after I've seen his half volley, I just can't keep my feelings to myself. And this is an absolute "yes"! Kewell should not leave us! If he does... Nevermind! Let's don't think about it. I think you wonder why I prefer English to write this post. It's because my hope. Maybe our "Daddy Cool" happens to pass this blog. You don't dare to leave us Mr. Daddy Cool, we won't let you go :)

Alkış

2009-10-28T00:55:00.003+02:00

"Maçı iptal etseydim 50 bin kişi sokağa dökülürdü cam çerçeve kalmazdı, Kadıköy yıkılırdı..."
(Bünyamin GEZER)

Fenerbahçe: 3 - Galatasaray: 1

2009-10-26T15:30:00.000+02:00

Söyleyecek sözüm çok. Nereden başlayacağımı bilmiyorum, fakat bir yerden başlayacağım ki şu an tek bildiğim bu. Evet, epey doluyum. Normali de bu. "Uhuuu, biz Galatasaraylı'yız oğlum, yenildiysek ne olmuş yani? Onların tek amacı bizi yenmek değil mi zaten, uhuuuuuuuu!" mantığıyla gidenlere de, kusura bakmasınlar, bugün anlam veremeyeceğim. Söyleyecek sözüm çok bugün. Hepsini dile getirebilecek miyim, onu da bilemiyorum. Bir yerden ilk kelamı edeceğim önce, sonrası... Gidebildiği yere kadar! Gitmediği yerde, durup motorun soğumasını bekleyeceğim sanırım.
Allah var, bir haftadır maçı düşündükçe karnıma saplanan tarifi namümkün ağrıyı ancak çeken bilir. Mesele Beşiktaş ile olan mücadelemizin adı da derbi. Fakat bu hissi yaşatmıyor kesinlikle. Bunun sebebinin, genelde, Beşiktaş'a karşı üstün oluşumuz olduğuna da inanmıyorum. Yine de böylesi daha makbuldür belki, bilemedim şimdi. Uzun zamandır Fenerbahçe maçları işkence ile eşdeğer benim için. Üzülerek belirtmem gerekiyor ki bu maçların oynanacağı haftanın bir an evvel bitmesini istiyorum. Yine söylemeliyim ki Şükrü Saraçoğlu'nda oynanan son üç Fenerbahçe-Galatasaray maçını izlemedim ben. Dünkü dahil... O iki saatlik süre zarfı içerisinde elimden geldiğince soyutluyorum kendimi dünyadan. Nasıl becerebildiğimi birilerinin bana sorması gerek tabii ama oluyor işte bir şekilde. Dün mesela... Maç öncesi görüntüleri izliyorum evde. Son 10 yılı aklıma getirmemeye çalışıyorum. Hagi'nin "Galatasaray'ın adının olduğu her yerde umut vardır" sözünün peşinden gidiyor olacağım ki az da olsa bir umut yeşertiyorum yüreğimde bu maça dair. Sonra düşünüyorum... Kadıköy'deki son galibiyeti aldığımız maçı bir türlü hatırlayamıyorum. Aralık 1999'da yaşım kaçtı ki? Oturup maç izliyor muydum acaba? Bunun önemi yok zaten. Düşünüyorum ve Hagi'nin sözünün geçersiz olduğu tek yerin Papazın Çayırı olduğuna kanaat getiriyorum. Neyse... Maç öncesi futbolcuların taraftarı selamlamaya gittiğini görüyorum. 10 yılın getireceği bir motivasyon olmalıydı. Umudum bunaydı aslında. Yanılgımı anlamam için pek bir süre geçmesine gerek yokmuş. Geçen yıldan sabıkalı takım kaptanımız Arda Turan, ısınmaya çıkan Fenerbahçeli futbolcuların arasına dalıp yumruklarını konuşturmaya başladı. Maçın kaybedildiği, az olan umudumun da söndüğü an o andı aslında. Kimse bana olayları F.Bahçeli oyuncuların körüklediğini anlatmaya çalışmasın, çünkü anlamamakta ısrarcıyım. Galatasaray'ın motivasyon konusunda bir sıkıntısı olduğu son derece aşikâr. Ben dünya üzerindeki hiçbir takımın derbi maçlara böylesine bir motivasyon ile hazırlandığını sanmıyorum. O an yaşananların başta Arda olmak üzere, takımdaki tüm oyunculara negatif bir etki edeceğini anlamak için müneccim olmaya gerek yok. Bunu da geçelim... Ayrıntılara sonra değineceğim zaten. Maçın başlamasına 10 dakika kala evden dışarı attım kendimi. Kadıköy'deki maçları izlememenin bünyede yarattığı sinir ve stres, izlerken oluşandan daha hafif, deneyebilirsiniz gelecek sene. Deniz kenarına gittim ve iki geçmek bilmeyen saat boyunca öylece oturdum. Ali Sami Yen'de Nonda'nın golüyle 1-0 kazandığımız maçın son 10 dakikasını bile stadın tuvaletinde geçirmiş biri olarak Kadıköy'deki maçları izlememeyi tercih ediyor olmam kadar doğalı yoktur herhalde. Eve geldiğimde uzatma anları oynanıyordu. Kapıdan şöyle bir baktığımda Guiza seviniyordu. Geçelim...
Takımın motivasyon yönteminden bahsedelim... Aslında Baklavasına'da bilog bu konuda söylenebilecek her şeyi yazmış. Galatasaray o stada adım attığı an farklı bir kimliğe bürünüyor. "O stada çıktığımızda ayaklarımız titriyor" diye yakınan Türk futbolcuları zaten geçtim. Elano, Kewell, Baros, Keita, Franco, Nonda... Bunlar Avrupa'da üst düzey stadyumlarda, pek çok üst düzey maça çıkmış isimler. Bu adamlar bile kimliklerini kaybediyorsa, sözün bittiği yerdeyiz bence. Yoksa iki sene içinde Benfica, Hertha Berlin, Bordeaux, Hamburg, Panathinaikos gibi takımlara karşı muhteşem sonuçlar elde eden bir Galatasaray'ın, saydığım ekiplerden zerre artısı bulunmayan bir Fenerbahçe karşısında bu denli aciz görünmesinin başka bir açıklaması yok. Ben Fenerbahçe'nin derbilere hazırlanma sürecini çok merak ediyorum. Nasıl yapıyorlar bilemiyorum ama bu işi çok iyi yaptıkları kesin. Galatasaray ve Beşiktaş ile yaptıkları son 18 lig maçında sadece tek bir mağlubiyet aldılar ki bunu her iki takımdan da üstün bir kadroları olduğu için yapmıyorlar. Kendilerine güvenleri var bir kere. Galatasaray'ın bu konudaki en büyük sıkıntısı 10 senedir sürekli mağlup olmanın bir getirisi olarak her sene ilk hedef olarak galibiyeti görmesi, sinirlerine hakim olamaması, ilk golü kalesinde görünce dağılması. Bunun önüne geçebilecek bir yöntem buluncaya dek tarih tekerrür etmekten sıkılmayacak maalesef.
Gaziantep'de oyuna kenardan çıkmak istemeyen Arda'nın önüne geçip adeta siper ören, Saraçoğlu'nda olmayacak bir penaltıya düdük çalan, Galatasaray'ın haklarını verecek kadar cesur olamayan, suratsız bir adam hakkında ise söyleyecek fazla sözüm yok. Dilimizde tüy bitti, değişmeye niyeti olmayan adamları sopayla mı değiştireceğiz? Oğuz Sarvan'ın kendisi neydi ki, Hakem Komitesi Başkanlığından ne olsun? Bunu da geçiniz...
Arda Turan'a değineceğim biraz. Arda'ya başında beri inanmış biri olarak söyleyebilirim ki dün gece Arda'nın Galatasaray defterine kara bir leke olarak geçmiştir. Bu sadece benim iddiam. Ben kimim? Bir Galatasaray taraftarı... Kimsenin şeyine takmayacağı bir adamım. En azından bu hususta. Neden? Çünkü aykırı düşünüyorum. 22 yaşındaki, henüz kendisini dizginlemeye gücü yetmeyen birini kaptan yaptık biz. Takım arkadaşlarına örnek olması gereken bir adamdı bu. Geçen sezon Ali Sami Yen'de oynanan maçtan sabıkalı olmasına rağmen bir sonraki maçın başlamasını bile bekleyemedi ve kanımca takımın tüm bir hafta boyunca yaptığı tüm hazırlıkları tek başına heba etti. Böylesine bir maçta oyunu gereksiz yere germenin, takım arkadaşlarının motivasyonuna doğrudan etki etmenin, taraftarın beklentisiyle oynamanın hakkını kim veriyor acaba Arda'ya? Adım gibi biliyorum ki dün akşam "Yürü be Arda, bir tane de benim için çak" diye haykıran yığınla Galatasaraylı bulabiliriz. Tamam, milyar liralık elbiseleri üzerine çek. Sonuçta kazandıklarının yanında o rakamların esamesi okunmaz ama taraftara bunu yapma, o çok sevdiğin camiana bunu yapma. Hakkın yok buna. Maçın başındaki gerginlik olmasa Keita oyundan atılır mıydı acaba? Onbir kişi ile devam etsek maçın sonucu ne olurdu? Olasılıklar üzerinden konuşmayı sevmem. Seven varsa, sorular bunlar işte. Metin Oktay'ın formasını giyeceği için 10 numarayı ve kaptanlığı kabul ettiğini dile getiriyordu Arda. Birilerinin Arda'ya Metin Oktay'ın durduk yerde Metin Oktay olmadığını anlatması gerekiyor acilen.
Kısa bir süre öncesine kadar Fenerbahçe mağlubiyetleri sonrası uyku sözcüğü kaybolurdu hafızamdan. Maç sonrası spor programlarını izlemeyi bırakın, ne bir hafta boyunca televizyonu açardım ne de birkaç gün doğru dürüst yemek yiyebilirdim. Hani psikolojide öğrenilmiş çaresizlik vardır ya, işte bizim durumumuzun gittiği yer de sanıyorum ki burası. Dün akşam spor programlarını bile izledim, koymadı pek. Talihi değiştirebilme imkanı olanlar bu uğurda kendilerini yormamış, hırpalamamış, sıkıntı çekmemişken ben niye kendimi bu işkenceye mahrum bırakacaktım ki? Ne de olsa onlar dün gece, dün gece olmasa bile bu geceden itibaren başlarını yastıklarına rahat koyacaklar. Cepleri para dolu, kazanırlarsa tabii ki mutlu olacaklar, kaybederlerse de acısı anlık olacak. Fakat umudunu onların becerisine bağlamış milyonlarca kişi, tutunacak tek dalı takımı olan binlerce taraftar, bir o kadar suratsız karşısında ağzını açamayacak, öyle mi? Yok ya!
Dedim ya, Kadıköy'deki son karşılaşmamızı hatırlamıyorum ben. 13 yaşındaymışım o vakit. Az değilmişim ama hatırlamıyorum işte bir şekilde. 10 sene geçmiş üzerinden... Bir 10 sene daha geçebilir üzerinden, belki de daha fazla. Sorun ettiğim bu değil ki benim.

NOT: Dün gece maçtan sonra hiç yapmadığını yapıp, dakikalarca o iğrenç müzikler eşliğinde hoplayıp zıplayanları gösteren, ara ara boynunu eğip oturmuş Galatasaray taraftarlarını da kadraja alıp harmanlayan Lig TV'nin ise yatacak yeri yok.

Galatasaray: 4 - Dinamo Bucharest: 1

2009-10-23T21:53:00.003+03:00

Maç öncesinde pek çoğunun aksine karşılaşmanın zor geçeceğini düşünmüyordum. Galatasaray'ın Bükreş temsilcisi karşısında takılabileceğini düşünenlerin sebepleri de son derece makuldü aslında. Neticede 3 gün sonra bir derbi maçına çıkacaksınız. Akılların o maçta olduğu yönünde fikir yürütmek çok zor olmasa gerek. Türk futbolunun, pardon Türk basınının, geçmişine baktığımızda her daim aynı yolun izlendiğini görüyoruz zaten. Önemli bir maçtan önce görece daha kolay bir rakibe karşı oynayacaksanız akılınız da fikriniz de o söz konusu önemli maçta olur. Dedim ya, basındır bunu yazan. Doğruluğunu takdir etmek size düşsün. Düşünmekte fayda var. Halı sahada top koştururken bile, top ayağımıza geldiği an dünyadan kopmuyor muyuz? Öyleyse bir futbolcu sahaya çıktığında psikolojik açıdan başka bir şey düşünebilir mi? Bu mümkün mü? Ben sanmıyorum, pek çoğu sanmıyor ama basının düşündüğü tam olarak bu işte. Yoksa Dinamo Bucharest maçının ertesinde spor yazarlarının maçı yorumlamak yerine F.Bahçe maçına değinmelerinin başka bir açıklaması olamaz.
Deplasmandaki Panathinaikos galibiyetinden sonra Galatasaray'ın kalan maçlarını güle oynaya tamamlayıp, grubu lider bitireceğini düşünenler, iç sahada Sturm Graz karşısında kaybedilen puanların ardından kafalarındaki soru işaretleriyle yaşamaya başlamışlardı ki Galatasaray gruptaki üçüncü maçında Romanya temsilcisi Dinamo Bucharest'i evine 4-1'lik mağlubiyet ile gönderip, puanını 7'ye çıkardı. Bu sezon dillerden düşmeyen rotasyonun bir örneğini gördük dün gece. Rijkaard sahaya Franco, Sabri, Mehmet, Servet, Caner, Ayhan, Mustafa, Elano, Kewell, Keita ve Nonda onbiri ile çıkmayı tercih etti. Arda ve Baros'un dinlendirildiği maçta Galatasaray fiziksel açıdan büyük direnç gösteren rakibini Kewell, Nonda (2) ve Elano'nun golleri ile geçti ve Türk spor basınına "Artık Fenerbahçe maçını rahat rahat düşünebilirsiniz" mesajı verdi.

Galatasaray: 4 - Trabzonspor: 3

2009-10-19T21:05:00.003+03:00

Takımın başındaki isim Gerets olsaydı muhtemelen maçtan sonra duyacağımız cümle şöyle olurdu: "Yediğimizden bir fazlasını attığımız müddetçe sorun yok!" Yalan da değil aslında. Koca sezondaki tüm maçlarını 1-0 kazanan bir takımın basbayağı şampiyon olacağı kadar gerçek. Ben bir takım maç kazandığı sürece tartışılmaz sanırdım hep. Kazanan bir şekilde haklı olmalıydı. Yine de birileri iki haftada yenen 6 golün açıklamasını yapabilir mi?
Galatasaray'ın takım savunmasında sıkıntı yaşadığı ortada. Birkaç haftadır bu böyle. Bunda en büyük pay hiç kuşku yok ki savunma ve hücum hattı arasındaki bağlantıyı kurmakla görevli olan ön liberolar. Sezona harika bir giriş yapan Mustafa Sarp formayı garanti olarak mı görüyor bilemiyorum ama kendisini değişilmez kılan mücadele özelliğinden de biraz kaybetmiş gibi. Çok uzun bir zamandır yokları oynayan Mehmet Topal ve Linderoth'a zaten değinmeyeceğim. Sakatlık sonrası takıma geri dönen Ayhan Akman'ın topla gereğinden fazla oynama sevdası ise bu hafta başımıza neredeyse büyük dert açıyordu. Galatasaray'ın savunma dörtlüsünü eleştirenlerin çok büyük bir yanılgı içinde olduklarını düşünüyorum. Servet, Gökhan ve Hakan'ı bir kenara bırakırsak savunmanın sağ tarafını teslim ettiğimiz Sabri'de bu sene büyük bir değişiklik gördüğümü söyleyebilirim. Bir düşünün... Bu sezon kaçıncı kez "Sabri bu maçta takımın en iyisiydi" ifadesini kullandık? Ben sayamadım artık. Bu denli yerden yere vurulmayı hak etmiyor bu adam. En azından bu sezonki performansıyla. Kendisini uzak mesafeden şut çekmeyi bıraktığı için de ayrıca kutlamak istiyorum.
Lider Fenerbahçe'nin mağlup olduğu haftada aradaki 5 puanlık fark kapatılmak zorundaydı. Yine de F.Bahçe mağlup sayılınca bizim de mağlup sayılmış olma ihtimalimizden haz etmiyordum. Galatasaray bu kez o bilindik senaryoyu uygulamadı. Kewell, Servet, Arda ve Baros ile sonuca gidip, karşılaşmadan 4-3 galip ayrıldı. Evet, 3 gol de yedi. Belki de, gerçekten, kazandığınız müddetçe kalenizde gördüğünüz gol sayısının bir önemi yoktur. Ancak rahat maç izlemek isteyen bir taraftar şikayetçi olabilir bundan ki onu da anlarım.
Malum, gelecek hafta Fenerbahçe deplasmanı var. Fenerbahçe'nin Gaziantep'ten 3 puanla ayrılması durumunda gelecek hafta oynanacak olan maç Galatasaray için tam anlamıyla bir ölüm kalım mücadelesi sayılacaktı. 1999'dan bu yana galibiyet yüzü göremediğimiz stadta alınacak bir mağlubiyet ligin erken kopmasına sebebiyet verebilirdi. 10 yıldır kazanamıyor oluşumuzdan ötürü atıp tutmayacağım. Zira şansımızın tutmadığını inkar etmek fazlasıyla abes olur. Yine de 2 puanlık bir farkın takım üzerinde yaratacağı stres, 5 puanlık farkın yaratacağından daha insancıl olacaktır.
Yazıyı kapatmadan... Gica'ya bakar mısınız? Bir zamanlar Ali Sami Yen çimlerinde yazılan nice destanda başrol oynayan adam bu kez aynı stadta taraftar olarak yerini alıyor. Gülümsemene kurban olacak yığınla adam var burada. Biliyorsun bunu. Hasta Siempre!

Ankaragücü: 3 - Galatasaray: 0

2009-10-04T19:38:00.003+03:00

Birkaç haftadır kapıyı çalan mağlubiyet bugün kapıdan içeri girdi. Galatasaray deplasmanda Ankaragücü'ne 3-0 mağlup oldu ve bu sezonki ilk mağlubiyetini ağır bir sonuçla aldı. Aslına bakılırsa, daha önceki yazılarımda da söyledim, Panathinaikos maçından Sturm Graz maçına dek oynanan dört karşılaşmada bu mağlubiyetin sinyallerini almıştık. Bir kere rakiplere çok fazla pozisyon veriyorduk. Yakın bir zamanda savunmamızda bir patlama beklemiyor değildim. Sadece büyünün bozulmaması için dile getirmiyordum. Gollerden sonraki konsantrasyon düşüklüğü inadına devam ediyor Galatasaray'da. Maçın son 8 dakikasında ardı ardına yenen 3 golün başka bir açıklaması vardır yine de...
Geçtiğimiz hafta oynanan Eskişehirspor maçından sonra Rıdvan Dilmen, Frank Rijkaard'ın bir B planının olmadığından söz etmiş, deyim yerindeyse yer yerinden oynamıştı. Hafta boyunca pek çok spor yazarı Rıdvan'ın bu sözlerini tiye alan açıklamalar yapmışlardı. Şüphe yok ki Dilmen bu açıklamalarını ezberbozmaz biçimde devam eden maç içi oyuncu değişikliklerine bağlıyordu. Ankaragücü maçı sonunda bu yoldan tümevaran Bülent Tulun da adeta Dilmen'i onaylıyordu. Peki var mı böyle bir şey? Gerçekten Rijkaard'ın bir B planı yok mu? Yoksa günümüzün efsane takımı Barcelona'nın bugün bile izinden gittiği sistemin yaratıcılarından biri olarak yeni bir ülkede, yeni bir takımda, yeni bir sistem kurmaya mı çalışıyor? İkincisi daha mantıklı geliyor kulağa ve akla... Ancak benim bu konuda bile farklı düşüncelerim var.
Rijkaard ülkeye ayak bastığında pek çoklarımızın da ağzı kulaklarındaydı. Nihayetinde kendisini kanıtlamaya ihtiyaç duymayan bir isimdi. Barcelona'da yaptıkları hâlâ akıllarda tazeydi. Yapılan transferler ile birlikte beklentiler de arttı. Rijkaard sistemi olmayan Türk futboluna yeni bir sistem getirecekti. Herkesin beklentisi belki de yeni Barcelona'ydı, kim bilir! Üst üste gelen başarısız sonuçlardan sonra Rijkaard'a yöneltilen birtakım eleştiriler sonrasında gördük ki Rijkaard için kimse ağzını açmamalı. Elbette ki hiçbirimiz futbolu ondan daha iyi bilmiyoruz, fakat bu teknik adamın eleştirilmemesi için bir sebep değil ne yazık ki. Çok eleştirilen Skibbe ve Gerets de futbolu bizlerin bildiğinden daha iyi biliyorlardı fakat onlar da eleştiriliyordu. Bir kere ülkemiz futbolunun doğasında var bu. Kimse özünü inkar edemez. Bu yüzdendir bünyemizde bir Alex Ferguson, bir Wenger yetişmiyor...
Rijkaard'ın sistemi konusunda da şüphelerim vardı. Yanlış anlaşılmaya mahal vermemek için bu düşüncemi açayım. Şüphelerim Rijkaard üzerine değil, Türk futbolu üzerineydi. Futbol dünyasında belli bir yer edinmiş tüm teknik adamların bir sistemi vardır. Elbette ki Rijkaard'ın da var. Fakat - ve maalesef - Rijkaard'ın çalışdığı ülkenin adı Türkiye. Bu ülkede hiçbir sistemin işlediği görülmemiştir ki herhangi bir futbol sisteminin işlediği görülsün. Türk futbolunun geçmişine baktığımızda kimsenin bir sistem kurmaya çalıştığını göremeyiz. Deneyenler olmadı mı? Oldu. Şimdi neredeler peki? Bu ülkede futbol takımı çalıştırıyorsanız günü kurtarmak zorundasınız. Kimse geleceğinizle ilgilenmez, kimsenin umrunda olmaz. Türk futbolcusunun hiç olmaz. Bir kere alışmamışlar buna... Yani burada sürekli 4-2-3-1 oynayıp, zora düştüğünde bile bundan ödün vermeyen bir adam ayıplanır. Adının Rijkaard olmasının bile bir önemi yoktur. Ben Rijkaard'ın Türkiye'de ve Galatasaray'da belli bir sistem oturtabileceğine inanmıyorum. Başından beri... Başka bir ülkede, başka bir takım olsaydı inanmamam için bir sebep olmazdı. Ancak Rijkaard bu ülkeyi tanımıyor. Bu ülke insanını tanımıyor. Bu ülkenin futbol konusundaki cahilliğini bilmiyor. Hiçbir zaman da bilemeyecek...
Sezon başından beri kamuoyuda yaratılan "bu takım yenilmez" düşüncesi sekteye uğruyor ki, bu iyi bir şey. Dünya üzerinde yenilmez bir takım olmadığını en çok futbolcular öğrenmeli. Taraftar öğrendi zaten. Yıldızlarla maç kazanıldığı günler geçmişte kaldı hiç kuşkusuz. Günümüzde savaşan yıldızlara sahip olmalısınız. Arda bunu çok güzel yerine getiriyordu mesela. Son birkaç haftadır Arda'yı gören beri gelsin. Ne zaman bir röportajını görsem yurt dışına gitmekten bahsediyor. Arda canımız ciğerimiz, kredisi sonsuz ama onu böyle görmeye alışamamışız bir kere. Bu sezonki Galatasaray eleştirilmeyecek gibi bir şey elbette yok.

Galatasaray: 1 - Sturm Graz: 1

2009-10-02T00:16:00.003+03:00

Bu sezon mağlubiyete ilk kez bu kadar çok yaklaştık. Panathinaikos deplasmanından 3 puanla dönünce grubu çok rahat tamamlayacağımızı düşünenler yanıldı. Evet, gereğinden fazla bir rahatlık var takımın üzerinde. Belli ki grubun son maçına kadar rahat nefes alamayacağız.
En son 2000 yılında karşı karşıya gelmiştik Sturm Graz ile. Şampiyonlar Ligi grup maçlarında oynanan iki karşılaşmadan da galip ayrılamamıştık. Skor anlamında değişen hiçbir şey olmadı. Koskoca ilk yarı boyunca girilen tek bir net gol pozisyonuna karşı Avusturya ekibi üç tane buldu. Devrenin uzatma anlarında buldukları gol ise kendilerine olan güvenlerini kamçıladı.
İkinci yarıda Galatasaray'ın takım halinde oyun disiplininden koptuğunu gördük. Bilhassa savunmanın başına buyruk tavrı maçı rahatlıkla Sturm Graz'a verebilirdi. Mehmet Topal'daki inanılmaz form düşüklüğü devam ediyor. Böyle devam ederse Fenerbahçeli Selçuk ile yarışır. Yıldız adayı Türk futbolcuların neden bir devamlılığı yoktur, merak ederim.
Milan Baros ise kaydettiği gole rağmen saç baş yoldurttu. Bunu ben bile söylüyorsam, anlayın ki Baros gerçekten kötüydü. Kaleye bir metre mesafeden üst direğe nişanladığı top Galatasaray'a sallamak için hazır bekleyen birtakım kalem oynatıcısını memnun edecek cinsten.
Arda Turan'a da değinmeden edemeyeceğim. Tamam canımız, ciğerimiz ama belli ki kafasına takılan şeyler var. Bir kere haftalardır yüzü gülmüyor. Bu da oyununa yansıyor.
Geride bırakılan haftaları göz önünde bulundurunca bu sezon aradan sıyrılan tek isim Keita gibi görünüyor. Adamın kötü oynadığı tek bir maç yok bu güne kadar. Maça etki etmek için elinden gelenin fazlası uğruna mücadele ediyor. Keita varsa, Galatasaray da oluyor. Nitekim bir geçiş dönemindeyiz. Her sene olur bu Galatasaray'da... Ne kadar çabuk atlatırsak o kadar iyi.

Galatasaray: 1 - Eskişehirspor: 1

2009-09-27T22:13:00.003+03:00

İster "Perşembenin gelişi çarşambadan bellidir" deyin, ister görünen köyün kılavuza ihtiyaç duymadığını söyleyin... İlk puan kaybı Ali Sami Yen'deydi bu akşam. Ayakların yere basma zamanı geldi. Biraz fazla havadaydık sanki.

Happy Birthday

2009-09-22T19:55:00.003+03:00

Çok yaşa Kewell... Bizimle yaşa...

Kasımpaşa: 1 - Galatasaray: 3

2009-09-21T23:37:00.004+03:00

Bu havadaki de ne? Bir kuş? Bir uçak? Yoksa Superman mi? O da değil? Kim bu yahu? Hem o topla ne yapıyor kale çizgisi üstünde? Ben çıkamadım işin içinden, çıkabilen beri gelsin.
Galatasaray ligin altıncı haftası için bugün Kasımpaşa'ya konuk oldu. Bu maça kadar oynadığı 5 maçta 15 puan çıkararak averajla liderlik koltuğunda bulunan Galatasaray, ligin son sırasına demir atmış puansız Kasımpaşa karşısında mutlak favoriydi hiç kuşkusuz. Fakat günümüz futbolu artık öyle favori mavori dinlemiyor.
Karşılaşma başbakanın adını taşıyan bir stadyumda oynanınca hemen başbakanın kimliğine bir bakmak gerekiyor. Özel yaşamı tabii ki beni alakadar etmez ama devlet büyüklerinin taraftarı oldukları takımlar her daim tartışma konusu olmuştur. Mesut Yılmaz bakanların başı iken açılan "Sandıkta Görüşürüz Mesut Bey" pankartı futbol camiasına çok şey anlatırken, politikacılara da açık seçik mesaj veriyordu. Recep Tayyip Erdoğan'ın Fenerbahçeli olduğunu artık bilmeyen kalmadı. Bir zamanlar Mustafa Kemal'in adıyla süslenen stadyumlar günümüzde gelip geçici başbakanların egoları altında eziliyor. Ülkemize kazandırılan RTE stadyumlarından ilkiydi Kasımpaşa'nınki. Rize'dekinin önceki adı Atatürk Stadyumu idi...
RTE Fenerbahçeli'dir... Kasımpaşa da öyle midir? Neticede stadyuma adını veren zat Kasımpaşa'nın çocuğudur. Peşinden gitmeyecekler de ne yapacaklar ki? Bir haftadır Galatasaray'ı nasıl yenerizin planını yapmakta Kasımpaşa futbol takımı. Elbette ki bir takımın diğerini yenmeyi planlaması kadar doğalı yoktur. Platini "Büyük takımlar kazandıkları kupaları konuşurken, küçük takımlar yendikleri büyük takımları konuşur" der. Koca sezonda tek bir maça böylesine odaklanan takıma ne demeli?
Kasımpaşalı futbolcular ve teknik heyetin hafta boyunca verdikleri hırs dolu demeçler bir derbi havası yakalamayı hedeflediklerini düşündürmüyor değildi. Maçtan önce kulübün resmi internet sitesinde birkaç sene evvel Ali Sami Yen Stadyumu'nda kazandıkları maçın fotoğrafları ile bezeli bir animasyon hazırlanması zaten yeteri kadar düşündürücüyken, 1-0 önde kapadıkları bugünkü maçın devre arasında popüler şarkı "Rütbeni Bilicen"in çalması niyedir? Ne güzel söylemişsiniz işte... Söylemekle kalmayın, uygulayın bir zahmet. Tüm bunların yanında belki de en fazla düşündürücü olan ise Kasımpaşa yönetiminin açıkladığı bilet fiyatlarıydı hiç kuşkusuz. Takımın sezonluk bilet fiyatları 100 TL iken bu maç için satışa sunulan biletlerin 120 TL olması bırakın da bizleri biraz düşündürsün. Aynı özveriyi suyun öteki tarafındakiler için de yapmazlarsa, şahsen darılacağım.
Maça gelelim ve yukarıdaki sorular ile fotoğrafın cevabını verelim. Fotoğrafta Kasımpaşalı bir futbolcunun kendi kale çizgisi üzerindeki topa eliyle müdahale ettiğini görüyoruz. Hayır, futbolcu bir kaleci değil. Söz konusu isim bir orta saha oyuncusu olunca ve hakemden pozisyonla ilgili herhangi bir yaptırım göremeyince sözün bittiği yere varıyorsunuz zaten doğrudan. Birileri 3 sene şampiyonluk sözü mü vermişti?
Karşılaşmanın 8'inci dakikasında vuku bulan bu pozisyonda hakem İlker Meral penaltıya hükmedip, Ali Güneş'e de kırmızı kartını gösterseydi muhtemelen Galatasaray maçı henüz başında koparacak ve tansiyon artmayacaktı. Bu ülkede insanlar istedikleri kadar hakemlere art niyetle yaklaşmasınlar, adamlar kendileri istiyor tartışılmayı yahu? Bu pozisyonda penaltı çalıp, kartına başvuramıyorsan kim yutturuyor seni bana hakem diye? Bu ülkede hakemler konusunda takınılmaya çalışılan iyi niyetler zorla, inatla, ısrarla istismar ediliyor. Zira başka açıklama bulamıyorum!
Galatasaray iyi oynamıyor. Fakat bol gol atarak kazanmaya devam ediyor. 26'ncı dakikasında 1-0 yenik duruma düştüğümüz karşılaşmadan 3-1 galip ayrılmayı Nonda'nın attığı 3 gol ile aldık. Sigara içen bir Hakan Balta'nın bile - şu an için - Caner'den iyi olduğunu belirtmemiz gerekiyor. Elano'nun da attığı ve attırdığı gollere rağmen sahada - şu an için - ruh gibi dolaştığını da eklemek gerekiyor. Keita'ya ise söylenecek söz yok sahiden. Nonda ile ikinci yarıda oyuna dahil oldu ve damgasını vurdu. Nonda'ya da bir parantez açmak gerek. Bu sezonki performansıyla bunu hak ediyor. Dünya üzerindeki herhangi bir ligde yedek oturan bir futbolcunun gol krallığına oynadığını göremezsiniz. Bu ancak Türkiye'de olur. Önce Fenerbahçe'de Semih Şentürk, şimdi Galatasaray'da Nonda. Henüz ligin çok başında olmamıza rağmen Nonda attığı 5 golle bu alanda zirvede. Kanımca Nonda'nın artık ilk 11'deki yerini alması gerekiyor. Ama Baros ile ama Baros'suz...
Bu arada... En son "Elle kolla değil alın teriyle" dediğimizde şampiyon olmuştuk. Alın size bir "Lan, yoksa?" daha...

Koleksiyon #13

2009-09-19T22:26:00.004+03:00

Resmi bir şey değil... Fakat hâl böyle olunca daha da bir değere biniyor sanki. El emeği göz nuru sonuçta. 20 Ekim 1993 akşamı Türk futbolu için bir devrimdi hiç kuşkusuz. Ercan Taner'in "Türk futbolunda bir devrim" cümlesi belki de ilk kez o gece haykırılmalıydı. Şampiyonlar Ligi'nin en büyük favorisine karşı deplasmanda, üstelik 2-0 geriye düşmüşken, alınan 3-3'lük beraberlik, turu almış kadar olmak demekti. Maç benim o vakitler "yeni TRT" sandığım TGRT'deydi. Ümit Aktan da o efsane sunumunu gerçekleştirmişti. Evdeki VHS Player ah bir bilse ne büyüklükte bir sevap işlediğini... Maç arasına alınan reklamlar işin esprisi olsun, bir şeyin arkasına "Babam sağ olsun" yazılacaksa eğer, bu maç cdsinin kutusuna yazılmasın da nerelere yazılsın?

Panathinaikos: 1 - Galatasaray: 3

2009-09-17T23:23:00.003+03:00

Ten Cate, Rijkaard'ın Barcelona'dan yardımcısıydı. Şimdi ise Panathinaikos'un başındaki adam. Galatasaray'a kulp takmak isteyenlerin ise yardımcısıydı maçtan önce. İddialar Ten Cate'nin Rijkaard'ı tanıdığı yönündeydi. Lafın getirildiği yer ise Galatasaray'ı analiz etmenin Ten Cate için kolay olacağıydı. Çırak ustayı ne zaman geçmiş ki? En azından futbolda rastlanan bir durum değil bu. Maç bittiğinde Galatasaray, Atina'dan 3 puanı 3 golle alıp, daha ilk haftadan grubun zirvesine kuruluyordu. Kulplar kayboluvermişti bir anda. Ne de olsa Panathinaikos artık kötü takımdı, gözde fazla büyütülmüştü!
Kuralar çekildiğinde ilk torbadan Panathinaikos gelince duraksayanlar olmuştu. Kendimi de bu grubun arasına dahil edebilirdim. Rakipten değil de artık sağır sultanın duyduğu Gate 13'den... Sonra öğrendim ki karşılaşma Atina Olimpiyat Stadyumu'nda oynanacakmış. Rahatladım. Bu güne kadar olimpiyat stadları kime hayır getirmişti ki Pana'ya getirsin. En nihayetinde bunun vereceği acıyı en iyi bizden iyi kimse bilemez.
Bu maça kadar toplam 11 resmi maç oynamış Galatasaray. Rakip filelere tam 35 gol bırakmış. Ve meyve veren ağaç kendi tarlasında taşlanıyor... Püskürtmek ne mümkün!
Galatasaray'ın grubuna göz attığımızda ilk sıra için Panathinaikos ile mücadele edeceği bir gerçekti. Gruptaki ilk maçın deplasmanda Yunan ekibi ile oynanacak olması ise takım için ayrı bir önem taşıyordu. Galibiyet durumunda en büyük rakibinizi deplasmanda saf dışı bırakmış ve grup liderliği hususunda daha ilk maçtan büyük avantaj yakalamış olacaktınız. Mağlubiyet durumunda ise önünüzdeki maçlara bakacaktınız.
Galatasaray Servet ve Gökhan'ın yokluğunda tandemi iki Emre'ye emanet ederek başladı maça. İleride ise dinlenmeye bırakılan Arda'nın yerini Elano almış. Hızlı başlıyor maça Elano ve henüz 5'inci dakikada Galatasaray 1-0 öne geçiyor. Bu dakikadan sonra erken gelen golün de kamçılamasıyla kalemize yüklenmeye çalıştı rakip takım. Fakat harika bir oyun ortaya koyarak belki de maçın adamı olan Emre Aşık'ı geçmekte zorlandılar. Emre'yi geçtiklerinde ise zaten ofsayttılar.
İkinci 45 dakika da ilkinden farklı başlamadı. 47'de Elano'nun ara pasında kaleciyle karşı karşıya kalan Baros topu ağlara göndermekte zorlanmadı. Pana'nın direncinin kırıldığı an bu andı. 57'de kazanılan serbest vuruşta topun başına geçen isim Elano'ydu. Brezilyalı'nın pek de iyi kullanmadığı serbest vuruşta top rakip savunmaya da çarpıp ağlarla buluşunca, Galatasaray 3-0'lık üstünlüğü yakaladı. Son dakikalarda Yunan ekibinin Salpingidis ile bulduğu gol ise sadece skoru tayin etti.
Dün Galatasaray iyi oynamadı. Fakat tam bir Avrupa takımı vardı sahada. Avrupa kupalarında bir maç nasıl kazanılması gerekiyorsa öyle kazanan bir Galatasaray... Hücuma hızlı çıkan, topu ayağında tutan, oyunun temposunu ayarlayan...
Skordan çok dünkü maçın atmosferini konuşmalıyız bence. Yunanistan'da alkışlarla karşılandı Galatasaray. Hiç kuşkusuz Galatasaraylı futbolcuların sahaya çıkarken taşıdıkları pankartın bunda payı büyüktü. Yine de bu da bir şey. Yunan taraftarlar dün işin içine milliyetçi duygularını katacak hiçbir taşkınlık yapmadılar. Artık rövanş için bizlere de çok büyük iş düşüyor. Kin, nefret beslemenin kimseye bir getirisi yok. Bundan onlarca yıl önce devlet büyüklerinin politikaları halkların dostluğunu törpülememeli.

Beşiktaşlılık Duruşu

2009-09-13T19:22:00.004+03:00

Hakkı Yeten'e "Baba Hakkı" demek Galatasaraylılık,
Ali Sami Yen'e küfür etmek Beşiktaşlılık'tır.
Beşiktaşlı duruşu budur!

Galatasaray: 3 - Beşiktaş: 0

2009-09-13T17:27:00.003+03:00

Şimdi Mustafa Denizli diyor ki: "Hedeflediğimizden 4 puan fazla kaybettik. Fakat aradaki puan farkını 9 değil, 6 olarak görüyoruz." Şimdi de kurt hocanın söylediklerini tercüme edelim. Denizli aslında demek istiyor ki: "Biz Beşiktaş'ız... Geçen yılın şampiyonuyuz ve bu sezonun ilk beş haftasında toplam 10 puan kazanmayı hedefliyorduk. Evet, büyük takım olarak biz puan hesabı yapıyoruz. Galatasaray'ın ise İnönü'de zaten kazanacağına ihtimal vermiyorum." Budur herhalde özeti.
Sezonun ilk derbisi dün akşam Galatasaray ile Beşiktaş arasında oynandı. Sezona fırtına gibi başlayan Galatasaray'ın aksine geçen sezonun çifte kupalı şampiyonu Beşiktaş'ta yeni sezonda işlerin pek de tıkırında olduğu söylenemez. Geride bırakılan dört haftada yalnızca 6 puan almayı başaran Beşiktaş son iki haftayı da gol atamadan geçmişti. Daha sezonun başı olmasına karşın zirvenin 6 puan gerisine düşmüş olması bu derbiyi onlar için çok daha önemli kılıyordu. Kaybedilecek bir maç Beşiktaş'ın sadece zirveden kopması anlamına gelmeyecekti hiç kuşkusuz. Yine de karşılaşmanın milli maç arasından önce oynanması halinde Galatasaray'ın tüm handikaplarına karşın sahadan çok rahat bir galibiyetle ayrılacağını iddia edebilirdim. Fakat son duruma bakınca durumu pek de iç açıcı görmediğimi söyleyebilirdim.
Maç öncesi her iki takımın da artı ve eksilerine bakacak olursak... Bir kere Galatasaraylı oyuncuların neredeyse yüzde 75'i milli takımlara gitmiş ve yine neredeyse tamamı forma şansı bulmuştu. Bu da takımdan 10 günlüğüne ayrı olmaları demekti. Beşiktaş'ta ise durum Galatasaray'da olduğu kadar vahim değildi elbette. A Milli Takım'ın arka arkaya oynadığı Estonya ve Bosna Hersek maçlarında Beşiktaş'tan tek bir oyuncu bile göremediğimiz gibi milli takımlarına giden yabancı oyuncularından forma şansı bulanlar yalnızca Sivok ve Holosko'ydu. Her iki takımı da bu yönleriyle ele alınca Beşiktaş'ın maça fiziken çok daha iyi hazırlanmış olacağı öngörülebilirdi. Takımların mental yapılarını düşünecek olursak eğer Galatasaray'da ligde oynanan dört maçın da kazanılmış oluşunun getireceği rehavet felakete davetiye çıkarabilirdi. Beşiktaş'ın ise kaybetmesi halinde henüz beşinci haftadan liderin 9 puan gerisine düşecek olma düşüncesi vardı. Bu takımı pozitif yönde etkileyebileceği gibi olası bir strese de yol açabilirdi. Terazinin kefelerine göz attığımızda, Galatasaray'ın saha avantajını da eklersek, bir denge görmek mümkündü. Fakat maç öyle olmadı...
Mustafa Denizli karşılaşmaya sürpriz bir kadroyla çıktı. Formsuz ve sakatlıktan yeni çıkmış bir Nihat tek forvet olarak gol arayacak, inişli çıkışlı bir grafik çizen Serdar Özkan'ın gününde olması umulacak, orta alanda Ernst'in yanı Fink yerine Ekrem'e emanet edilecekti. Derbi atmosferine Fransız olan İsmail Köybaşı da Keita'nın karşısında büyük ihtimalle kaybolacaktı.
Frank Rijkaard ise tahmin edilenin dışına çıkmadı. Milli takımdan ancak cuma gecesi dönebilen Elano yedek kulübesindeydi. Hafta ortası milli takımlarında boy gösteren Hakan, Servet, Arda, Baros ve Keita ise kendilerine ilk 11'de yer buldular. Yine A Milli Takım'ın Estonya ile oynadığı maçta sakatlık geçiren Gökhan'ın yerini dolduran isim ise Emre Aşık oldu.
Karşılaşmaya hızlı başlayan taraf Galatasaray oldu. 4'üncü dakika kullanılan köşe vuruşunu Arda arka direğe yolladı, o noktada topa hareketlenen Mustafa Sarp maçın ilk golünü kaydetti. Bunun dışında tam bir orta saha mücadelesi şeklinde geçen ilk yarıda Harry Kewell ile iki önemli pozisyon yakalasak da Avustralyalı çerçeveyi bulamayınca Galatasaray maçı erken koparma fırsatını kullanamamış oldu. Beşiktaş da özellikle Serdar Özkan ile bulduğu pozisyonlardan sonuç alamayınca ilk 45 dakika 1-0 Galatasaray üstünlüğü ile geçilmiş oldu.
İkinci yarıda ise Nihat ve Tabata'nın oyundan alınmasının da yardımıyla topu ayağında daha fazla tutan bir Beşiktaş vardı sahada. Bilhassa Serdar ile çok net pozisyonlar bulan Beşiktaş bunlardan sonuç alamayınca 65'inci dakikada Milan Baros sahne aldı ve farkı ikiye çıkardı. Bu dakikadan sonra iyiden iyiye oyundan düşen Beşiktaş savunmasında boşluklar bırakmaya başladı. Oyuna sonradan dahil olan Elano 83'üncü dakikada sağ kanattan hareketlendi ve sol taraftan ceza sahasına girmekte olan Kewell'i uzun bir pasla gördü.Oz Büyücüsü topu sektirmeden penaltı noktasında bekleyen Baros'a gönderdi. Baros da kaleye..: 3-0.
Sezon başından bu yana Galatasaray'ın büyük maçlardaki performansını merak ediyorduk. Beşiktaş maçı bu yönüyle de önem arz ediyordu. Milli maçların da getirdiği yorgunlukla beraber Galatasaray çok da iyi bir oyun ortaya koymadı. Ancak bu bile Galatasaray'ın Beşiktaş'ı üç gol farkla yenmesine engel olamadı. Galatasaray artık yürümüyor... Adımlar hızlandı.

Nostalji #12

2009-09-12T00:00:00.001+03:00

Günün anlam ve önemine uysun diye...

"Yeni" Eski Açık

2009-09-11T16:42:00.002+03:00

2 yıl içinde önce Kapalı Alt Tribün, sonra da Yeni Açık Alt Tribün yenilendi. Şimdi ise Eski Açık'ın üstü kapandı. Lan, yoksa?

Sen Gitmeden...

2009-09-03T13:32:00.001+03:00

Daha takımdan ayrılmadan gideceği korkusu sardı beni. Günler geçmesin, aylar bitmesin, sezon sonu hiç gelmesin istiyorum. Olur da giderse, pek çoğumuzun ardından iki damla gözyaşı akıtacağı kesin gibi görünüyor.

Yaprak Dökümü #5 - Volkan Yaman

2009-09-02T11:29:00.003+03:00

İki sezon önce takıma katıldığında bir hayli umutluydum. Yeni bir Hakan Ünsal gelebilirdi Türk futboluna. Kişilikleri tamamen zıt olsa da futbolumuzun kanayan yaralarından olan sol bek mevkiine ilaç olabilirdi. Ali Bilgin ile birlikte dönemin Antalyaspor'un çok parlak bir grafik çiziyordu Volkan. Antalya Atatürk Stadyumu'nda kaç defa canlı izleme fırsatı bulduğumdan herkesten çok ben bilebilirdim aslında takıma nasıl bir katkı sağlayacağını... Sorumsuz ve sorunlu olan Ali Bilgin Fenerbahçe'nin yolunu tutarken, Volkan Yaman Galatasaray'a imza attığında, yalan yok, bir hayli sevinmiştim. A Milli Takım'ın Yunanistan'ı 4-1 mağlup ettiği maçta sol bek sıkıntısı yaşanınca oyuna girmiş, ortaya koyduğu futbol ile birçok futbolseveri büyülemişti. Galatasaray'da yaptığı başlangıçta surat asılacak türden değildi. Sürekli oynasa belki her şey farklı olurdu ama onun şanssızlığı Hakan Balta oldu. Her geçen gün düşen form grafiği onun çocukluk aşkı Galatasaray'da tutunmasını zorlaştırdı. Sürekli gülen yüzü bile buna engel olamadı. Şimdi en azından futbolunu yeniden hatırlatabileceği bir yerde o; Eskişehirspor'da. Her şey bundan sonra daha güzel olsun onun için.
Carlos Yalan, Volkan Yaman!

Ankaraspor: 0 - Galatasaray: 2

2009-09-01T22:42:00.002+03:00

Ankaraspor-Ankaragücü flörtü, iyi oynayan son şampiyon Beşiktaş'ın 4 haftada sadece 6 puan alabilmesi, Fenerbahçe'nin son saniyede elde ettiği 3 puan, Trabzonspor camiasının üzerinden bir türlü atamadığı sabırsızlık, Sivasspor'un Türbülent'e girmesi... Hareketli bir futbol gündemimiz var, inkar eden sopalıktır. Her sene aynı hikâyeler tekrar tekrar anlatılır, fakat nedeni bir türlü çözemediğim şekilde bıkmak usanmak bilmeden dört açarız kulaklarımızı.
Bir gün önce Fenerbahçe puan kaybetmenin eşiğine gelince birçok Galatasaraylı da benim gibi düşünmüştür eminim: "Bunlar kaybediyorsa yarın biz de kaybederiz..." Son saniyelerde Manisaspor'un sarı lacivertlilere ikramını gördükten sonra - ki yanlış anlaşılmasın, Fenerbahçe gayet de temiz bir 3 puan aldı - bir nebze olsun rahatlamış olduğumu iddia edebilirim. Nitekim öyle de oldu. Galatasaray, Levadia Tallin deplasmanındaki kötü oyununa Ankara'da da devam etti, lâkin futbol tanrısı bu kadronun ve o mor formanın puan kaybetmesine razı olmadı. Takımın iki formda ismi Kewell ve Nonda yedek beklerken, daha hazır olmadığı her halinden belli Elano ile geçen sezonun Guiza'sı ile yarışır bir performans çizen Baros ilk 11'de yer aldı. İlk yarıda kısım kısım rakip kaleye oyunu yıkan bir Galatasaray izlesek de geliştirilen ataklar ev sahibinin elde ettiklerinin yanında sönük kalıyordu. İkinci devrenin ilk yarısında da farklı bir Galatasaray izlemedik. Sonra yedek kulübesindeki cevherlerin ışıldama zamanıydı. 2006 Şampiyonlar Ligi final maçında yapmış olduğu değişikliklerle Arsenal'a karşı maçı çevirip kupayı Barcelonalı futbolcuların ellerine veren Rijkaard bir kez daha sahneye çıktı. Şehrin Ankara olmasının bir önemi yoktu. Takımın en kötü iki ismi Elano ve Baros oyundan çıkarken yerlerine Kewell ve Nonda dahil oldu. Birkaç dakika sonra da günün en mücadeleci ismi Keita yerini Aydın'a bıraktı. Üç oyuncu da öyle ya da böyle skora etki ettiler. 74'de Arda'nın kullandığı kornere ön direkte yükselerek kafayı vuran Kewell skoru takımı adına 1-0'a getirirken, geçtiğimiz sezon oynanan Olympiakos maçı ile ilgili bir deja-vu yaşattı izleyenlere. 83'de ise Aydın'ın güzel ara pasında topla buluşan Nonda skoru tayin etti: 0-2.
Dikkat çeken bir unsur Nonda'nın performansı. Bu sezon bir hayli istekli, bu aşikar. Geçtiğimiz sezon ortaya koyduğu performansı unutturmak istiyor, bu da belli. Oynayıp da gol atamadığı maç yok gibi bu sezon. Baros kesilmeyecekse bile bu adamın da bir şekilde ilk 11'de yerini alması gerekiyor gibi geliyor bana.
Elano ise ayrı bir vaka. Takıma ve arkadaşlarına alışamadığı her halinden belli. Umarım bu dönemi çabuk atlatır. Lincoln kadar yetenekli olduğunu düşünmüyorum ama yetenekli Lincoln'un yaptıklarını, daha da doğrusu yapamadıklarını, düşününce Elano daha cazip geliyor bana. Galatasaray'da birkaç istisna hariç Brezilyalı kolay barınamıyor. Elano'nun kaideyi bozması dileğiyle...
Performanslar, alınan puanlar bir kenarda dursun, Ankaragücü'nün yeni başkanı da Ahmet Gökçek oldu. Ahmet Gökçek kim mi? Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı ve aynı zamanda Ankaraspor Kulübü başkanı olan Melih Gökçek'in oğlu. Futbola bir siyasi el daha uzandı dün itibariyle. Ankaragücü taraftarının görüşü bile sorulmadan, kulübün 100.yılına bir hançer savruldu en keskininden. Lanet olsun futbolun içine edenlere. Bu yıl küme düşmesini istediğim takımların sayısı çoktu. Artık iki tanesinin yeri kafamda gayet sabit.

Ve Gün Gelir Döner Devran...

2009-08-29T20:56:00.003+03:00

2001 yılının mart ayının son günleriydi sanırım. Galatasaray Ali Sami Yen'de Beşiktaş ile lig maçına çıkacak, bu maçtan 3 gün sonra da Şampiyonlar Ligi çeyrek final ilk karşılaşması için Real Madrid'i ağırlayacaktı. Hafife alınacak bir durum yoktu. Rakip Real Madrid en iyi dönemini yaşıyordu. İşin ucunda Şampiyonlar Ligi vardı ve zaten fedakarlık yapan Galatasaray aynı düşünceyi ülke içindeki rakiplerinden de bekliyordu. Bu vesileyle Beşiktaş maçının ertelenmesi istenmiş, başta rakip Beşiktaş olmak üzere Fenerbahçe de bu maçın ertelenmesine karşı çıkmıştı. Sonrası malum... Galatasaray önce Beşiktaş'ı sonra da Real Madrid'i devirdi.
Bugün spor gündemine baktığımda Beşiktaş'ın 13 Eylül'de oynanması beklenen Galatasaray maçının ertelenmesi için Futbol Federasyonu'na başvuracağını okudum. Bunun sebebi ise Beşiktaş'ın 15 Eylül'de Manchester United ile oynayacağı Şampiyonlar Ligi ilk maçı. Gülmemek elde değil gerçekten... Bir zamanlar inat edenler, yola çomak sokmak isteyenler şimdi nasıl bu denli yüzsüz olabiliyorlar, anlamak gerçekten mümkün değil. Bakalım Federasyon aynı 'duyarlılığı' gösterebilecek mi?

UEFA Avrupa Ligi Grup Kuraları

2009-08-28T19:57:00.003+03:00

5-0'ın rövanşında dün akşam Estonya'da oynanan maç 1-1 sona erince Galatasaray resmi olarak adını UEFA Avrupa Ligi gruplarına yazdırdı. Maçın üzerinden henüz 24 saat bile geçmeden grup kuraları çekildi ve Galatasaray kendisine F Grubunda Panathinaikos, Dinamo Bucuresti ve Sturm Graz ile birlikte yer buldu. Kura çekimi öncesi torbalara göz attığımızda seribaşlarının toplandığı ilk torbanın Şampiyonlar Ligi ayarında olduğunu gördük. Öyle ki son torbada bile Trabzonspor'un bu sezonki Avrupa macerasına son veren Toulouse ve geçtiğimiz sezon Serie A'da parlak bir grafik çizen Genoa'nın bulunduğunun da altını çizmek gerekiyor. İlk torbaya baktığımda o kadar takım içinden istemediğim tek ekip olan Pana'yı çektik. Geçtiğimiz sezondan bu yana büyük bir atılım içinde Panathinaikos. Deplasmandaki maçın bir hayli zor geçeceği bariz.
Üçüncü torbadan ise Hertha Berlin'i çekmeye ramak kalmıştı ki Romanya temsilcisi Dinamo Bucuresti'yi grubumuzda bulduk. Deplasmanda oynanacak maçın seyircisiz yapılacağını düşünürsek güzel bir eşleşme olduğunu da iddia edebiliriz. Malum geçen sezon Romanya'daki atmosferi unutmak mümkün değil...
Son torbadan çıkan son takım olan Sturm Graz ile birlikte grubun arkası dörtlenmiş oldu. Bana sorarsanız 2000 sonbaharından bu yana bekliyordum bu eşleşmeyi. Arnold Schwarzenegger Stadyumu'nda yapılanlar hâlâ aklımdadır. Kinimi, intikam ateşimi karıştırmayayım şu oyuna diyorum ama olmuyor sanki... Akacak kan durmuyor damarda!
Dişimize göre bir gruba düştüğümüzü rahatlıkla söyleyebiliriz. Fikstür de gayet güzel görünüyor. 17 Eylül'de oynanacak grubun ilk maçı için komşumuz Yunanistan'ı ziyaret edeceğiz. 1 Ekim ve 22 Ekim'de sırasıyla Sturm Graz ve Rapid Bucuresti'yi Ali Sami Yen'de konuk edeceğiz. 5 Kasım'da seyircisiz oynanacak maçta Rapid Bucuresti'nin konuğu olacağız. 3 Aralık'da İstanbul'da oynanacak Panathinaikos maçı ile fikstürün iç saha kısmını tamamlayacağız. Grubun son maçını ise 16 Aralık'da Sturm Graz deplasmanında oynayacağız. Kişisel görüşüm grubu ikinci sırada tamamlayıp son 32'ye kalacağımız yönünde.

Galatasaray: 4 - Kayserispor: 1

2009-08-24T19:21:00.002+03:00

Yazıya bir yerden girmek lazım ama izin vermiyor Galatasaray edebiyat yapmaya. Uzun uzun cümleler kurmak yerine kısa ama yıkıcı cümleleri tercih ediyor takım bu sene. Kayserispor her zaman ligin kalburüstü takımlarından olmayı başardı. Fakat inatçı direncini Ali Sami Yen'de bir türlü sergileyemiyor. İstanbul'da oynanan maçlarda Galatasaray rakibine genellikle ağır gollü mağlubiyetler tattırıyor. Geçen sezon bir kaza olmuştu ama onu saymıyoruz tabii, geçen sezon başlı başına kazaydı zaten.
Sezonun ilk resmi maçında izlediğimiz Galatasaray ile bugünkü arasında dağlar kadar fark var. Her geçen gün de üstüne koymaya devam ediyor takım. Çok iyi bir futbol ortaya konuluyor mu, göreceli bir karar bu. Ancak kesin olan bir şey var ki o da Rijkaard'ın takıma bir hava getirmiş olması. Adam "Oynadığınız oyundan zevk alın" diyor. Galatasaray bu sezon oynadığı 8 resmi karşılaşmada rakip filelere toplam 29 gol bırakıyor. Bundan büyük zevk olur mu?
Şimdilik her şey yolunda gidiyor. Bu şekilde devam ettiği sürece de kimseden çıt çıkmayacak gibi görünüyor. Elbette bir sonunun geleceğini biliyorum ve kafamda canlanan pembe tablo tam da bu anda kararıyor. Basın ve taraftar Galatasaray'ı giderek "yenilmez" görmeye başladı. Öyle bir resim çiziliyor ki bu Galatasaray sanki uzaydan indi. Alınacak olası bir yenilgide taraftara çok büyük iş düşüyor, uzun laf ancak bu kadar kısa anlatılabilir.
Milan Baros her ne kadar kötü bir performans ortaya koysa da attığı 2 golle sevindirdi. Yine de formda bir Nonda'yı kulübede görmek üzüyor insanı. Kulübede adam olmayınca isyan edip, olunca da mutluzluğa boğuluyorum. Evet, garip oldu bu.
Keita ve Elano'ya da değinmek gerek. Güncan Bilgiç (Yoksa Bilmiş miydi?) beyaz camda durduğu kadar uslu duramıyor gazetede? Verip veriştirmişti geçtiğimiz hafta Elano ve Keita'ya. Keita bu kadar iyiyse Lyon neden bırakmış? Elano iyiymiş fakat bir Deivid kadar yokmuş! Keita zaten ağzının payını vermişti ve vermeye devam ediyordu ki bu Elano da nereden çıktı canım. 45 dakika forma giydiği ilk lig maçında bizlere Hagi'yi hatırlatan bir vuruşla ağları sarstı. Lincoln gibi başladı, onun gibi bitirmez umarım.
Bu arada her zaman merak etmişimdir, bu Cristiano Ronaldo bu kadar iyiyse Manchester United neden sattı ki?

Galatasaray: 5 - Levadia Tallinn: 0

2009-08-21T11:27:00.002+03:00

Football Manager oynarken sinirimi bozan tek bir şey vardır. Harika bir altyapı kurarsınız. Öyle ki artık transfere para harcamaz hale gelmişsinizdir ve finansınız tavan yapmıştır. Sorun ise şudur: Siz ne kadar kaliteli bir takım kurarsanız kurun ligin alt sıralarında sürünen takımlara bir türlü diş geçiremezsiniz. En azından kendi adıma durum bundan ibaret. Büyük maçları sürekli kazanırım. Fakat iş ligin dibine demir atmış takımlara gelince değişiverir birden. Maç öncesi takımların sahaya dizilişlerine göz attığımda rakip takımı 10 kişi ile kendi yarı sahasında görürsem aniden tüylerim ürperiverir, tansiyonum düşer. En nihayetinde de korktuğum başıma gelir. Tek kale oynanan bir maçtan büyük bir ihtimalle galibiyet çıkaramam. Sonrası iyilik, güzellik... Değil aslında!
Galatasaray UEFA Avrupa Ligi playoff turu için Estonya temsilcisi Levadia Tallinn ile eşleşdiğinde bir tedirginlik hali almıştı beni. Adamların liginin yarılanmış olması falan beni pek enterese etmiyordu (bkz: enterese etmek) aslında. Endişemin sebebi ilk maçın İstanbul'da oynanacak olmasıydı. Kapanarak istediğini elde edebilecek bir ekibin rövanşta başa bela olmasını kim isterdi ki?
Dün geceki maçın ilk dakikalarında yanılmayacağımı düşündüm. Ceza sahasının önüne Estonya Seddi kuran ve topun peşinde deli danalar gibi koşan adamları görünce baş salladım biraz. Neyse ki önümden yükselen "Yorulacaklar nasıl olsa" nidası yüreğime su serpti.
Denizlispor maçında savunmada görev alan isimlerden yerlerini ideal dörtlüye bırakmıştı. Ah o ideal dörtlü arasında Uğur Uçar olsaydı... Gökhan'ı kesmek için ise açığını aramaya devam ediyorum. Yakında bulacağım umarım.
İleride ise Arda, Ayhan, Mustafa, Keita, Baros ve Aydın'dan oluşan ofansif kuvvet gol arayacaktı. Özellikle Aydın için önemi büyüktü bu maçın. Son günlerde gündemden düşmeyen takasta kullanılacağı iddiası üzerinde moralinin düşük olacağı tahmin ediliyordu zaten. Merak edilen bunun performansına olan yansımasıydı. Açık olmak gerekirse iyi değildi Aydın. Hakkındaki düşüncemi üzülerek belirtmem gerekirse elindeki son şansı iyi kullanamadı. Takımdan ayrılırsa şaşırmamak gerek. Neden böyle oldu bu çocuk, hâlâ akıl sır erdiremiyorum.
Maça dönersek... Kapalı savunmanın üzerine Keita'nın koridor yaptığı sağ kanattan gitmeye çalışan bir Galatasaray izledik ilk 15 dakika boyunca. Rakibi dağıtmak için erken bir gol gerekiyordu, 20'nci dakikada Fildişili oyuncu sahneye çıktı ve taklasını attı. Tam ilk yarı bitiyor derken, 44'üncü dakikada, kaleye yaklaşık 30 metrelik bir mesafede kazanılan serbest vuruşta sahneye yine Keita çıktı. Yerden sert ve düzgün bir vuruş yaparak farkı ikiye çıkardı. Sabri o topa dokunup durdurmasaydı gol olur muydu acaba?
İkinci yarı ise maç öncesi endişelerimi beyhude çıkaracak cinstendi. 56'da penaltıdan Baros, 78'de Kewell ve 88'de Leitan'ın kendi kalesine gönderdiği topla sahne alınca Galatasaray ilk maçtan 5-0'lık skorla ayrılıp işi futbol tanrısının adaletine bırakmadı.
Ayrıca parantez açılması gereken birkaç isim var. Bunlardan ilk Mustafa Sarp diyebilirim. Sürekli tekrar ediyorum ama etmezsem haksızlık yapmış gibi hissedeceğim. Galatasaray'ın belki de en faydalı transferi olacak bu adam. Transferi gerçekleştiği günlerde "iyi bir yedek olacağını" düşünürken, bugün itibariyle artık yerini garanti görüyorum. Mehmet Topal ve Ayhan da ikinci adam olarak rekabet edecekler gibi görünüyor.
Milan Baros... Bu adam gol sıkıntısı çektikçe benim yüreğim eziliyor. En sonunda, penaltıdan da olsa, golünü attı. O da rahatladı, biz de...
Galatasaray bu sezon oynadığı 7 resmi maçta 6 galibiyet ve 1 beraberlik elde etti. Kurulan kadro ve zayıf rakiplere karşı elde edilen farklı galibiyetler birçok Galatasaraylı'yı şimdiden havaya soktu. Yine de temkinli olmak daha iyi sanki. Çok çabuk havaya girmek, bazı şeyleri erkenden yüceltmek pek doğru gelmiyor bana. Geçmişte örneği az değildi. Çöküş hızlı geliyor sonra ve ortalık hazımsız kaynıyor. Beşinci hafta oynanacak Beşiktaş maçını - futbol bakımından - ölçü kabul edebiliriz belki.
Unutmadan... Football Manager'de kapanan takımları nasıl açabileceğim konusunda yardımcı olabilecek birine kapılarım her daim açık.

Unutulmaz Sözler - Volume 16

2009-08-19T23:10:00.003+03:00

"Hagi 40 metreden doksana çaktı mı, nereye koyacağını bilemezsin o istatistikleri!" (Metin TÜREL)

Galatasaray: 4 - Denizlispor: 1

2009-08-19T22:56:00.002+03:00

Üzerinden neredeyse 4 gün geçmiş bir maç için neler söyleyebilirim ki? Söylemeyeceğim zaten. Elimde olmayan nedenlerden ötürü maç yazısını yazamadığım süre boyunca irdeleyen irdeledi maçı. Bize kalansa tarihe kayıt düşmek oldu. Bir müddet sonra dönüp bu sezonun maçları hakkında yazdıklarımı okumak istersem kolayca hatırlayabileyim diye yani... Geçtiğimiz sezon Ali Sami Yen'de uyguladığımız tarifeyi uyguladık Denizlispor'a. Kewell (2), Arda ve Burak (k.k.) ile bulunan goller farkı getirdi.
Zevksiz oluyormuş böyle kuru kuru.

Gaziantepspor: 2 - Galatasaray: 3

2009-08-11T13:21:00.003+03:00

Sezonun son haftalarında, şampiyonluk yarışı iyiden iyiye kızışmışken, maçlar aynı saatte oynanabiliyorken, merak ediyorum, neden aynı durum ligin ilk haftalarında geçerli olamıyor? Futbolcu sağlığından söz ediyoruz, hem de daha birkaç gün evvel Espanyol'un kaptanı kalp krizi sonucu hayatını yitirmişken... Yayıncı kuruluşun işine mi gitmez aynı anda yayınlanan maçlar? Peki ya cuma, cumartesi ve pazar günlerine sıkıştırılmak zorunda mıdır maç programı? İngiltere Premier Ligi'nde mücadele eden takımlar ölsün o halde... Ya da biz topa tutatım İngiltere Futbol Federasyonu'nu! Hangisi daha makul olurdu sizce?
Yazın en sıcak ayı olan ağustosun başında ligi açıyorsun, diğer şehirlere nazaran daha sıcak ve nemli bir havaya sahip olan Gaziantep'deki maçı da saat 19:30'da alıyorsun... Hangi akla hizmet ediyorsun, anlayan beri gelsin. Yahu gün bile henüz tam olarak batmamış.
Galatasaray elbette ki hazırdı. Yaz mevsiminin ortasında 4 tane resmi maç yapmış takımdan da daha farklı bir şey beklenemezdi herhalde. Sıcak, rakibin güçlü oluşu ve ligin ilk haftası olmasından ötürü rakipte toplanacak ekstra motivasyon... Vız geldi Galatasaray'a. Arda futbolcu olmasa maestro olurmuş herhalde. 10 numaranın eski sahibine omuz üstünden küçümseyerek baktı, pek de güzel yaptı. Geçen sezon oyununun üstüne koymuyor oluşu kendisi hakkındaki tek eleştirinin başlığıydı. Yıldız bir futbolcu her sene üstüne koymalı. O da bunu yapıyor Rijkaard ve Neeskens ile. Sadece oyunuyla da değil. 22 yaşındaki bir gençten beklenemeyecek şekilde liderlik ediyor takımına. Hepsini geçelim... Keita'nın yürekleri ağza getiren pozisyonunda ilk müdahaleyi de Fildişili'nin başını yana çevirerek kendisi yapıyor. Uzun lafı kısa kesmek gerek; çok şey yapıyor.
Sevinelim... Duran toplarda bu sezon yüzümüz çok güleceğe benziyor. Avrupa'da görüp hayıflanırdık sürekli. Yarım gol demek yahu. Artık heyecanlanıyorum penaltı noktasına gönderilen her duran topta. Topun başında Sabri'yi görmemek kaydıyla tabii ki.
Sabri demişken... Ya da hiç girmesem daha iyi konuya, vazgeçtim.
Her açıdan zor bir deplasmandan 3 puanı 3 gol ile alarak döndü Galatasaray. Elektrikler kesilip, dakikalarca dinlenme fırsatı da bulamadan Arda, Mustafa ve Nonda'nın golleri ile rakibini 3-2 mağlup edip lige iyi bir giriş yaptı. Her şeyin farklı olmasını bekliyorum bu yıl. "Her şey" demişken basbayağı her şeyi kastediyorum. Geçen seneden farklı olsa yeter...

4'üncü Forma

2009-08-07T23:49:00.002+03:00

Fotoğraf PCLion'dan... Galatasaray'ın Türkiye Futbol Federasyonu'na bildirdiği dördüncü forma oluyor resimdeki. Düz kırmızı... İki sene önceki formayı kaçırıp dizlerini dövenlere gün doğdu. Parçalı, beyaz ve mordan sonra bu formaya da laf eden bir zahmet mutfağa gidip çay koysun.

Yaprak Dökümü #4 - Ümit Karan

2009-08-07T23:37:00.003+03:00

Ümit Karan ardından söylenecek pek bir lafım yok. Yokluğu yürekte yer etmeyen biri için ağızdan kaç tane sözcük çıkabilir ki? 2001 yazında Galatasaray'a geldiğinde kaliteli golcü adayıydı. Hakan ve Jardel'in yokluğunda ileri ucun neredeyse tüm yükü üzerindeydi. Toplama takımla şampiyon olan Galatasaray'ın yıldızıydı. Varın gerisini siz düşünün! Tam 8 sene forma giydi Galatasaray'da. Nankörlük etmemek lazım, birçok unutulmaz maçta baş aktör olarak yer almışlığı vardır. Fakat yine de gereğinden fazla sürdüğünü düşünüyorum Galatasaray macerasının. Türk futbolunun bireysel anlamdaki en yeteneklerinden biriydi Ümit Karan. Bir bitiricilik ustasıydı. Beklenmeyecek anda rövaşataya kalkıp, rakip kaleciyi çaresiz bırakabilirdi. Lakin hiçbir zaman takım oyuncusu olamadı. Yedek kalmayı sürekli sorun etti. Partneri gol attığında o sırtını dönmeyi yeğledi. Neticede kendi eden kendi buldu. Golsüz geçen bir sezonun ardından kendisine yeniden Anadolu yolları gözüktü. Eskişehirspor forması altında gol kovalayacak artık. Şimdi çok mu mutludur acaba?

Galatasaray: 6 - Maccabi Netanya: 0

2009-08-07T11:02:00.004+03:00

Geride bıraktığımız sezonda da aynısı olmuştu. Turuncu forma görücüye çıktığında ortalık eleştiriden geçilmiyordu. Herkes beğenmediğini dile getiriyor fakat içten içe bir çekim hissediyordu bu sıradışı formaya. Sezonun ilk maçına gelindiğinde tribündeki Galatasaraylı'ların büyük bir çoğunluğunun üzerinde turuncu forma görünüyordu. Mor formanın da kaderi farklı olmadı. Üzerine sezon formalarını geçiren taraftarların çoğunun seçimi mordan yana olmuştu.
Farklı renklerin sezona giriş bakımından olumlu bir etki yaptığını dün akşamki maçta bir kez daha gördük. Turuncu forma ile Süper Kupa'yı kapıp, sezona da 4-1'lik Denizli maçıyla başlamıştık. 4-1'lik Fenerbahçe mağlubiyetinin ardından da forma "uğursuz" olarak nitelenip tavan arasına yollanmıştı. Morun da kaderinin aynı olmamasını dileyip maça geçelim.
Aslında maç hakkında öyle uzun uzadıya anlatılacak pek bir şey yok. Galatasaray'ın yedek ağırlıklı bir kadroyla çıkacağı, bunun yanında Keita'nın Ali Sami Yen'e ilk kez ayak basacağı, Nonda'nın "tamam" ya da "devam" diyeceği bir maç bekleniyordu. Beklenenler oldu. Beklenmeyenler de vardı tabii. Mesela kimse 6-0'lık bir galibiyet beklemiyordu. Belki de kendi adıma konuşmalıyım, bilemiyorum. Neticede deplasmanda alına 4-1'lik galibiyetin üzerine hangi takım rövanşa bu denli asılırdı ki? Ne olursa kazanma azmi iyidir, bu işin sevindirici yanı.
Maç hakkında üzerinde en fazla durulması gereken nokta ise hiç şüphesiz Aydın Yılmaz'ın performansı oldu. Geçtiğimiz sezon başında dost meclislerinde ettiğimiz iki çift kelamdan birinin konusu her zaman Aydın Yılmaz'dı. "Bu sezon Aydın'dan büyük patlama bekliyorum" cümlesini kaç defa kurduğumu hatırlamıyorum. Fakat geçtiğimiz sezon sona erdiğinde Aydın Yılmaz belki de en büyük hayal kırıklığımız olarak duruyordu bir köşede. Bu sezon Rijkaard'ın gelişi ile ümitlensem de basında çıkan dedikoduları ve halihazırdaki 33 kişilik kadronun en azından 25 kişiye indirileceğini düşününce Aydın'ın Galatasaray'a tutunmasının bir hayli imkansızlaştığını düşünüyordum. Hayır, Aydın'ın kapasitesini bilmesek bu kadar üzerinde durmayacağız belki ama zamanında, çok daha gençken, ortaya koyduğu futbolu hatırlayıp içten içe hayıflanıyorduk. Dün akşamki Netanya maçı son bir şanstı Aydın Yılmaz için, ve son bir umuttu ona inananlar için. Ne skor, ne tur, ne de atılan harika goller var şu an aklımda. Aydın Yılmaz yıldız adayı bir futbolcu nasıl oynaması gerekiyorsa öyle oynadı dün akşam. Takımın yeni kaptanı ve 10 numarası Arda Turan'ın da Mlada Boleslav maçında adını ezberlettiğini düşünürsek, benzer bir trenin Aydın için kalkmayacağını nasıl iddia edebiliriz ki?

PS: Avrupa kupalarındaki 300'üncü golümüz de yeni transfer Abdulkader Keita'dan geldi. Bunu da pas geçmemek gerek tabii.

Yazı Kalır #5

2009-08-04T13:31:00.004+03:00

Elano, Resmen!

2009-08-01T23:01:00.003+03:00

3, 10, 11 ve en nihayetinde 9... Efsane numaralar birer birer yeni sahiplerini bulurken, biraz melankoli dağıtıyorum etrafıma.
Elano'ya halihazırda bir hoşgeldin yazısı yolladık. Başının, ortasının ve sonunun Lincoln gibi olmamasını dileyip bu yazıyı kısa tutalım.

Koleksiyon #12

2009-07-31T16:23:00.003+03:00

Ürün bir hayli yeni olmasına karşın Koleksiyon'un bu bölümünde turuncu formaya yer veriyorum. Eski ürünler beklesinler biraz, işleri ne! Çok duygusalım şu aralar ne de olsa...

Maccabi Netanya: 1 - Galatasaray: 4

2009-07-31T11:47:00.002+03:00

Galatasaray iyi oynadı dün ve kazandı. Rakip zayıftı. Nasıl ki Tobol maçında ortaya konan kötü futbol ölçü kabul edilemeyecekse, bu maçta ortaya konan iyi futbolu da çok fazla ciddiye almaya lüzum görmüyorum. Yine de söyleyebilirim ki Galatasaray iyi yolda. Kewell'in, Baros'un, Mustafa Sarp'ın, Servet'in harika bir performans ortaya koyduğu maç bizlere iki önemli mesaj verdi: Arda Turan büyük bir dünya yıldızı olma yolunda adım adım ilerlerken, Sabri Sarıoğlu'nun tüm iyi niyetine karşın kendisine savunma hattında görev verilmemesi gerektiği bir kez daha bu görüşü savunanları haklı çıkardı.
Buradan yola çıkarsak Elano, Keita ve Mehmet Topal'ın da takıma girmesiyle birlikte Galatasaray belki de yılın en iyi hücum hattına sahip olacak. Pozisyon bulmakta fazla zorlanacağını sanmıyorum takımın. Bu saatten sonra ya savunmayı olduğu gibi bırakıp Gerets'in "yediğimden fazlasını atarım" zihniyetinin izini süreceğiz ya da savunmayı güçlendirip sonuçsuz pozisyonlarla dolu maçlarda herhangi bir sürprize izin vermeyeceğiz.
Birkaç noktaya da ayrı parantez açmak lazım...
Arda Turan'ın 10 numara görevinde bir performans düşüklüğü yaşayacağını düşünüyordum. Geride bırakılan maçlar gösteriyor ki Arda bir yıldız adayının yapması gerektiği gibi oyununun üstüne koymaya başladı. Dün akşam oynanan maçta yaptığı 3 asist nasıl bir 10 numara zekasına sahip olduğunu da kanıtladı sanki.
Mustafa Sarp ise beni ve birçok Galatasaraylı'yı şaşırtmaya devam ediyor. Takıma yeni katılmasının etkisiyle bir kendini kanıtlama uğraşı içinde değilse eğer Mustafa Sarp da bu sezon beni yanıltacak isimlerin başında geliyor. Biraz daha dürüst olmam gerekirse en başında. Orta sahada basmadık yer bırakmayan bu adam hakkında yazmış olduğum 'hoşgeldin' yazısında "iyi bir yedek olacağını" belirtmiştim. Hata etmiş olabilirim. Sarp bu performansını devam ettirdiği sürece Galatasaray açısından sezonun en etkili transferi olabilir.
Son olarak, elbette duran toplar... Hagi'den sonra bu konuda sıkıntı çektiğimiz belki de 2395845'inci kez söyleniyor. Maksadımız 41 defa yinelemekti, olmayınca sürdürüyoruz söylemimizi. Cesar Prates gelip geçmişti fakat o da bu işin yalnızca serbest vuruş kullanmakla olmayacağının bir göstergesi gibiydi. Baştacı ettiğimiz Lincoln'e ise değinmeyeceğim bile. Diğer özellikleri ile kurtarsa yine boynum kıldan ince olurdu ama her yönden 'sıfır'dı benim gözümde. Neyse... Bu sezon oynadığımız 3 resmi maçta gördük ki takımın antrenmanlarda duran top çalıştığı oldukça aşikâr. Bu üç maçta duran toptan 4 gol bulmuş olmamız öyle düşünüyorum ki yeterli bir umut ışığı. Eğer ki yeni transfer Elano da Lincoln gibi duran toplardaki ustalığını sadece antrenmanlara saklamazsa Galatasaray bu sezon serbest vuruşların ekmeğini çok yiyecek gibi görünüyor.

Elano Blumer Galatasaray'da

2009-07-30T18:05:00.006+03:00

Bilgisayarın kapağı yaklaşık 10 günlüğüne kapanmış... Şehir hengamesinden bir hayli uzak ama gökyüzüne az da olsa yakın bir dağ kasabasında, ağaçların atmosfere alabildiğine oksijen üflediği bir havada huzur çekmek ciğerlere inadına... Elektronik hayattan, futboldan ve tabii ki bloglardan el etek çekmek, kitapların sayfaları arasında boğulmak, her sabah Mehmet Demirkol ve Fuat Akdağ'ı takip etmek, Felipe Massa'nın iyileşmesi için göğe kaldırılan elleri bir an olsun indirmemek. En nihayetinde dönmek gerek.
Geride bıraktığım bir hafta, on günlük süreci ancak böylesine basit bir anlatımla özetleyebilirdim. Sabah dönüş yoluna düşmem gerekiyordu. Rakımı neredeyse 1000'i bulan ve 60 kilometre mesafedeki kasabaya bisiklet ile gitme hayallerim son anda başka bir bahara aktarılınca dönüşün yokuş aşağı rüyası da haliyle aynı kaderi paylaşıyordu. Gözlerin erken bir saatte kapatıldığı bir geceydi dün gece benim için. Sabah 06:20'de kalkmak bu denli kolay olmazdı yoksa. Saat 08:00'da yolun geri kalan kısmı için vasıta değiştirdiğim anda neredeyse futbolsuz geçen 10 günlük periyodun harika bir haberle son bulmuş oluşu benim şansım olsun. TRT FM'in saat başı haberlerinden biri bas bas bağırıyordu uykulu bünyeye ve son bir haftadır inadına ağrıyan sağ kulağa özellikle: "Galatasaray, Brezilya Milli Takımı'nda da forma giyen Manchester City'in yıldız oyuncusu Elano ile 4 yıllık sözleşme imzaladı. Oyuncunun cuma günü İstanbul'a geleceği öğrenildi..." Tam olarak uyandığım an işte o andı. Muhtemelen uykuda olan kardeşe atlatma haberi verme zamanıydı: "Hâlâ uykuda değilsem eğer, Elano'yu almışız lan. Oha!"
Mutluyum. Tam 40 defa Brezilya Milli Takım formasını terletmiş olan Elano'yu tanımadığını iddia edip, üstüne Corinthianslı iki kapalı kutuyu Everest'in tepelerinde gezdiren bünyelere rağmen, mutluyum!

Yaprak Dökümü #3 - Hasan Şaş

2009-07-18T20:28:00.003+03:00

Marco Materazzi, Roy Keane, Eric Cantona, Gennaro Gattuso... İsimleri artırmak mümkün. Adı geçen futbolcuların ortak bir noktada buluştuklarını söyleyebiliriz. Evet evet, akla gelen tek ortak özellikleri hırçın bir oyun karakterine sahip olmaları. Kariyerleri boyunca kaç defa rakiplerinin ayaklarına çift dalıp onları uzun bir süre yeşil sahalardan uzak kılmışlar, kaç defa hakemin elinde göğe yükselen kırmızı karta boyun eğmek zorunda kalmışlardır acaba? Hatta içlerinden birinin, işi maç sırasında seyirciye tekme atmaya kadar götürmüş olduğunu birçok futbolsever bilir. Fakat saha içindeki tüm hırçınlıklarına karşın kimse onların birer futbol efsanesi olduğunu inkar etmez. Bir futbolcu takımının 90 dakikanın sonunda sahadan zaferle ayrılması için her şeyini veriyorsa bu çaba futbola gönül verenler tarafından takdirle karşılanır. Yoksa Türkiye'deki futbol takipçilerinin tadına doyamadıkları futbol sohbetleri sırasında bir numaralı özne olur muydu Gattuso nice kez? Övgü sözcüklerinin yegane hedefi olur muydu Cantona defalarca?
Üzerinde yaşadığımız topraklarda meşin yuvarlağın peşinde kaç sene geçirdik acaba? Bir asrı devirdik elbette ki... Peki koskoca bir asır boyunca ne kazandırdı futbol bize? Bir adet UEFA Kupası mı? Süper Kupa mı? Dünya üçüncülüğü mü? Peki ya futbol ahlakı? "Hayır" mı? Pek bir şey kazanamamış öyleyse...
Peki biz ne kazandırdık dünyanın belki de gerçek anlamdaki tek küresel sporuna? Yıllar sonra tüm dünya tarafından saygıyla ifade edilecek bir oyun şablonu mu? Yoksa dünya standartlarında bir futbolcu mu? Cevap veriyorum; hiçbiri! Verebilir miydik? Elbette ki! Kaç defa yaklaşmadık mı bu payeye? Ucundan kıyısından dolanırken kendi ayaklarımıza bağ olmadık mı? 360 derece dönüp yine aynı yere gelmiyor muyuz?
Ve Hasan Şaş tabii ki. 1 Ağustos 1976 tarihinde, çok sıcak bir Adana sabahında merhaba dediği dünyaya gelirken nereden bilecekti ki yılların onu çok erken yıpratacağını? Yıllara suç atıp kaçmayalım hemen... Uğraştığı işte ülkesinin en iyilerinden biri olmasının suçunu Türk futbolseverleri varken, yıllara atmak da niye?
Adana Demirspor'dan kopup, Ankaragücü'nün sarı-lacivertli formasını sırtına geçirdiğinde kendisi de farkındaydı aslında eşyanın tabiatına ters bir hareket yaptığının... O zamanlara tekabül ediyordu aslında sarının yanına kırmızıdan başka bir rengin yakışmayacağını anlaması... Fakat ortada bir dere vardı ve yanında da "dayı" olarak çağrılacak bir ayı. 1998'in yaz aylarına kadar sabretmesi gerekiyordu. Adana sıcaklarının sabır kelimesinin anlamını öğrettiği biri için çok da meşakkatli bir iş değildi doğrusu.
Çok başarı gördü Hasan Şaş sarı-kırmızı parçalı forma altında. Bir kulübe dışarıdan gelip nasıl efsane olunabileceğinin küçük bir portresini çizdi 11 yıl boyunca. Tablonun tamamlanması için pek fazla süre kalmamıştı, sadece ufak rötuşlara ihtiyaç vardı. Arkadan birkaç el uzandı, tablo yere çalındı, yırtılmıştı!
Hiçbir zaman futbolda duygusallıktan yana olmadım ben. Öyle ki Galatasaray'ın başına ne geldiyse aşırı duygusal oluşundan geldiğini savunacak kadar da ileri gittim hep. Vefa kelimesine anlam yükleyince ironinin dibine vurduğuna inananlara inat karşılıksız vefa olmayacağını ileri sürdüm. Bu benim fikrimdi elbette ki... Her birine büyük bir hayranlık duysam da Bülent Korkmaz'ın, Hakan Şükür'ün, Ergün Penbe'nin, Okan Buruk'un, Ümit Davala'nın gidişlerinin bıraktığı yaraya zaman iyi gelmişti. Tüm taraftar söylemlerine karşın kulüp efsaneleri ile yollarını iyi ayırabilmek uğruna her birine de teklifini sunmuştu. Hepsinin de kendi seçimiydi, tıpkı kulübün olduğu gibi. Evet, kulübe yıllarını vermiş olabilirlerdi ama hiçbiri de bedava oynamamıştı sonuçta. Hasan konusunda düşündüklerim de farklı değil. Gereğinden fazla bir Hasan Şaş sevgisi besliyor olsam da...
Hasan Şaş yetenekli bir futbolcuydu. Çok yetenekli bir futbolcuydu. Ülke standartlarının oldukça üzerindeydi... Bunu 2002 Dünya Kupası sırasında tüm dünyaya kanıtladı. Türkiye'de olduğu için kısıtlandı. Büyük bir Avrupa kulübüne gidip, çokça para kazanıp, dünya futbolunun yıldızlarından biri olarak kariyerini noktalayabilirdi. Üstelik kendi takımının taraftarlarından küfür yemez, sinirlenmez, Türk futbolseverlerin tabiriyle çirkefleşmezdi... Futbolun futbol gibi oynandığı ülkelerde hakkını aramak zorunda kalmazdı. Çok daha önemlisi sevilen bir adam olarak ayrılırdı yeşil sahalardan. 21 Kasım 2000'de San Siro'da oynanan maçta attığı golü kaç tane futbolcu atabilirdi ki?
O kalmayı seçti. Kopamadı Türkiye'den ve Galatasaray'dan... Hiçbir zaman, bugün bile, bu kararından dolayı en ufak bir pişmanlık duyduğunu düşünmüyorum. Galatasaray onun yuvasıydı. Bu yaz yaşananlardan sonra başka bir takımda devam etmek yerine futbol hayatını noktalamayı seçtiyse eğer, demek ki hâlâ da öyle...
Hasan Şaş'ın kendisi Türkiye'de futbola olan bakışın aynadaki yansımasıdır. Yıldız adayı bir futbolcunun kendi vatandaşları tarafından nasıl harcandığın öyküsüdür Hasan'ınki... Parlak ışıklı bir kentin caddelerinde tek başına yürüyen biriydi o... Yoksa Gattuso'yu, Cantona'yı, Materazzi'yi ayakta alkışlayan bir millet, onu neden sürekli eleştirsin ki?

Abdul Kader Keita Galatasaray'da

2009-07-15T00:45:00.002+03:00

Galatasaray en nihayetinde Keita'ya kavuştu. En azından imza törenine katılan, bitmek bilmez tezahüratlarıyla görmemişliğin dibine vuran taraftar için bunu söylemek mümkün. Madem ki 4-3-3 oynanacak, öyleyse kuvvetli kanat oyuncularını takımda görmek farz olmuştu. YouTube performansını sergilediği müddetçe bu konuda sorun yaşayacağımız sanmıyorum Keita ile... Kaliteli futbolcu olduğu bir gerçek. Biraz Lincoln'dan alalım, üzerine biraz Yattara serpelim. Lincoln dedim de, yeteneğine değil de futbolcu kişiliğine taş attım sanırım. Biraz bencil oynar Keita, biraz da fazla benmerkezci diyebiliriz rahatlıkla.
Erkenden havalara girmeye gerek yok. Hasan Şaş'ımın 11 numarasını da almış zaten. Aman ben yandım eller yanmasın.

Vira Vira Demir Aldı Dünya...

2009-07-07T15:14:00.005+03:00

Süper Lig'de 2009/2010 sezonu için geriye sayım hızla devam ederken, bugün çekilen fikstür ile heyecan biraz daha katlandı. Son iki sezonda olduğu gibi iddialı bir kadro kuran yönetim bunda sonra "Saldım çayıra mevlam kayıra" bir çizgide seyretmezse güzel günler pek de uzak değil Galatasaray için.
Bunun yanında fikstüre baktığımızda şampiyonluk yarışında bulunması beklenen ekipler içinde, halk ağzıyla, en "kazık" fikstürü çeken takım olmaktan ötürü duyduğum endişeyi de görmezden gelmeyeceğim. Son yıllarda sezonu Ali Sami Yen'de noktalamaya alışmıştık. Artık öyle olmayacak. Sezonu Gaziantep deplasmanında açıp, Gençlerbirliği deplasmanında noktayalayacağız her ne kadar başkent deplasmandan sayılmasa da...
Fikstür Galatasaray için en belirleyici haftaları ise 9, 10 ve 11'inci haftalar olacak. Galatasaray söz konusu haftalarda arka arkaya Trabzonspor, Fenerbahçe ve Sivasspor ile mücadele edecek. Düğün mü bayram mı, buna o vakit kanaat getireceğiz.
İlk derbi 5'inci hafta Beşiktaş ile Ali Sami Yen'de...

Gökhan Zan Galatasaray'da

2009-06-23T01:39:00.005+03:00

Herkes söylemiş, ben de 204759'uncu defa da olsa söyleyeyim. Gökhan Zan'ı değil ama Gökhan Zan'ın futbolunu beğenmeyen bir futbolseverim. Evet evet, tıpkı bundan 2 sene evvel Servet Çetin hakkında sahip olduğum hislere yeniden sahibim. İyimser olmak istiyorum pek çokları gibi... "Sen Servet'i de beğenmemiştin" demelerini bekliyorum belki de birçoklarının... Aynı suda iki kere yıkanılmaz misali Galatasaray aynı kumarı ikinci kez oynamıştır bu transfer ile birlikte.
Üzerine geçirdiğin formanın hatrına Gökhan... Hoşgeldin!

Yaprak Dökümü #2 - Servet Çetin

2009-06-17T16:00:00.000+03:00

İki buçuk sene boyunca kesintisiz futbol oynamak kolay değildir. Dünyada ender futbolcu ulaşabilir bu seviyeye. Bir tanesi Chelsea kaptanlarından Lampard mesela. Kesintisiz 150 maç çıkarmışlığı vardır İngiliz oyuncunun. Ne mutlu bize ki benzer yapıdaki oyunculardan biri de bu topraklardan çıktı. Servet Çetin'den bahsediyoruz tabii, gün gibi aşikar bu. Fenerbahçe'den koptuğu ve Sivasspor'a imza attığı günden geride bıraktığımız şubat ayına kadar kesintisiz ve sakat sakat oynamak her futbolcunun başarabileceği bir şey değildir. Üstelik Servet bir savunma oyuncusu olarak, futbolun en sert oynandığı mevkide başardı bunu. Üzerindeki formanın büyüklüğüne ya da küçüklüğüne önem vermeden, elinden gelenin en iyisini verdi o hep. Türk futbolunun en çok tartışılan isimlerinden biriyken, her sene performansının üzerine öyle bir koydu ki şimdi Türk Milli Takımı'nda tandemi oluşturan ikiliden biri olmadığı zaman avuçlarımızı açıyoruz gökyüzüne.
Kartalspor'da başladı, İzmir efsanesi Göztepe ile devam etti yoluna. İzmir'den bir başka Ege temsilcisi Denizlispor ile anlaştı. Horozlar'ın UEFA Kupası'nda 4.tura kadar çıktıkları unutulmaz sezonda takımın sembollerinden biriydi. Dikkatleri üzerine çekmişti bir kere... Sonraki durağı Fenerbahçe'de sergileyeceği performans merakla bekleniyordu. Büyük takımı kaldırabilecek miydi? Nitekim meşhur AC Milan maçında Fenerbahçe 5-0 mağlup olurken yenilen tüm gollerin faturası Servet'e çıktı. Servet Sivas'ın yollarını tuttu. Sivasspor'da 1 sene geçirdikten sonra 450 bin EURO karşılığında Galatasaray ile anlaştı. İmzalar atıldığında kulüp içinde Servet'i istemeyen çoktu. Öyle ki Ali Sami Yen tribünlerinde "Servet İstemiyoruz, Şampiyonluk İstiyoruz" pankartı açanlara bile rastlayabiliyordunuz. Servet'in Galatasaray'a gelişi en iyimser Galatasaraylı için bile kocaman bir muammaydı. Fakat geçen günler kanıtlıyordu ki Servet bir anda şampiyonluğa koşan Galatasaray'ın en önemli ismi olmuştu. Lincoln, Arda, Mehmet Topal, Hakan Şükür adeta ikinci plana atılmıştı Servet karşısında. Sezon sonunda ulaşılan şampiyonluğun ardından başkan Adnan Polat "Bu şampiyonlukta Servet'in yeri apayrıdır" diyerek aslında noktayı olması gereken yere önemle koymuştu.
Ülkede hâlâ yığınla beğenemeyen varken, Servet bir anda Avrupa kulüplerinin ilgisini çekmeye başlamıştı. Öyle ki eski dost Eric Gerets geride bıraktığımız sezonun devre arasında Servet'i takımı Marsilya'ya getirmek için çok çaba sarf etti. Meira'nın Rusya'ya gitmesinin ardından bu transfer yattı. Lig bitti ve Marsilya'dan ayrılan Gerets'in belki de en büyük referansı olarak Servet Çetin Fransız ekibinin yolunu tuttu. Hiç beklemediğimi söylesem son derece samimi olmuş olurum sanırım. Hani Arda'nın ya da Mehmet Topal'ın gitmesini bekleyebilirdim ama Servet ismi aklımın ucundan dahi geçmezdi.
Garip bir ruh hâli içerisindeyim şu an, bu gayet net. Taraftarlar bayrak adam ister. Kulübün bünyesinde yetişmiş, ısrarla o takımın taraftarı olduğunu belirtmiş isimleri takımında görmek ister. Haklıdırlar da! Servet Çetin ise her fırsatta tuttuğu bir takım olmadığını, para için oynadığını ama formayı bir defa sırtına geçirdiğinde o forma için yapamayacağı hiçbir şey olmadığını defalarca yineledi. Bu Denizlispor'da iken de, Fenerbahçe'de iken de böyleydi; Galatasaray'da iken de değişmedi. Marsilya'da da farklı olmayacaktır. Fakat tüm bunlara karşın Galatasaray'da tarak kemiği kırılana kadar kesintisiz oynadığı bir buçuk sezon boyunca taraftarın sevgilisi olmayı başardı Servet. Sırf bu özelliği itibariyle bile dünya futbolunda tek olma ihtimali yüksek bizim Ayıboğan'ın. Sadece iki sezon oynadığı takımda efsane olabilen kaç tane futbolcu vardır ki neticede?
Hoşçakal Ayıboğan Servet. Her zaman yaptığın gibi tak kulaklarını, çal türkülerini, kapa kulaklarını milletin safsatalarına. En iyi yaptığın şeyi yap, futbolunu oyna. Hiç kimse olmasa, Galatasaray taraftarı arkandadır. Bunu unutma!

Yolun Açık Olsun Cevat Güler

2009-06-14T22:31:00.003+03:00

Takımın mağlubiyetle noktaladığı her müsabakayı takiben yükselen "Ulan geçen seneki, neydi adamın adı, hah, Cevat hocayı takımın başına koysak şampiyon oluruz" nidalarına her daim bıyık altından gülmüş biriyim. Bu kadar mıydı futbol? Türkiye'de öyle... Kondisyonerinizi ligin bitimine hafta kala takımın başına getirirsiniz, takım 18 puanı toplar ve şampiyon olur. Siz de koltuğunuzda gerine gerine kondisyoneri Alex Ferguson bellersiniz. İleride işler yolunda gitmediğinde bilmişliğinizi konuşturabilmeniz için bir isim lazımdır size.
Merak ediyorum 2007/2008 sezonunun son haftalarında takımın başına geçinceye kadar kaç Galatasaraylı biliyordu Cevat Güler adını? Kalan haftalarda yaratılan sinerjinin mimarlarından biri olduğunu yok sayamama tabii ama taktisyen değildi sonuçta. Geride bıraktığımız sezonda da az emek vermedi Galatasaray'a. Önce Skibbe'nin sonra da Kaptan'ın kahrını çekti. Rijkaard'ın Neeskens ile beraber gelmesi onun sonunu az çok belli etmişti aslında.
Yolun açık olsun Cevat hoca.

Hıncal'ı Bile Mutlu Edebildiysek...

2009-06-13T21:03:00.000+03:00

@ Yahoo! Video

Nostalji #11

2009-06-12T23:46:00.004+03:00

Hey gidinin De Boer'i. Olympiakos maçındaki hatalarına kurban...

Kaptanlık Sorunsalı

2009-06-12T23:36:00.002+03:00

Ümit gitti, Hasan bıraktı derken takımda kaptanlık yapacak adam kalmadı. Aslına bakarsanız geçtiğimiz sezon her ikisi takımdayken bile kaç defa taktılar ki kollarına o sarı kırmızı pazubandı. Yedektiler... Ayhan taktı, Sabri taktı... Lincoln bile taktı! Arda tavır aldı. Bu sezon geçmişin üzerine uzunca bir sünger çekmek isteyen yönetim, resmi olmayan kaynaklara göre, takım kaptanlığı konusunda Arda üzerinde karar kılmış. İkinci kaptanlık için de Kewell'in ismi geçiyormuş. Pazuband, Cesc Fabregas hesabı, Arda'yı kral yapar da ikinci kaptanlık konusunda - her ne kadar sıkı bir Kewell hayranı olsam da - seçim hakkımı Servet'ten yana kullanırdım. Hoş, kimin takımda kalıp kimin kalmayacağı bile belli değil şu günlerde. Hele bir sular durulsun, portakal çiçekleri açsın...

Yaprak Dökümü #1 - Bülent Korkmaz

2009-06-12T00:39:00.007+03:00

Hakan Şükür, Ergün Penbe, Arif Erdem, Hakan Ünsal, Gheorghe Hagi, Ümit Davala... Biraz zorlasam birkaç isim daha ekleyebilirim bunlara. Hepsinin ortak noktası birer Galatasaray efsanesi olmaları. Hepsinin bir diğer ortak noktası gereken vefayı görememeleri. Bu noktada tükürükler saçarak "Fakat onlar da ısrarcı olmasaydı" diye çıkışanlar olabilir. Zira bu ayrı bir yazı konusu...
Bugün Galatasaray Dergisi'nin 80'inci sayısını aldım. Adnan Polat'ın aylık nutkunu okumaya başladım. Başkan döktürmüş yine... Harfine dokunmadan aktarıyorum: "Frank Rijkaard ile başlayacak yeni dönemde Camiamızdan ve taraftarlarımızdan en büyük dileğim sabırlı olmalarıdır. Yeni teknik direktörümüzün Barcelona'da görev yaptığı 5 yıllık dönemde altyapıdan almış olduğu oyuncular, bugün dünyanın en büyük kupalarını kazandılar. Bu, sabır isteyen bir sürecin sonunda gerçekleşti. Türkiye'de maalesef büyük kulüpler taraftar ve camiası ile bu sabrı göstermekte cömert olmamıştır." Eh, pes doğrusu. Sen misin sabırdan söz eden sayın başkan?
Bülent Korkmaz yazının ilk cümlesindeki isimlerin en başına kondurulmalıdır belki de. Şimdi başlamayacağım yine "Şu kadar yıl, tek takım" muhabbetine, neticede dost da düşman da biliyor Kaptan'ın ne olduğunu? Galatasaray'ın sıkıştığı anlarda günah keçisi bulma gibi bir huyu vardır ya, işte, Bülent Korkmaz bu geleneğin son temsilcisiydi. Şimdilik diyelim, zira bu geleneğe koyacak nokta bulmak samanlıkta iğne aramak ile eşdeğer. Kaptan geri çevirmedi Galatasaray'ın teklifini, aksi düşünülemezdi. Şaka gibi bir 15 maçlık dönem yaşadı Galatasaray'da. Galatasaray taraftarından küfür yediği gün birçok şeyin artık eskisi gibi olmayacağını anladık. Ne onun için, ne benim için ne de taraftar için... "Kovulacak" söylentileri dolaşmaya başlayınca, Galatasaraylı'ya yakışanı yaptı, istifasını sundu. Maksat gururuna toz kondurmamak değildi elbette ki, Galatasaray'a ve onu yönetenlere en ufak zarar bile vermeden ayrılmaktı...
Söz bitti artık... Bordeaux maçından birkaç gün evvel, göreve getirildiğinde sorsanız, muhtemelen "Bundan sonra epey mutlu olacağım sanırım" diye yanıtlardım sizi. Az budala değilmişim. 22,5 yıldır taraftarı olduğum takımı hâlâ tanıyamamışım, daha ne konuşuyorum ki!
Veda etmiyorum sana Kaptan! Çünkü biliyorum, seni Galatasaray'ın başında gördüğüm rüya böyle sona ermiyordu.

Mustafa Sarp Galatasaray'da

2009-06-09T22:39:00.004+03:00

Bursaspor'un başarılı futbolcusu Mustafa Sarp gün itibariyle resmen Galatasaraylı oldu. İlk 11'e girebileceği konusunda şüphelerim olsa da kadrodaki rekabeti üst düzeye çıkaracaktır. Çünkü Mustafa Sarp son derece hırslı bir yapıya sahip. Bu özelliğini çocukluk aşkı Galatasaray'da da sergilediği takdirde bundan hem kendisi hem de kulüp faydalı çıkacaktır. Mustafa Sarp'a "Aramıza hoşgeldin" demek isterdim fakat zaten kulübün içinde olan birine nasıl hoşgelişler dileyebilirsiniz ki? Babadan Galatasaraylı'ymış Mustafa Sarp.
Bugünkü imza töreni başka bir boyutta ele alındığında gerçekten büyük önem arz ediyor. Mustafa'nın imza töreninde kulübümüzün efsane isimlerinden Bülent Eken de hazır bulundu. Teknik direktörlüğe Rijkaard'ı getirerek bir Barcelona motifi işleyeceğini açıkça belli eden Galatasaray, bundan sonra düzenlenecek her imza töreninde kulüp tarihinde belli bir yer edinmiş isimlere iade-i itibar edecek. Bir Real Madrid efsanesi olan Di Stefano'nun her imza töreninde hazır bulunduğunu düşünürsek, bu karar ile birlikte Galatasaray'ın Real Madrid geleneklerinin de izini süreceğini mutlulukla söyleyebiliriz. Örnek alacaksak rakiplerin bu tip yönlerini örnek almalıyız zaten.

Frank Rijkaard Galatasaray'da

2009-06-05T14:51:00.004+03:00

1996/97 sezonu... Galatasaray takımın başına Fatih Terim'i getirmiş. Ankaragücü, Göztepe, Olimpik Milli Takım, A Milli Takım derken Fatih Terim kariyerinde sürekli bir kademe atlamıştı. En nihayetinde A Milli Futbol Takımı'nın yıllar yıllar sonra ilk defa büyük bir turnuvaya katılmasında başrol oynamıştı. Turnuvanın akabinde Faruk Süren başkanlığındaki Galatasaray yönetimi kulübün içinden çıkmış, kendi evladı Fatih Terim'i devrim niteliğinde bir kararla takımın başına getirmişti. Sezon pek de iyi başlamamış Galatasaray ligin henüz başı olmasına karşın yarışta biraz geride kalmıştı. Üstelik henüz ilk haftalarda takım Ali Sami Yen'de Fenerbahçe'yi ağırlamış, kendi evinde rakibine 4-0 gibi farklı bir skorla yenilmişti. O maçın ardından konuşulanlar az çok biliniyor. Bir iddiaya göre Fatih Terim istifasını bile sunuyor. Medya baskılarını işin içine katmıyorum bile. Fakat o zamanki yönetim zor olanı yapıp sonuna kadar Fatih Terim'in arkasında durmayı seçiyor. Sonrası malum zaten. Bahsetmeye gerek var mı?
Kulüp bu aşamaya birkaç sene sonra yeniden ulaşma fırsatı yakaladı. Belki de Özhan Canaydın yönetimi takımı şampiyon yapan Lucescu'yu göndermeseydi, bugün Galatasaray'ı çok daha farklı bir konumda görebilirdik.
Şimdiki yönetim ise bu radikal kararları almaktan çok uzak. Sezon başında "start"ı iyi veriyorlar ama işler biraz kötü gitmeye başladığında ise elleri ayakları heyecandan birbirlerine dolanıyor. Skibbe ve Bülent Korkmaz örnekleri daha çok taze...
Galatasaray Profesyonel Futbol Takımını 2009/2010 sezonunda çalıştıracak isim ise bugün öğlen saatlerinde kulübün resmi internet sitesinde duyuruldu. Dünya futbolunun yakından tanıdığı bir isim, Frank Rijkaard takımın yeni teknik direktörü oldu. Futbolcuna değinecek değilim. Zira Ajax ve AC Milan formaları altında görmediği kupa, yaşamadığı başarı kalmadı. Kısa teknik direkörlük kariyeri de epey parlak sayılır. Rotterdam'ı küme düşmekten kurtaramamasına karşın ertesi sene Barcelona'nın başındaydı. Katalan ekibinin başında beş sezon kaldı. İki La Liga ve bir Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu yaşattı bordo mavili ekibe. Kulüpteki son iki senesi pek şaşaalı geçmese de bugünkü efsane Barcelona'yı izleyenler Rijkaard'ı da anmadan geçemiyor. Çünkü kulübe kazandırdığı kupalardan fazlasını verdi o Barcelona'ya. Bir kere takımın bugünkü oyun şablonunun oturmasında payı büyük. Sırf bu yüzden bile şu anki efsane takımın tohumlarının atılmasında pay sahibi olduğunu söyleyebiliriz.
Tabii bunların hiçbiri ilgilendirmiyor bizi. Önemli olan bundan sonra, Galatasaray bünyesi altında, ne yapacağı. Sabahtan bu yana pek çok internet sitesini ve blogları takip ediyorum. Birçok Galatasaray taraftarı belli ki olaylara toz pembe yaklaşıyor. Rijkaard şimdiden başarılı ilan ediliyor. Çok çabuk unutuyoruz yaşadığımız coğrafyanın özelliklerini. Bana soracak olursanız Galatasaray geçtiğimiz sezonun başına geri dönüş yapmıştır. İki Adnan ve bir Haldun geçen sezon başından yeniden başlayacaklar. Bu kez yol ayrımlarında daha önce seçtikleri yolu değil, diğeri seçmek zorundalar. Önlerinde bir hata şansı daha yok. Zor olanı başarıp, Rijkaard'ın arkasında durmayı başarırlarsa, neden olmasın?

Galatasaray: 2 - Sivasspor: 1

2009-05-31T21:00:00.003+03:00

Kameramı Arda'nın gollerinden sonra Bülent Uygun'un suratına odaklamak isterdim ama yapmayacağım maalesef. Öyle ya da böyle bu sezonki kabusa son noktayı koyduk ya, bunun mutluluğunu yaşayacağım. Bunu yaparken de Galatasaray'a ve Galatasaraylı'ya karşı bir yerlerimden birkaç parçanın kopmuş olduğunu da belirtmeden edemeyeceğim. Bizi biz yapan vefa duygusuydu. Benim Galatasaray'ı seçme sebebim buydu. Anlaşılan o ki çok şey kaybetmişiz biz. Artık bir şeyi çok iyi biliyorum, ileride evlat sahibi olursam evladıma Galatasaraylı olması için de baskı yapmayacağım. Belki bir sinirle söylüyorum ama son bir ay içinde Türkiye'deki futboldan ve Galatasaray bünyesindeki pek çok şeyden nefret eder oldum. Durulmam için de epey bir zaman gerekecek sanırım.
Transfer değil ama "veda yazıları"nda görüşmek üzere...

Beşiktaş: 2 - Galatasaray: 1

2009-05-24T22:25:00.003+03:00

33 hafta olmuş, biraz zorlasak aldığımız mağlubiyet sayısı galibiyet sayısını geçecek. 45 dakika boyunca rakibe top göstermiyorsun ama yine de top oynadığını söyleyemiyorsun. Bir de Galatasaray'ın ne yaparsa yapsın derbi kazanamama gibi bir hastalığı var, kader belledik artık, eğiyoruz boynumuzu çaresiz. Kulüp tarihinin belki de en kaliteli takımını kuruyorsun fakat sezonun son haftası gelip çattığında Avrupa'ya katılma şansının bile rakiplerinin elinde olduğunu görüyorsun. Intertoto da kalkacak zamanı buldu canım! Devre arasında 6 milyon Euro'ya koca bir sezonu satıyorsun. Arda Turan'a canım acıyor vallahi. Kaç kurtar kendini be Arda!

Galatasaray: 2 - Gençlerbirliği: 1

2009-05-17T23:09:00.001+03:00

9 ay olmuş yahu! 5 yıldır özenle uzattığım saçlarımın gözyaşlarına bakmadığım günden bu yana tam 9 ay geçmiş. Alışmak için ne kadar çaba sarf ettiğimi ben bilirim. Hele o ilk gün yok muydu, çırılçıplaktım sanki. Bir aylık sakallarınıza sinek kaydı yaptığınızda ayna karşısındaki halinizi bir düşünsenize... Ya, işte! Benim halimi ancak bir başka ben anlayabilirdi o ağustos gününde.
9 sene olmuş yahu! 1905'den bu yana özenle salladığımız Avrupa'nın kapısını en nihayetinde kırışımızın üzerinden tam 9 sene geçmiş. Rüya desen değildi, gerçeğin ise idrakına varmak epey zaman almıştı. Gözümü açtık, kapadık ve bir de baktık 9 sene geçivermiş. Popescu daha dün akşam abanmamış mıydı Seaman'ın sağına, yerden, sert! Kimse anlamamıştı ne olduğunu bizden başka. Kimse anlayamamıştı UEFA Kupası'nın nasıl hissettirdiğini bizden başka. 9 sene geçmiş aradan, hala anlayan yok bizden başka.
9 sene içinde çok şey değişmiş Galatasaray'da. Saymaya kalksam, daha ilk birkaç saniyenin sonunda "Amaaan, hangi birini yahu" der ve noktalarım herhalde. Sessizce giriyorum stada... Maçın başlamasına 3 saat var ama olsun, doya doya bakmak lazım Ali Sami Yen'e... Ne de olsa pek çok devin mezarı olan çimlere duvarlarının yıkılacağı gün pek uzak değil Eski Açık'tan bakınca. Bir ara canım sıkılıyor, Yeni Açık'taki insanları saymaya başlıyorum uzaktan: 1, 2, 3, 4... 17'de bırakıyorum. Kapalı'ya bakıyorum. Orada da 5'e kadar saymak yetiyor.
Bir saat sonra etraf biraz daha kalabalıklaşmış ama o kalabalığa "kalabalık" diyeni döverler herhalde. En sol setin altındaki kapıdan hareketleniyor iki yabancı. Yabancı dediysem harbiden yabancı. Bir tanesi esmer tenli, diğeri beyaz tenli iki yabancı sırtlarında Galatasaray formaları ile giriyorlar Ali Sami Yen'e. Bir tanesinde tam Avustralyalı tipi yoktuysa ben de adam olmayayım. Gözlerimi ayırmadım üstlerinden, ekmek arası köfte aldıklarını bile gördükten sonra "Tamam" dedim, "bizden olmuş bunlar da." Oturdukları yerin önünde ve arkasında konuşlanan taraftarlarla sıkı bir muhabbete tutuştular sonra.
Aradan çok geçmedi. Önümdeki koltuğa oturdu biri. Saçları dikkatimi çekti ilk bakışta. Uzundu ama tamamen toplanmamıştı, Beckham'ın bir zaman sahip olduklarına benziyordu. Alt tarafı salınık ama aynı zamanda da toplanmış. Evet evet, bir zamanlar benim sahip olduğuma da benziyordu. Kolumu koydum omzuna, döndü. Basbayağı samuraydı bu yahu! Hem de "66 Arda" formalı bir samuray. Bu vesileyle konuşma fırsatı buldum kendisiyle. Japonya'dan kalkmış gelmiş. Az biraz önce çadırdan formasını da almış. İlhan Mansız'dan sonra hayran oldukları ikinci Türkmüş Arda, bilemiyorum kendisinin haberi var mıdır? Kaldığı yer, İstanbul, futbol, Japonya, Türkiye derken maçın başlama vuruşu gelmiş... Stadyumdaki bir avuç taraftar üçlü çekmeye başladığında yüzündeki şaşkınlık onu ele veriyordu. Kafamı çevirdim diğer iki yabancıya, onlar yanlarındakiler ile çoktan girmişler "omuz omuza", zıplıyorlar... Maç başladığında yanımdan bir ses geldi. Bizim samuray soruyordu "Daddy Cool nerede?" Ne yanıt verseydim ki şimdi bu soruya? Duymazdan geldim ve başımı çevirdim sahaya. Zaten 3 dakika sonra yılın şanssızı Emre Güngör sakatlandı, Daddy Cool bu bahaneyle sahaya sürüldü. Maç bittiğinde bir asist ve bir golle maçı kazandıran adam Kewell'di, aptal aptal sırıtan ise yanımdaki samuraydı. Stadyumdan çıkarken de "Ben Türkiye'de futbolun daha tutkulu olduğunu sanırdım" dedi. "Öyledir zaten" dememe kalmadan lafı yapıştırdı "Ben yanlış stadyuma mı geldim?"
Haklıydı belki de... 1 ay önce Fenerbahçe derbisi öncesi ya da geçen sezon şampiyonluk maçı öncesi bilet kuyruklarını hatırlıyorum. Haklılar tabii, o vakitler takımın bir iddiası vardı ve maç gelmek için bir sebep tabii ki. Dün Ali Sami Yen'de maç öncesi karaborsacılar gişedeki biletlerden de ucuza satıyorlardı bileti. Karaborsacılar renk değiştirmişlerdi basbayağı.
Maç yazısı mı? Bundan sonra maçtan bahsetmek yok. Anılarla gitmek daha bir keyifli oluyor esasen.

Bize Bu Sezondan Geriye Kalan Sadece Harry Kewell

2009-05-11T20:28:00.003+03:00

"Buraya gelince çok farklı olduğunu anladım. Bazen gittiğiniz yerdeki atmosferi yaşayınca anlıyorsunuz ve orayla ilgili fikirleriniz değişiyor. Türkiye, çok ilginç bir yer. İstanbul, fantastik bir kent. Belki de şu ana kadar yaşadığım şehirler arasında en iyisi. İstanbul’da insanlar çok saygılı. Özellikle kendilerinden daha yaşlılara karşı. Bunu dünyanın başka bir yerinde göremezsiniz. Burada ihtiyacınız olan her türlü şeyi bulabilirsiniz. İstediğiniz şeyi yiyebilir, istediğiniz şeyi giyebilir ve istediğiniz gece kulübüne gidebilirsiniz."

Bu sezon kulübün yaptığı tek doğru iştir Harry Kewell. Kalsın senelerce... Yapılacak çok şey var çünkü.

Galatasaray: 1 - Ankaragücü: 0

2009-05-11T19:14:00.003+03:00

Takım evsahibi ama rakibini Kayseri'de konuk ediyor... Sanki artık Ali Sami Yen Stadı'nın varlığı takımı da taraftarı da yakıyor... 19 Mayıs'ta İnönü Stadı'nda Fenerbahçe ile yapılacak dostluk maçı acı acı gülümsetiyor... Galatasaray kazanmanın ne demek olduğunu 1-0'la da olsa hatırlıyor... İş işten geçeli zaten çok olmuş... Hasan Şaş ile Ümit Karan resmen olmasa da fiilen kadro dışı bırakılmış... Takımda kalmak için son kozlarını oynayan futbolcular yumurtayı ağzındayken seyrediyor... Lincoln bile top oynuyor... Yönetim hatalarını kabul ediyor... Schuster'in takımın başına geçeceği gündemi meşgul ediyor... Harry Kewell 90+1'de zaman geçirmek uğruna oyuna alınıyor... Of ki ne of! Bitse de gitsek... Gerçekten!

Hacettepe: 2 - Galatasaray: 0

2009-05-01T23:45:00.000+03:00

Winamp açık... Çalan şarkı tam da anı anlatıyor aslında; "Kimler Geldi, Kimler Geçti..." Yalan da değil hani. İsterseniz saymaya başlayalım bi'! Erik Gerets, Mircea Lucescu, Vicente Del Bosque, Gheorghe Hagi... Yeter mi? Devam edelim isterseniz... Guus Hiddink, Zico, Ertuğrul Sağlam, Jean Tigana... İsimlerin sayısını uzatmak mümkün de abartmayalım. Hepsinin buluştuğu ortak bir nokta var. Siz de benim kadar tahmin ediyorsunuz bunu. Hepsi birer kurban. Futbolun zerre anlaşılmadığı, taraftarlık bilincinin sıfırın altında gezdiği bir ülkede teker teker harcanmış isimler bunlar. İlk değillerdi, son da olmayacaklar. Neler demediler ki onlar hakkında? "Disiplinsiz" oldular bazen, "Büyük oyuncuydu ama hoca değil" dedi kimileri, bazılarına göre ise aşırı yumuşaktılar. Hele hele hepsi taktiksel zekadan yoksundular. Beş para etmez adam damgasını sırtlarına yiyip yollarına başka kapılar ardında devam ettiler.
Mircea Lucescu... Ukrayna'ya gitti, Dinamo Kiev'in saltanatına son verdiği gibi, bu sezon takımını UEFA Kupası'nda finalin kapısına kadar getirdi. Evet evet, zamanında şampiyon yaptığı takım tarafından kovulan adamdan bahsediyorum.
Erik Gerets... Şampiyon olması imkansız görülen takımı kulüp tarihinin puan rekorunu kırdırarak, 83 puanla, şampiyonluğa taşıdı. Ertesi sene aynı insanüstü performans sergilenemeyince günah keçisi ilan edildi, kapı önüne konuldu. Soluğu Marsilya'da aldı. Kendisi şu günlerde Olympique Lyon'un 7 senelik saltanatına son vermek üzere...
Zico... Fenerbahçe'ye bir şampiyonluk kazandırdı. Yetmedi, takıma tarihinin en büyük Avrupa macerasını yaşattı, Şampiyonlar Ligi'nde yarı finalin kapısından döndü. Kapı önüne kondu! Suçlu tabii ki kendisiydi.
Guus Hiddink... Değinmeyeceğim bile... Ülkemizde bazı spor yazarları tarafından "Futboldan anlamıyor" ithamına maruz kalsa da, Güney Kore gibi bir takıma Dünya Kupası dördüncülüğü, Rusya Milli Takımı'na EURO 2008 üçüncülüğü getirmiştir. Real Madrid'e kazandırdığı Kıtalararası Kupa ve PSV Eindhoven ile yaşadığı şampiyonluğa ise şöyle bir değinip geçiyorum. Kendisi şu günlerde Chelsea'nın başında.
Michael Skibbe hakkında da konuşalım biraz. En büyük rakip sezona Avrupa Şampiyonu İspanya Milli Takımı'nın teknik direktörü Aragones ile başlamışken, sen geçen sezon sana 5 tane sallayan adamı takıma getiriyorsun. Geçen günler gösteriyor ki iki taraf için de işler yolunda gitmiyor. Üstelik bir taraf şampiyon kadrosunu korumuş, üstüne Kewell, Baros ve Meira gibi isimleri getirmiş; diğer taraf da İspanya gol kralını renklerine bağlamışken... İşler yolunda gitmeyince okların çevrileceği yer belli tabii. Gariptir, Aragones disiplinli olduğu için eleştirilirken, Skibbe disiplinsiz olduğu için yeriliyordu. Biz bi' çay koyup geliyorduk o sırada...
Bunları neden anlatıyorum? Yavaştan olaya girelim öyleyse...
1 Mayıs 2009 Cuma gününü taraftarlıktan, Türkiye'deki futboldan, futboldan zerre anlamadığı halde ahkam kesen yığınla insandan iyiden iyiye nefret ettiğim gün olarak hatırlayacağım. Ligin en kaliteli kadrosuna sahip takımı Galatasaray gitmiş, ligde kalması mucizelere bağlı olan son sıradaki Hacettepe'ye yenilmiş. Çok mu mühim? Üst üste bir 20 maç daha kaybetsek ne olur ki? Ligin başında iki Adnan ve bir Haldun oturmuşlar, şampiyon takımı korumuşlar, yıldız isimleri takıma katmışlar, gerisini koyvermişler... Eeee? Sonra? "Şampiyonluk bekliyoruz hanım. Bu sene yürüyerek şampiyon olacağız!" Nah olursun! Dedim ya, şaşkınlara söylenir "Allah yaratmış, gerisini koyvermiş" diye... Yönetimin yaptığı buydu sezon başında, yazık, biz geç anlamışız. Öyle ya, adamlar daha ne yapsındı, üç yıldız ismi birden takıma kazandırmak her babayiğitin harcı mıydı?
Süreç işledi işledi işledi... Çok şeyler umulan sezon bir çırpıda geçip gitmiş, haberimiz yok. Sezonun dörtte üçü tamamlanmış, takım Şampiyonlar Ligi potasında dahi olmayınca hoca gönderilir zaten. Sonra yeni bir hoca alır görevi. Mucizeler yaratması beklenir. Zaten inanç desen yoktur, motivasyon desen yoktur. Hoca durup da kıç çimdikleyecek değildir ya! Taşlar hep başına kadar kuma gövülü olan adama, teknik direktöre atılır. Üstelik para uğruna yarı yolda sezonu satan yönetim, suçunu kabullenmişken.
Bu gece Ankara'da gördüklerimi yıllar boyunca unutmayacağım. Zira bu mümkün olmayacak. Bülent Korkmaz'ın bu kulüp için ne denli değerli olduğunu, yıllar yılı neden "Bülent Korkmaz eşittir Galatasaray" denildiğini uzun uzadıya anlatacak değilim. Bilen biliyor... Taktik kapasiteden ne denli yoksun olursa olsun, ki ben buna kesinlikle inanmıyorum, bir Galatasaray efsanesinin kendi taraftarlarının dakikalar süren yuhlamalarına maruz kalması, organize şekilde binlerce kişi tarafından istifaya davet edilmesi beni çok yaraladı. Nasıl bu hâle geldik? Gözlerimizi kazanma arzusu nasıl böylesine bürüdü? Kendimi taraftar olarak nitelediğim günden bu yana hiç bu kadar utanmamıştım. Bir yerlerde yanlış yapmış olmalıyım, taraftarlık buysa ben böyle olmamalıyım. Çünkü biliyorum bu akşam stadyumu dolduran 5 bin ya da 6 bin - her neyse - Galatasaray taraftarı yarın Hakan Şükür'ü de yuhlar, Metin Oktay sağ olsa onu dahi yuhlar. Yazık sizin taraftarlık dediğiniz şeye be!
Ergün Penbe'yi gördünüz mü bugün bilmiyorum. Galatasaray ikinci golü yediği anda başını öne eğdi, bir an arkasını döndü. Belli ki Galatasaray'ın içinde bulunduğu duruma hüzünlenmişti birden. Kolay değil... 13 sene terletmişsin o kulübün formasını. Ne başarılar, ne şampiyonluklar görmüşsün, kaptanlığa kadar yükselmişsin. Yıllar sonra göğsünde farklı bir armanın onur mücadelesi için karşına alıyorsun Galatasaray'ı... Savaşıp, galip ayrılıyorsun meydandan. Bir Galatasaraylı'nın yapması gereken şekilde. Ancak biliyorum, bugün Bülent Korkmaz'ı yuhlayanlar gibi, senin için "Şu maçı da bize vermedin, yazıklar olsun bu kulübün sana verdiği emeğe" diye yakınanlar olmuştur. Zira sadece benim kulağıma üç defa çalındı bu cümle... Ne denir ki? Maçtan sonra çıkıp bir de açıklama yaptın "Nasıl mutlu olabilirim ki? 13 sene bu kulübün formasını giydim, şampiyonluklar yaşadım. Ergün Penbe bugün bir noktaya gelmişse, bu Galatasaray sayesinde olmuştur"a çıkan... Ah be, Ergün, sen vefa nedir, takım sevgisi nedir biliyorsun ama taraftar bilmiyor maalesef. Taraftar bilmiyor!

Ayıbın Böylesi!

2009-04-28T01:01:00.003+03:00

Fenerbahçe'ye Ayhan Şahenk'te uzun süre önde götürdüğümüz maçta 64-68 mağlup olduk ve şampiyonluk hayallerimizi bu sene de erteledik. Yavaş yavaş alışıyoruz da zaten, çok koymamaya başladı bile. Yine de takdirlerin en büyüğünü hak ediyor bizim bayan basketbol takımımız. Sezon itibarıyla en çok övgüyü hak eden Galatasaray şubesidir, o ayrı.
Yine de her şey bir yana, değinilmesi gereken başka bir husus var ki son derece düşündürücü. Yeneriz, yeniliriz... Sorun bu değil. Fakat ben bugün utandım. Hem de çok... Zerre taraftarlık bilincimiz yokmuş bizim yahu. Nevriye Yılmaz ki kendisi 2 sene bu kulübün ekmeğini yemiştir, özellikle maçın son çeyreğinde seri halde küfürlere maruz kaldı. Demek ki bir şeyleri kavrayamamışız henüz. Holiganizm - taraftarlık demiyorum bakın, çünkü buna taraftarlık demek ne mümkün - gözlerimizi öyle bir bürümüş ki hırsımızdan neremizi yırtacağımızı bilemiyoruz. Bu kez ağzımızı yırttık. Hem de ne yırtış... Fenerbahçe taraftarını kötülüyoruz bayan basketboluna bile küfür karıştırdıkları için. Dün akşam itibarıyla onlardan bir farkımız kalmadı ne yazık ki! Öyle bir moral bozukluğu, öyle bir sinir aldı ki beni, elenmiş oluşumuza üzülmeyi bile sonraya bıraktım. Yazık yahu! Vallahi de billahi de yazık. O ağza alınmayacak küfürler edilirken sahada Galatasaray forması için ter döken oyuncular da bayandı. İnsanlığımı geçtim de erkekliğimden utandım. Ağızlarınızı dizginleyemeyecekseniz, hiç gitmeyin bayan basketbol maçlarına daha iyi!

Galatasaray: 1 - Ankaraspor 1

2009-04-27T00:23:00.003+03:00

27 Nisan 2008'i hatırladım bugün. Ali Sami Yen'de Fenerbahçe 1-0 mağlup edilmiş, ligin seyri bir anda dönmüş, Galatasaray şampiyonluk yarışının bir anda en büyük favorisi konuma gelmişti... O gün Şeref Tribünü'ne gözlerimizi çevirdiğimizde eski başkanları tam kadro görmüş olmak, birlik ve beraberlik anlamına geliyordu, inanmışlık anlamına geliyordu. Bu tablo ligin son haftasına yansımıştı.
Bu gece de benzer bir manzara vardı Ali Sami Yen'de. Tribünler boştu, ama Şeref Tribünü'nde eski başkanlar yerlerini almıştı, tıpkı bir sene önce olduğu gibi. Üstelik Adnan Polat'ın demeçleri kalan 6 haftada 18 puanın tamamının alınacağını işaret ediyordu. Çekirge daha ilk zıplayışında takıldı, düştü. Hem de tepetaklak!
Çok şey mi istedik bilemiyorum. Galatasaray tarihinin en iyi kadrolarından birini kurup da muhtemelen Europe League'ye dahi katılamayacak olmanın açıklamasını ben yapamıyorum. Suçlu(lar) kim? Bundan sonra oturup bir güzel bunun muhasebesi yapılmalı. Kimse gerdiği yayın ucuna yerleştirdiği oka hedef olarak Skibbe'yi, Bülent Korkmaz'ı, futbolcuları, taraftarı takmasın, değiller çünkü. Okların hedefi başka...
Galatasaray eriyor... Olmadık bir kornerle gol bulup, olmayacak bir kornerle maçı verebiliyor. Öndeyken skorun üstüne yatıyor. Durun topun hiçbir çeşidini kullanamıyor, buna taç atışları dahil. Özellikle taç atışları dahil. Takım içinde sevgi kalmamış ki artık sağır sultan bile Galatasaray'ın sevgisiz yapamayacağını duydu. Futbolcular ne birbirlerine ne de başlarındaki hocaya saygı duyuyor. Yıllar yılı Türk tribünlerine öncülük etmiş Galatasaray tribünleri takımını sabote ediyor. Hıncal Uluç'a bazı konularda katılmamak elde değil... Of of, dert yanacak çok şey var ama artık dil de varmıyor... Ali Sami Yen'de kaybedilen puanları bile sayamayacak haldeyken, daha ne diyeyim ben! Koskoca tencerenin dibinde kalmış yemek artıkları kadar Şampiyonlar Ligi şansımız vardı, artık bırakın Şampiyonlar Ligi'ni önümüzdeki sezon Avrupa'de bulunmak bile mucizelere kaldı.
Önümüzdeki hafta, bir başka hayal kırıklığında görüşmek üzere. Kafanızda soru işaretleriyle kalın...

Burası Galatasaray!

2009-04-24T16:25:00.001+03:00

Nostalji #10

2009-04-20T21:26:00.002+03:00

İstanbul Büyükşehir Belediyespor: 0 - Galatasaray: 1

2009-04-20T20:30:00.001+03:00

İsyanım var. Uganda Futbol Ligi maçlarını izlemeye başlayacağım bundan gayrı. Eminim ki orada futbolu bizim anladığımızdan daha iyi anlıyor, bizim oynadığımızdan daha iyi oynuyorlardır. Bir yerlerden öğrenmemiz gerekiyor şu futbolu, bir yerlerden başlamamız gerekiyor.
Bir hafta boyunca heyecanla bekliyorsunuz taraftarı olduğunuz takımın maçını. Maç günü geliyor ve heyecanınız başlama vuruşuna kadar sürüyor. Sonrası malum... 90 dakikanın bir an evvel bitmesi yönünde kullanmaya başlıyorsunuz oyunuzu. 180 derece çark ediyorsunuz. Çünkü sahada futbol adına hiçbir şey olmadığı gibi, kazanmak için uğraş veren bir takım yoktur. Bitsindir artık o çile, çekemezsiniz belki de bile bile...
Turkcell Süper Lig'in 28.haftasına bakıyorum da, Sivasspor berabere kalmış, Beşiktaş liderlik fırsatını tepmiş, Fenerbahçe yine kaybetmiş... Bu nokta önemli tabii, Fenerbahçe'nin kaybetmesi... Çünkü 21.haftadan bu yana Fenerbahçe ne yaparsa biz de aynısını yapıyoruz. Yani Fenerbahçe yenilince, biz de yenilmiş sayılıyoruz. Korkum bu yöndeydi. Avantaj tepmeyi sever bizim takım. Bu kez öyle olmadı. Nonda'm sağ olsun!
Bu Galatasaray'ı anlamak epey güç. Taraftarıyla dalga geçmekte üstüne yok gerçekten. Bir hafta önce lige havlu atmış taklidi yapıyorsunuz, bugün bir de bakmışsınız kalan altı haftaya rağmen "Acaba" dedirtiyor insana! Tam da kendimizi kaderimize alıştırmaya çalışırken, yapılır mı bu be Galatasaray!
Maça gelirsek... Yok yok gelmesek daha iyi olacak sanırım. Zira maç hakkında kurulacak üç cümlem yok. Zaten ortada bir maç da yok. Akılda kalan anektodlara değinebilirim belki. Fotomaç manşetlerine taş çıkartarak Semih'in "kaya" gibi olduğundan bahsedebilirim, bir de Kewell'in maç sonrası açıklamalarına ne kadar sevindiğimi belirtebilirim. Az oynatıldığı ya da hiç oynatılmadığı için yakınılan Lincoln'ün 90 dakika sahada kaldığında da son derece basiretsiz kalabileceğini de kanıtladı bu maç. Görünen o ki Galatasaray için Lincoln, Lincoln için de Galatasaray defterinin kapanmasına pek bir vakit kalmadı. Tez zamanda olur umarım.
Sezonun bitimine altı hafta kala yaptığım hesaplar şampiyonluğu 1 puan farkla kaçıracağımızı öngürüyor. Fakat ben en azından Şampiyonlar Ligi için umutlandım diyebilirim. Aslına bakarsanız bu futbolu görünce, kendi inançlarımı bile sorgulamanın vakti gelmiş olabilir. Yine de, ne demişti üstad: "Galatasaray'ın adının olduğu her yerde umut vardır!"

Koleksiyon #11

2009-04-14T14:10:00.004+03:00

2003 yılı olması gerek... Evin içinde dahi forma ile dolaşmamdan ötürü bir değişikliğe gitme kararı almıştım. Geceleri yatağa forma ile gireceğime alırdım bir eşofman ve onunla girerdim. Nedir yani! Umbro'nun ürettiği bir üründü bu. Birkaç yıkamanın ardından rengini attığını, bollaştığını hatırlıyorum... Hâlâ bir köşede durur ama giyilmez.

Arda Turan Oley!

2009-04-13T23:59:00.000+03:00

Dünden bu yana daha çok seviyorum bu adamı.

?

2009-04-13T21:54:00.002+03:00

Boşa geçen bir sezon... Kazanılan şey yok, kaybedilen ise bir hayli çok! En çok merak ettiğim husus da Harry Kewell'in takımdaki geleceği... Söylenen o ki, dün gece maçtan sonra Fenerbahçe soyunma odasına gidip yaşananlar için özür dilemiş. Harbi adam şu Kewell. Gerek futbolculuğu gerekse kişiliği ile Galatasaray'a yakışan bir oyuncu, buna şüphe yok. Sürekli taraftara oynayan başka da bir şey oynamayan Lincoln'e 22000 kişinin hep bir ağızdan yaptığı tezahüratlar kulağıma çalınınca Kewell geliyor aklıma nedense... Hangisi daha çok ilgiyi hak ediyor diye soruyorum kendime. Bulduğum cevaba benden başka kimsenin riayet etmediğine kanaat getiyorum, şaşırıyorum.
O değil de seneye muhtemelen hiçbir Avrupa kupasında boy gösteremeyecek olan bir takımda kalmak ister mi Kewell?

Bir Elinde Cımbız, Bir Elinde Ayna...

2009-04-13T21:33:00.003+03:00

Carlos: Memleketten ne haberler var?
Lincoln: Kum, deniz, güneş ve ben... Bahtiyarım!

Galatasaray: 0 - Fenerbahçe: 0

2009-04-13T21:02:00.005+03:00

Şimdiye kadar hep söyledim, bundan sonra da inkar edecek değilim. Galatasaray ve Fenerbahçe'nin duruşlarından bahsediyorum elbette. Galatasaray'ın hedeflerinin yanında Fenerbahçe'ninkiler her daim mahalli kalmıştır. Bu yüzdendir ki geride bıraktıkları 100 yıl itibarıyla herhangi bir aşama kat edememişlerdir. Fenerbahçe'nin ve Fenerbahçeli'nin vizyonu bellidir; Galatasaray'ın yoluna duvar örmek. Bunun başka bir açıklaması yok. Hele hele dün akşam gözlerimizle şahit olduklarımızı düşününce hiç yok!
Dün akşam saat 19:00 itibarıyla tabloya baktığımızda her iki tarafın da galibiyet dışındaki herhangi bir sonuca tu kaka gözüyle yaklaşacağı aşikardı. Peki biz ne gördük daha sonra? Kazanmak için çaba harcayan bir Galatasaray ve kaybetmemek için oynayan bir Fenerbahçe... Üstelik beraberlik hiçbir işlerine yaramayacakken... Bu doğrultuda son derece Makyavelist bir yolu takip ettiler. Düşecekleri kuyu önlerindeydi, ayakta kalamayacaklarını adları gibi biliyorlardı ve düşerken Galatasaray'ı da yanlarına çekmek istediler, hepsi bu!
Uzun uzadıya maçı anlatacak değilim. Zira kimse bunu yapmıyor zaten. Tüm yazılanlara paralel bir çizgide devam edeceğim ben de... Dün akşam Ali Sami Yen'de tam anlamıyla ne umdum ne buldum ikilemi yaşadım. Antalya'dan maç için gelen bir arkadaş, tutulan Yeni Açık Üst yolu... Her şey planlanmıştı üstelik... Maçtan önce iki tek atılacak, maçta avazımız çıktığı kadar küfredilecek, ses telleri koparılacak, Fenerbahçe'ye birkaç tane sallanacak, maçın ardından yolu tutulacak Nevizade'de hafiften demlenilecekti. Fakat unuttuğumuz bir şey vardı işte... Ne zaman evdeki hesabın çarşıya uyduğu görüşmüştü ki!
Maçın satır aralarında neler mi bulduk? Carlos'u yerlerde süründüren bir Harry Kewell, aşırı motive olmuş ve rakibin 5 numarasını gözüne kestirmiş bir Sabri, kasap bir Selçuk, et kıyımına itinayla müsaade eden bir hakem bozuntusu, yorulmuş Fenerbahçe savunmasını bile açmaktan aciz bir Lincoln, birbirine giren futbolcular, uzaktan olan biteni izlemekle yetinen futbolcular...
Kim ne derse desin, ben dünkü maçın son dakikasında yaşananlardan dolayı büyük mutluluk duydum. Bu düşüncemi ifade etmekte de en ufak bir sıkıntı dahi duymuyorum. Yıllar yılı maruz kalınanların dışavurumuydu bu, tıpkı 19 Mayıs 2007'de olduğu gibi, başka açıklaması yok. Yanına kâr kalmak gibi çok güzel bir deyim var dilimizde. Nicedir Galatasaray'ın Fenerbahçe deplasmanlarında yaşadıkları, rakibin her geçen gün ezeli rekabete gölge düşüren seviyesizliğine karşı çekilen bir isyan bayrağıydı. Maruz kaldığı haksızlıklara karşı baş kaldırmayanların sonunu hepimiz tarih kitaplarında okuduk. Ben demiyorum ki kılıç kalkan kuşanıp karşı kıyıya sefer düzenleyelim. Fakat aynı şekilde karşılık vermekte de hiçbir sakınca göremiyorum. Bu saha dışında yapılacaksa saha dışında, saha içinde yapılacaksa saha içinde, yumrukla yapılacaksa yumrukla, küfürle yapılacaksa küfürle...
Sen sürekli rakibini kışkırtacaksın, tüm maç boyunca rakibinin ayaklarını parçalamaktan başka bir şey yapmayacaksın, futbol katili olacaksın ve sonra da bunlara göz yumulacak... Yok yahu, bak sen! Dünkü maçta yaşananlar olması gereken şeyleri, ve hatta bir hayli geç kalmış şeylerdi. Fenerbahçe'yi bir kez daha yenememişiz, üstelik kendi evimizde. Bunun üzüntüsünü yaşayacağımdan korktuğum anda Lugano'nun Emre Aşık'a salladığı o kafa geldi. Ortalık karıştı. Sonrası malum... Bunlar yaşandı ki ben bir nebze güler yüzle ayrıldım stadyumdan. Arda ile beraber ben de salladım birkaç yumruk, Sabri'yle bir olduk gırtlak da sıktım. Bundan da zerre utanç duymadım ki burada belirtiyorum. Bir de maçtan sonra çıkıp mazlum ayağına yatmıyorlar mı, çıldırmamak elde değil. Neyin soyu oldukları çok belli olan bu adamların, hazır el atmışken, birkaçının daha ağzını yüzünü dağıtsaydık çok daha mesut olurdum. İnanın buna!
Sen çıkıp cinsel organın tutup taraftara hareket yap, kardeşim dediğin futbolcunun ensesine yumruk at, kendine hakim olamadığın gerekçesiyle rakip oyuncuya kafayı salla, sonra da "Vay efendim, taraftarlarına yaranmak için yapıyorlar"... Maç boyunca hepsini genelleyen güzide bir küfüre eşlik ettik. Öyle olmasalardı söyler miydik hiç!

Sen de Hisset!

2009-04-10T12:56:00.000+03:00

Hoş Olmaz mı?

2009-04-10T02:55:00.007+03:00

Birileri bu anı pankart yapsa, pazar akşamı Kapalı'nın ortasına assa, hatta abartılıp Eski Açık'ta koreografi yapılsa...

Sözün Bittiği Yer...

2009-04-10T01:15:00.000+03:00

Sezona İstanbul'da final parolasıyla başlamıştık, evet, fakat kaçımız bu hikâyenin Kadıköy'de değil de, Maslak'ta sona ereceğini aklına getirmişti ki!
Galatasaray Bayan Basketbol Takımı geçen sezon üçüncülükle yetindiği FIBA Eurocup'un finalinde İtalya Ligi lideri Cras Basket Taranto'yu ağırladı. İlk maçta aldığımız 12 farklı yenilgiyi kesinlikle hak etmemiştik ve İstanbul'da yarı finalde Ruslar'a uyguladığımız tarifeyi uygulamamız gerekiyordu. Nefesleri kesen bir mücadele oldu. İlk yarı bitmeden işimize yarayan skoru elde etmiştik, her şey istediğimiz gibi gidiyordu işte. İkinci yarıda farkın 1 sayıya indiğini gördüğümüzde bile umudumuzu kesmedik. Ne de olsa Galatasaray'ın olduğu her yerde umut da vardı. Böyle söylemişti zamanında büyük usta. UEFA Kupası finalinde Bülent kaptan fedakarlık etmişti, bugün de Taçsız Kraliçemiz yaptı aynısını. Sophia, Esra, Augustus, Tuğba, Yasemin, Marina... Hepsi ama hepsi canlarını dişlerine takmışlardı, inanmışlardı bir kere. Galatasaray bundan önce defalarca kanıtlamıştı inandığı zaman neler yapabileceğini. 13 sayılık bir fark lazımdı bize, maç bittiğinde elimizde 21 sayılık bir fark vardı.
Tribünler ise bir başkaydı bu akşam. Geçen hafta almıştım ben de biletimi... Sonra maçın başlama saati ileri alındı. Gecenin bir yarısı Ayhan Şahenk'ten Kayışdağı'na nasıl döneceğimin muhasebesini yaptım, maç gününü ettik ama bu birden çok bilinmeyenli denkleme bulduğum mantıklı bir cevap yoktu. Söz konusu sevda olduğunda mantığınızı bir yana bırakırsınız ya, benim bu akşam saatlerinde yaptığım da tam olarak buydu. Futbolcusundan, eski başkanlarına kadar herkes oradaydı... Atmosfere söylenecek söz yoktu. Keşke her maçta böyle olsa... Keşke finale kanıp gelenler her daim boş koltuk bırakmasa... Galatasaray kulübünün takdiri en fazla hak eden şubesi için orada olsa...
UEFA Kupası, UEFA Süper Kupası, Tekerlekli Sandalye'de Şampiyonlar Ligi kupası ve yine aynı branşta Kıtalararası Kupa... Zincir giderek büyüyor, şimdilik son halkası oldu FIBA Eurocup. Galatasaray 13 sayı farkla kazanması gereken maçtan 82-61'lik galibiyetle ayrılarak kulüp tarihindeki beşinci uluslararası kupasını müzesine götürdü.
Birileri hâlâ söze başlamayı bekleyedursun, biz son sözü beşinci kez söylüyoruz! Ünlem koymadık yine de, üç nokta koyduk bekliyoruz...

Kupalara Layıksın Sen...

2009-04-09T15:18:00.003+03:00

Günler önceden biletinizi almak, buna karşın büyük bir ihtimalle maça gidemeyecek olmak gerçekten üzücü. Türkiye'nin Edirne sınırından ötedeki tek tarih yazarı bu gece yeni bir Avrupa kupası için Ayhan Şahenk'te. Haydi kızlar! Yeni bir Avrupa kupası mümkün!

Unutulmaz Sözler - Volume 15

2009-04-09T00:22:00.001+03:00

“Hedefimiz her anlamda büyümek. Real Madrid, Manchester United, Galatasaray kadar büyük bir kulüp olabilmenin planlarını yapıyoruz.” (Alexi Lalas - LA Galaxy başkanı)

Ezeli Rekabet

2009-04-07T22:20:00.005+03:00

Ata son girdisinde paylaşmış... Çok hoşuma gitti açıkçası. Her şeyin bir miladı vardır ya, Devekuşu'nun yansıttığı Galatasaray - Fenerbahçe rekabetinin miladından önceyse eğer, birazdan izleyecekleriniz de sanırım sonrası oluyor. Hafta sonuna kadar bu büyük heyecanı birlikte yaşayalım, pazar gecesi de kıran kırana geçecek karşılaşmanın keyfini sürelim. Klasiktir ya, ne ilk olacak ne de son nasılsa...

Gaziantepspor: 0 - Galatasaray: 1

2009-04-07T15:15:00.001+03:00

Kolay maç olmayacağı belliydi... Zira Gaziantep deplasmanları hep öyledir. Son yıllarda aldığımız en iyi sonucun beraberlik olduğunu da düşünürsek, dün Galatasaray'ın aldığı sonuç için "Tu kaka" demek abesle iştigal olur. Galatasaray'ın göze hitap ettiğini ya da bunun için çaba gösterdiğini söyleyemeyiz, çünkü maalesef yok öyle bir dünya. Sorunlar deseniz, damlaya damlaya okyanus olmuş. Ne bekleyecektik ki galibiyetten başka? Volkan aksadı, Sabri kanadını boşalttı, Arda sarıdan sakındı, Sanctis duygusaldı, Kewell çabaladı, Baros kıçını yırttı, Ümit seyretti, Galatasaray Antep'ten 3 puanla döndü, sıralamada bir basamak atladı.
İyi oynamıyoruz, evet. Ancak ne zaman iyi oynadık ki? Ya da ne zaman iyi oynadığımızda bunu kronik bir hastalığa çevirebildik ki? Var mı böyle bir takım yeryüzünde? Barcelona belki... Biz de Barcelona değiliz, onu ayıralım. Yine de taraftar üzerindeki şu umutsuz halden nefret ediyorum. Öyle bir buğu var ki kimilerinin üzerinde sanki zavallılar topluluğuyuz. 3 sene önce Cihan, Volkan ve Orhan ile şampiyon olurken gözyaşı dökenler, bugün Kewell'in, Arda'nın, Baros'un olduğu kadroya burun kıvırıyorlar. Hepsi birer inançsızlık abidesi, afedersiniz. Tüm bunlar neden? Elbette ki Lincoln efendi yok diye. Başka neden olacak! Kaç yıllık taraftarım bu kulübün formasını giyen hiçbir futbolcuya bu denli sevgi gösterisinde bulunulduğunu hatırlamıyorum. Buna Hagi dahil, Hakan Şükür'ü ise ayıralım. Peki geride bırakılan 2 sene içinde ne verdi bu adam? Aldıkları çok da, verdiklerini bir konuşsak artık. Hoca beğenmez ama çok güzel maç beğenir. İstediği zaman yapabilecekleri bellidir ama hiçbir zaman istemez. Ha bir de, canı istediğinde çekip gider. Çünkü takımın ağasıdır. Oynatılmayınca da tribün mahkemesi onun lehinde karar verir. Anlamak güç vesselam... Hani dün içimden geçirmemiş de değilim... Şu Tabata, hani "Pele'nin 10 numara giydiği yerden 10 numara olarak" gelen adam... Antepliler'i sevgiyle kucaklıyorum ama, Gaziantepspor'a 10 gömlek fazla bu adam. Sene sonunda Lincoln'ü postalasak, gelen parayla da şu adamı alsak fena da olmaz kanımca.
Bu sezonki en kritik haftaya girdik bakalım. 12 Nisan'da Ali Sami Yen'de Fenerbahçe'yi ağırlayacağız. Her iki takım da sıcak suda gereğinden fazla kalmış yumurta gibi, hafif çatlak... Pazar gecesi çarpışacaklar. İkisinden biri kırılacak. Belli de olmaz hani, bakarsınız ikisi de kırılır.

Anket Sonucu

2009-04-01T16:47:00.004+03:00

Blogun takipçileri Galatasaray'da kaptanlık koltuğuna Arda Turan'ı layık gördüler. Bence çok da iyi ettiler. Öncelikle 2 hafta boyunca süren ankete katılan 87 kişiye teşekkürü borç bildiğimi belirtmek isterim. Buna göre katılımcıların %55'ine tekabül eden 48 kişi Galatasaray'da birinci kaptan olarak Arda Turan'ı görmek istediklerini belirttiler. Arda'yı aldığı %12'lik dilimle Ayhan Akman takip etti. Bu iki ismi sırasıyla Hasan Şaş (%11), Servet Çetin (%4) ve Ümit Karan (%3) ile takip ettiler. Diğer seçeneğini işaretleyenlerin oranı ise %12'de kaldı. Resimde de görebileceğim üzere Arda Turan'a kaptanlık bir hayli yakışacak :)
"Kaptan Arda konuşuyor, kaptan Arda konuşuyor... Kalkışa geçiyoruz..."

Galatasaray: 0 - Eskişehirspor: 1

2009-03-22T22:30:00.000+02:00

Beklentilerimiz yüksekti bu sezondan. Yapılan transferler ve takımdaki hava bunu fısıldıyordu kulağımıza. Galatasaray'ın umutla tutunduğu dallar birer birer kırılmaya başladı. Önce Türkiye Kupası'nda yaşanan hüsran, ardından UEFA Kupası'nda elde edilen hayal kırıklığı... Zincire son halka olarak ligi de ekledik bu gece. Kulüp tarihinin belki de en iyi kadrosunu kurduğunuz sezonun sonunda, büyük ihtimalle, elinizde kocaman bir sıfır bulacaksınız. İnsan sindiremiyor içine. Sahada gördüklerimiz henüz iki hafta önce şahit olduklarımızı inkar ediyor sanki. Galatasaray, Eskişehirspor'a Ali Sami Yen'de boyun eğerek sadece ligi değil, gelecek sezon için herhangi bir Avrupa kupasını da hiçe saydı.

Galatasaray: 2 - Hamburg: 3

2009-03-20T18:56:00.002+02:00

Önce UEFA Kupası'nı 6 milyon EURO'ya satan zihniyete bakıyorum, sonra bir de Arda'nın maçtan sonraki gözyaşlarına bakıyorum da isyan etmemek için sebep göremiyorum. Hele hele hâlâ Lincoln denen futbolcu bozuntusuna methiyeler düzen taraftara söyleyecek söz bulamıyorum. Bundan gayrısı iyilik, sağlık! Üzüntüsünde sevincinde...

Yine Aynı Şarkı Çalıyor...

2009-03-19T00:00:00.000+02:00

"Rengi solmuş bir fotoğraf
hiç habersiz çekilmiş
belli ki çok eğlenmişiz
Donuk bir an o geceden
o konuşan resimlerden
tanıdık sesler ve bir şarkı

Gün ettik derken günleri
bir baktım geçmiş yıllar
terkettiğim şehirler, dostlar, sevgililer
kaybolmuş birer birer
Yine aynı şarkı çalıyor
başka dostlar etrafımda...
Bir resim de bu geceden..."

Ne Olmaya Geldim, Nasıl Oldum Ben?

2009-03-17T12:10:00.002+02:00

"Seni buraya getiren yeteneğindir,
kalıcı olmanı sağlayacak ise karakterindir"

Yorumsuz!

2009-03-16T20:30:00.001+02:00

"Galatasaray'da kaptan olsun, gerekirse başkan olsun. Hamburg maçında 3 forvete karşı stoper oynadıktan sonra bu adam geceleri kanatlanıp Avustralya steplerinde tur atıyormuş deseler inanırım.

Ayrıca kız olmasam da veririm, kendisinden mi esirgeyeceğim?"

Trabzonspor: 2 - Galatasaray: 2

2009-03-15T22:25:00.003+02:00

Yorgun olduğu her halinden belli olan bir Galatasaray var sahada. Buna karşın rakibinden çok daha fazla savaşıyor 3 puan için. Hüseyin Çimşir'i ikinci sarıdan atmayı beceremeyen, bundan birkaç dakika sonra Yaser'i oyun dışına gönderen isim ise son derece tanıdık: Yunus Yıldırım. Anlaşılan Sivasspor maçındaki kararları kendisini rahatlatmamış olacak ki filmin devamını bugün Avni Aker'de seyirciye sundu. Belli ki bundan sonra Galatasaray'a sadece rakiple mücadele etmek yetmeyecek.
Maç sonrası için tek bir hususta üzüntü yaşıyorum. Hayır, bu puan kaybı değil. Galatasaray'ın ve Türk futbolunun en büyük yıldızı Arda Turan'ın son dakikalarda yaşadığı talihsiz olay. Umuyorum ki ciddi değildir...
GOLLER: Milan Baros, Arda Turan.

Nereden Nereye?

2009-03-15T00:44:00.002+02:00

Tarih 6 Nisan 2000... Yer; Ali Sami Yen Stadyumu. Galatasaray UEFA Kupası yolunda... Final için sadece bir adım kalmış önümüzde. 1/4 ilk maçında İngiltere temsilcisi Leeds United'i konuk ediyoruz. Maç öncesi ortam epey gerilmiş. Rakibin kadrosunda profesyonel futbol yaşantısına güneşin hiç batmadığı imparatorlukta başlamış Avustralyalı bir genç yetenek var. Futbolun beşiğinde sonraları adından epey söz ettirecek bu adam Harry Kewell'dan başkası değil. Ali Sami Yen tünelinden çıkıyor... Etrafı şöyle bir süzüyor. Belli ki atmosfer onu epey büyülemiş. Birkaç yıl sonra o taraftarın önüne bu kez sarı-kırmızı forma ile çıkacağını nereden bilsin. O gün Leeds United'in kalemizde yarattığı ender ataklarda yüreğimizi ağzımıza getiren isimdi o.
İki hafta sonra Elland Road'daki rövanş maçında şimdilerin büyük Fenerbahçelisi Emre Belözoğlu'na yaptığı hareket ile belki de kendisine bahşedilmiş bir gelecek öngörüsü olduğun anlatmaya çalışıyordu. Daha o günlerde anlatmaya çalışıyordu Galatasaray taraftarına bir şeyleri...
Hagi'nin gidişinden sonra çok şey kaybetti Galatasaray. Bu yokluk hem saha içinde hem de saha dışında kendini oldukça belli ediyordu. Ne takımı ateşleyecek ne de yapacağı sıradışı bir hareketle tribünleri coşturacak bir lider vardı sahada... Galatasaray taraftarı lambadan çıkacak bir 10 numara için duacıyken, tanrı onlara bir 19 numara gönderdi. Hem de ne 19 numara... Dedim ya, Hagi farklıydı... Bu topraklarda top süren yabancılar içinde en farklısıydı belki de. Onun gözlerine bakınca Galatasaraylılığın ne olduğunu görebiliyordunuz. Bir yabancıydı belki, fakat bizden aşağı kalır yanı yoktu. Barcelona ve Real Madrid gibi Avrupa'nın en önemli iki takımında top koşturmuş bir adamın ömrü yettiği müddetçe unutamayacağı takımdı Galatasaray. Bu onun veda konuşmasında gözlerinden akan iki damla yaşta gizliydi...
Ve şimdi Kewell... Kariyeri boyunca görmediği başarı kalmamış... Kariyerinin başlangıcından bu yana sürekli olarak dünyanın bir numaralı liginde oynamış. Liverpool forması altında, İstanbul'da, Şampiyonlar Ligi kupasını göğe yükseltmiş ve bir nevi Avrupa futbolunun zirve noktasına bayrağı dikmiş. Ve 2008'in bunaltan sıcaklarının ortasında, bir gece, ansızın çıkageldi... İsmi bizi heyecanlandırmaya yetiyordu elbette ama sanıyorum ki o günlerde kimse, hiçbir Galatasaraylı, kendisinin şu an geldiği noktaya geleceğini tahmin bile etmiyordu. Harry Kewell aradan geçen şu birkaç aylık süreçte öyle bir çizgi çekti gönlümüze, bunun paralelinde yer alan çizgi Galatasaraylılık oluyor zaten. Kariyerinde hep zirvede olmuş bir adamın, egolarından bu denli uzakta kalmayı başarması ve Galatasaray forması altında en büyük Galatasaraylı kadar çabalaması bizim için çok şey ifade ediyor. Şahsım adına söyleyebilirim ki Galatasaraylılık şerbetinden içmiş tek yabancıydı belki de Hagi. Hamburg maçında gördük ki takıma katıldığı kısa süreye karşın 40 yıllık Galatasaraylı gibi mücadele veren Kewell, bu anlamda Hagi'nin payesine ortak olmaya yakın görünüyor. Yüzüne bakınca o ışığı görebiliyorsunuz Kewell'in, gülümsemesinde karakterini okuyabiliyorsunuz ve biliyorsunuz bunun Galatasaray ahlakına denk düştüğünü.
Çok yaşa sen Harry Cool, çok yaşa!

Hamburg: 1 - Galatasaray: 1

2009-03-12T22:30:00.003+02:00

Tandemde Emre Aşık'ın yanında kimin oynayacağı tartışılırken hafta ortası aniden Fernando Meira'nın Zenit'e satılması ve zorlu Hamburg maçı öncesi yedek kulübesinde stoper olarak Semih Kaya'nın oturacak olması ister istemez kafadaki soru işaretlerini artırıyordu. Üstelik Emre Aşık'ın göreceği bir sarı kart önümüzdeki hafta oynanacak olan rövanş maçında cezalı duruma düşmesine neden olacaktı. Ne yapmalı ne etmeli derken bu akşam gördük ki Bülent Korkmaz'ın Emre Aşık'ın yanında stoperde Hakan Balta'ya görev verdi. Hakan Balta bu görevi birkaç defa EURO 2008'de de ifa etmişti. Fakat yine de bir kanat oyuncusunun stoperde görev alacak olması her daim büyük bir handikaptır. Büyük Kaptan kutsal formayı üzerine ilk defa bir Avrupa kupası maçında giymişti. Mecburiyettendi... Aynı mecburiyet halinde kendisinde görülen ışığı Semih Kaya'da görmemiş olacak ki böyle bir kararla başladı maça. Sonrası futbolcuların ayaklarınaa kalacaktı...
Her zaman söylüyoruz... Israrla belirtiyoruz ancak kimseye anlatamıyoruz. "Biz Galatasaray'ız" dediğimizde insanların bir kulaklarından girip öteki kulaklarından çıkıyor olmalı. Evet, biz Galatasaray'ız ve diğerlerine benzemeyiz. Galatasaray bir şeye yeterince inandığında başaramaması mümkün değildir. Söylemiyor muyuz "İmkansız Galatasarayca değildir" diye. Sezon başında hedefini kupa olarak koymuştu Galatasaray. Tıpkı 2000'de olduğu gibi... Mart ayının ortasını gördüğümüz şu günlerde Galatasaray hedefe sadece iki ay uzak. Çoğu gitti azı kaldı derler ya aynen o konumdayız. Sayılı günün çabucak geçmesini bekliyoruz bir yandan. Steaua Bucharest karşısında sergilenen olumsuz futbolun ardından felaket tellallarının boy gösterdiği ülkemizde bir türlü kendini beğendiremedi Galatasaray. UEFA Kupası gruplarının en zorunda yer aldı. Olympiakos'u yendi "Eski gücünde değil" dediler. Benfica'yı deplasmanda devirdi "Benfica'yı gözümüzde çok büyütmüşüz"cüler üredi utanmadan. Hertha'yı Almanya'da binlerce Türk'ün desteğiyle çimlere gömdüğünde söylenenler de farklı değildi. Gruptan çıkıp birilerinin morali bozulduktan sonra kurada Bordeaux'u çekince aynı güruh "Tamam, bundan öteye gidemezler" demeye başladı. Neticede Galatasaray, bugün, çeyrek finalin kapısını araladı. Hamburg deplasmanından 1-1'lik beraberlikle dönüp hafta içinde Hamburg sempatizanlığı yapanların heveslerini kursaklarında bıraktı.
Galatasaray tur atladıkça milliyet değiştiren bünyeler bu kez Ivica Oliç'i, Petric'i ve Trochowski'yi dillerinden düşürmediler. Kewell'dan, Arda'dan, Ayhan'dan bahseden yoktu hiç... Olaya at gözlüğü ile bakmayı çok sever bizim millet... Galatasaray maça harika başladı. İlk 20 dakika boyunca rakibine top göstermedi. Rakip savunma arkasına uzun toplarla sarkıp gol aradı fakat tek forvet Nonda ileride son derece etkisiz kalınca sonuca gitme işlemi başarısız oldu. 20'nci dakikadan sonra biraz toparlanan Hamburg oyunda dengeyi kurdu. On dakikalık bir periyotta etkili olan evsahibi ekip 28'inci dakikada Trochowski ile maçın o ana kadarki en önemli pozisyonunu yakaladı. Ceza sahasının dışından, kaleyi soldan gören bir pozisyonda şutunu çeken Trochowski'nin yarattığı tehlikeyi De Sanctis mükemmel çıkardı. 33'üncü dakikada sol köşe gönderinden kullanılan korner atışını savunmamız karşıladı ve Lincoln'ün uzun topuyla hızlı bir karşı atağa başladık. Sol kanatta topla buluşan Arda, Kewell ve Lincoln'ün rakip savunmayı dağıtmasını fırsat bilerek sağ kanattan ceza sahasına hareketlenen Ayhan'ı gördü. Ayhan sağ ayağıyla sert bir vuruş yaptı ve Türk futbolunun Avrupa Kupalarındaki 1000'inci golüne imza attı. İlk yarının kalan dakikalarında savunmamızın bir hatasında ceza sahası içinde topu önünde bulan Petric'in yerden sert vuruşunda kalesinde devleşen De Sanctis ilk yarının skorunu tayin etti.
İkinci yarıya başlarken her şeyin güzel gideceğine inandırmıştık kendimizi. Macar hakem Viktor Kassai'yi hesaba katmamıştık tabii. Maçın ilk yarısında gösterdiği harika yönetimden eser yoktu ikinci yarıda. Önce 49'uncu dakikada talihsiz bir gol gördük kalemizde, skora denge geldi. Golden henüz 4 dakika sonra Petric'e arkadan yaptığı müdahale sonucu Emre Aşık doğrudan kırmızı kart gördü. Hakem takdirini Emre'nin son adam olduğu yönünde kullanmıştı ama işin aslının öyle olmadığı son derece açıktı. Biz Emre'yi sarı karttan sakınırken oyundan atılması rövanş için biraz olsun canımızı sıktı. O sırada hafta içi Meira'yı gönderen yönetimi güzelce anmayı ihmal etmedik.
İlerleyen dakikalarda bir kişi eksik olmanın getirdiği dezavantaja karşı mücadele etmeye çalıştık. Büyük Kaptan, Emre'nin oyundan atılmasının ardından beklenmedik bir müdahale yaptı oyuna... Mehmet Güven, Lincoln'ün yerine oyuna dahil olurken; asıl şaşırtıcı olan Harry Kewell'in stoperde Hakan Balta'nın yanına çekilmesi ve bu görevini maç sonuna dek muhteşem bir şekilde yerine getirmesiydi. Çok yönlü futbolcu dedikleri bu olsa gerek... Özellikle oyunun çeyrek saatlik diliminde kalemizde çok etkili pozisyonlar yakalayan Hamburg'un bu pozisyonları cömertçe harcaması bizleri mutlu ederken, oyuna Arda'nın yerine dahil olan Hasan Şaş'ın pasında Ümit Karan'ın attığı temiz golün hakem tarafından iptal edilmesi zaten gergin olan sinirlerimizi titretti. Galatasaray zorlu deplasmandan 1-1'in getirdiği avantaj ile ayrıldı.
Yazı bitmeden önce birkaç isim hakkında da bir şeyler karalamak istiyorum. Maçın ardından baktım da şaşırtıcı bir şekilde herkes Bülent Korkmaz'a yüklenmiş. Bülent Korkmaz'ı çok sevdiğimi bilen bilir, bu konuda duygusal davranmamın zor olduğunu da ben söyleyeyim ama bu maçta Kaptan'ın yaptığı hangi taktiksel değişiklik eleştiriyi hak etti ki? Herhalde yergi oklarının yöneldiği en yoğun nokta Kewell'in yaklaşık 40 dakika boyunca stoperde görev alması oldu. Şimdi düşünelim... Emre oyundan atıldığı anda 18 yaşındaki Semih Kaya futbol hayatının ilk resmi maçına Hamburg karşısında çıksaydı ve olası hataları ile maçın kaybedilmesine neden olsaydı, bu genç adamın sırtına binen yükü bir daha kim indirebilecekti? Türkiye'de futbolcu olmak zor... Türk medyasının eline düşenin vay haline... Bu kez de Kaptan'ın bu tercihi eleştirilmeyecek miydi? Peki ya Semih'in ruh hâli ne olacaktı? Kimse bunları düşünmüyor tabii. Antrenmanlarda takımın başında olan isim Bülent Korkmaz'dır, hiçbirimiz değiliz! Kewell'daki soğukkanlılığı, hırsı gördüyse ve bunda da başarılı olduysa düşün adamın yakasından be! El insaf, dün bir bugün iki! Teknik adamların üstüne yüklenin, hemen sonra Türkiye'de teknik adamların ömrü yok şu kadar yok bu kadar muhabbeti yapın. Samimi olun biraz, samimi!
Dokunduracağım ikinci isim Lincoln. Açıkçası ben bu adamın on maçta bir kafasına eserse top oynamasından bıktım. En sonunda hasta olacağım. Tribünlerden aldığının onda birini göremedik henüz. Bir tek kişiliğine lafım yoktu, bu akşam itibarıyla ona da var artık. Lincoln'ün formasını giydiği kulübün adı Galatasaray. Kimse kusura bakmasın ama dingonun ahırı değil burası. Teknik direktörün seni oyundan alıyorsa eğeceksin başını çıkacaksın. Terbiyesizlik yaptığın adamın bu kulübün bir efsanesi olduğunu da unutmayacaksın. Komiktir, maçın akabinde bazı taraftarlar ve spor yazarları Lincoln'ün bundan sonra toparlanmasının zor olduğundan, kimsenin ondan performans beklememesi gerektiğinden bahsediyorlar. Yok ya! Bugüne kadar var mıydı ki bundan sonra olacak? Hiç kimse Galatasaray'dan büyük değildir, işine gelmiyorsa oturursun tıpış tıpış kulübede. Hiçbir kulüp futbolcusu için özel çaba sarfetmemelidir. Ben bunu bilir bunu söylerim...
Madem ki üç nokta ile uzattık yazıyı üçüncü noktayı da Meira'yı gönderen zihniyete ayıralım. Açıkçası savunmanın revire döndüğü bir dönemde nasıl bir mantıktır Meira'yı göndermek, ben akıl erdiremiyorum. Yahu istediği kadar kötü olsun bu adam, istediği kadar alışamamış olsun takıma, fark eder mi? Senin stoperde oynatacak adamın yok! Amatör kulüp yöneticileri bile yapmaz bunu. Kulüp 6 milyon Euro'ya muhtaç olacak kadar mı acizdi yani? Evet, deplasmanda alınan 1-1'lik sonuç iyidir, hoştur ama Galatasaray bu sonuca karşın rövanşa bir "Acaba" ile yaklaşacaksa bunun nedeni savunmadaki belirsizliktir. Üç ayağı kırılmış masanın dimdik duran ve tüm gövdeyi tek başına sırtlanan tek ayağıydı Emre Aşık. Şimdi o da minimum 2 maç yok... Rövanş maçında stoperde bu kez Arda oynarsa kimse hocayı hedefine almasın bir zahmet.
Kapatmadan birkaç kişiye de birkaç övgü sözcüğü hazırladım, bunları iade etmem gerek. En başta Harry Kewell geliyor. Öyle bir futbolcu düşünün ki kariyerinde kaldırmadığı kupa kalmamış. Avrupa futbolunun zirvesi olarak kabul gören Şampiyonlar Ligi kupası 2005'te onun elinde yükselmiş. Buna rağmen Premier Lig gibi bir yerden kalkıp Türkiye'nin yolunu tutuyor, egosuz bir şekilde hem de... Yeni takımının kazanması için futbola yeni başlamış bir çocuğun hırsıyla mücadele ediyor, yokluktan geçtiği stoper bölgesinde yerini hiç yadırgamadan profesyonelce mücadelesini veriyor. Galatasaraylılık dediğimiz olguya sanki 40 yıldır sahipmiş gibi Harry Kewell. Bu geceki mücadeleden sonra bunu söyleyemeyecek bir Galatasaraylı tanımıyorum. Hep diyorum, sanırım yine söylemekten alıkoyamayacağım kendimi... Ben bu adamın yıllarca Galatasaray'da kalmasını istiyorum, Hagi gibi efsane olsun ki bunun ilk parıltılarını görüyoruz, futbolu da burada noktalasın.
Arda'ya da değinmeden geçmemek gerek. Kendisi tartışmasız bu takımın en büyük yıldızı. "Sen Sahadaki Biz, Biz Tribündeki Sen"e en çok uyan isim. Ağzından dökülüyor ya "Hamburg'u da eleyeceğiz, kupayı da alacağız" sözleri, sonra bir de bu uğurda sahada verdiği mücadeleyi görüyoruz ya, işte bize Galatasaray'a inanmak için bir neden daha...
---------------------------------------
Üniversite hazırlıkta aynı sınıfta okuduğumuz bir kız arkadaşım vardı. Ben ne kadar Galatasaraylı'ysam, o da o kadar Fenerbahçeli'ydi. Bugün kampüste karşılaştık. Ayak üstü sohbet ettik biraz. Tam ayrılırken "Akşam Hamburglu'yum" dedi gülerek. Hemen ekledim; "Saracoğlu'nda konuğum olacaksın"...

Türk Cannavaro

2009-03-09T18:24:00.003+02:00

Bir zamandır aklımdaydı Emre Aşık hakkında bir şeyler yazmak. Erteliyordum nedensiz... Son Bursaspor maçı daha fazla ertelememem gerektiğini bağırıyordu adeta. İtalyan savunma oyuncusu Fabio Cannavaro'ya benzetiyorum ben Emre'yi. Gerek görünüş gerekse yetenek yönünden. Profesyonelliğine de diyecek bir şey yok zaten. İstiyorum ki kulüp önüne uzatsın sözleşmeyi, o da imzalasın. Kalsın birkaç sene daha. Bu haliyle daha birkaç sene daha rakip ileri uç elemanlarının hakkından gelir o.

Galatasaray: 2 - Bursaspor: 1

2009-03-08T21:22:00.003+02:00

Birkaç koltuk ötemdeki top sakallarına ak düşmüş, entel görünümlü amca piposunu yakmış 10 metrelik bir yarıçapta bulunanlar maruz kaldıkları kötü kokunun etkisiyle çatık kaşlarının desteklediği gözlerini amcanın üzerine dikmişti. Ara sıra yağan yağmur amcanın keyfine toz konduramıyordu. Zamanla etrafındakiler de duruma alışmış ancak pipo tüttüren birisini ilk defa gördüklerini teyit eden o korkunç bakışlarından hiçbir şey kaybetmemişlerdi. En sonunda arka saflardan başka bir amca espri mahiyetinde "Üstad sen yanlış yere gelmişsin, Numaralı'da olman gerekiyor senin" diye seslenirken ben birden ayıldığımı fark ediyorum. Dalıp gitmişim... Bundan tam 8 sene öncesine... Galatasaray'ın Bursaspor'dan Bursa'da 5 tane yediği gündeyim. Evin içinde cirit atıyorum. O vakitler maçları yayınlayan yayıncı kuruluşun dekoderine sahip olmayınca en deli halimizle soluğu maç yayınlayan en yakın kafede alıyoruz. 2000 yılından sonra kupa toplama görevine bir seneliğine ara vermişti Galatasaray. Lucescu ile başladığı ilk sezonda ligde istediğini elde edememiş bir takım vardı elde. Giden pek çok oyuncunun yerleri adları ilk kez duyulan kiralık futbolcularla doldurulmuştu 2001/2002 sezonu öncesinde. Yine de korkulan olmamış ve Galatasaray lige son derece iyi bir giriş yapmıştı. Sıra Bursaspor ile deplasmanda oynanacak maça geldiğinde takım ligde namağlup konumdaydı. Ne olduysa o maçta oldu... Kafeden sinirli adımlarla çıkarken Galatasaray 5'inci golü gördü kalesinde. Eve yolunda önüme gelen taşa tekme atmamın sonucu olarak ayaklarımı yara bere içinde bırakmıştım. Eve geldiğimdeyse o güne kadar taraftarlık bilinci kazanamamış olduğumu öğrenecektim. Evet, taraftardım. Kendimce fanatiktim de, fakat iyi bir taraftar olmadığımı o gün anladım. Ev ahalisi kendi halindeyken ben evi savaş alanına çevirmeye kararlıydım. Avrupa'nın zirvesine bayrak dikmiş bir takım ligde 5 gol birden yiyemezdi, şaka olmalıydı. Durumun vehametini iş işten geçmeden kavrayan babamın, kanımca, tarihi konuşması işte o an oldu. Bana ne mi dedi? "Ben 14 sene şampiyonluk beklediğim günleri biliyorum. Fenerbahçe ligi domine ederken biz seyretmek zorundaydık. Sen ve senin neslin Galatasaray'ın en başarılı dönemine tanıklık etti. Şanslısın ki hiç başarısızlığına tanıklık etmedin takımının. Şimdi bir mağlubiyette ipleri salıyorsun. Senin için taraftarlığın değerini bilmiyorum ama seninki taraftarlık değil." Hiç beklemediğim anda, bana karşı bel altı çalışmıştı babam. Tek söz etmeden yatağın yolunu tutmuştum. Uzunca bir süre uykusuz geçen gece boyunca çok şeye kafa yordum. En güzelinin Galatasaray'ı üzgünken sevmenin olduğunu o gece öğrendim. Bir Bursaspor maçıyla...
Bu yüzdendir her Bursaspor maçına farklı bakarım ben. Taraftarlık bilinci dediğimiz şey gerçekten varsa, ben ona biraz geç de olsa o pek çokları için önemsiz ama benim için çok önemli olan gecede sahip oldum. Yatağımın başucunda her daim asılı duran "En Güzeli Galatasaray'ı Üzgünken Sevmektir"in odamın duvarlarıyla ilk kez buluştuğu gecedir o gece. O gece sadece bir gece değildir.
Galatasaray-Bursaspor maçının ilk düdüğünden son düdüğüne kadar bu ruh halinin bir esiriydim cuma akşamı. Biraz daha içten, biraz daha coşkulu çıkartmaya gayret ettim sesimi. "Buradayım işte" diye inlemekti niyetim. Fakat kime ne anlatacaktım... Kaç Galatasaraylı'nın gönlünde Bursaspor maçlarının ayrı bir önemi vardır ki?

Konyaspor: 0 - Galatasaray: 1

2009-03-01T22:21:00.005+02:00

Başka çare bırakmamıştı Galatasaray kendine; üç maçlık nagalipliğinin bir sonucu olarak ya kazanacaktı ya da kazanacaktı. Bordeaux maçındaki insanüstü performansa bakarsak takımdan Konya'da iyi bir futbol beklemek yanlış olurdu. Beklemiyordum da zaten... İyi oynamamıza karşın kaybettiğimiz mücadeleler geliyor da aklıma, bir kez de zafer kötü futbola karşın geliversin, nedir yani! "Maçı özetle" derseniz, tek bir kelime ile cevap veririm: Arda. Galatasaray Ruhu'nun yeni nesildeki yansıması bu adam. O forma öyle yakışıyor ki üzerine. Elinden gelen ne varsa verdi bugün. Golünü attı, koştu, koştu, koştu... Sanki perşembe akşamı sahada basmadık yer bırakmayan o değildi. Biz onu hep böyle görmek istiyoruz. Biz onu iki renk altında görmek istiyoruz; sarı ve kırmızı.
Galatasaray üzerindeki şanssızlığı atmalıydı. Liderin Sivasspor olduğu, takipçilerinin de Trabzonspor ve Beşiktaş olduğu bir ortamda, ligin tamamlanması daha 13 hafta varken 8 puan geriye düşmenin pek bir önemi yoktu. Arda fırsatçılığını konuşturdu, Galatasaray patates tarlasından galibiyetle ayrıldı. Fenerbahçe'nin Sivasspor'u mağlup ettiği haftada zirveyle puan farkı beşe indi.

Koleksiyon #10

2009-03-01T01:25:00.004+02:00

Kırıktı, maçlardı derken 2 ay olmuş en son Koleksiyon post'unu gireli. Bakıyorum da İşte Galatasaray güzelliğini yaptıktan 1 hafta sonra kırmışım kemiği. O gün bugündür de aklımda çıkmış. Dönüşü 2006/07 sezonunda giyilen çubuklu forma ile yapayım istedim. Her ne kadar çubuklu Galatasaray ile özdeşleşmemiş olsa da bence iyi yapılırsa çok da hoş duruyor takımın üzerinde. Süper Kupa finalindeki formayı hatırlatırım ısrarla. Forma arkasına pek yazı yazdıran birisi değilim. Gerçekten sevdiğim, değer verdiğim bir isim varsa yazdırırım. Elbette ki Hakan Şükür de onlardan biriydiydi... Çok özledik be Kral... Şimdiden!

Ne Diyelim Biz Sana

2009-03-01T01:06:00.003+02:00

Aranıyor!

2009-02-27T14:37:00.004+02:00

Bana fizik kurallarından bahsedebilecek bir babayiğit aranıyor!

Galatasaray: 4 - Bordeaux: 3

2009-02-27T02:59:00.002+02:00

Çok fazla şey söylemek mümkün değil bu gece için. Tarihe yerinde tanıklık etmek bu olsa gerek. Her zaman söylüyoruz Galatasaray'ın en derin krizlerin üstesinden ustalıkla geldiğini. Bugün de öyle oldu... Ali Sami Yen'in havası eski günlerdeki gibiydi. Tribünler tıklık tıklım... Eski tezahüratlar bile dillerde: "Dağ başını duman almış, gümüş dere durmaz akaaaar", "4 sene üst üste şampiyon olduuuk, Avrupa'nın kralı olduuuuk", "Avrupa Avrupa duy sesimiziii, işte bu CimBom'un ayak sesleriiii"... Binlerce inanmışlar ordusu vardı setlerin üstünde, merdiven boşluklarında, her yerde... Ekran başına kitlenen milyonlarcası da yüreklerini gönderiyorlardı ve inanın işe yarayacağını adları gibi biliyorlardı. Bu cehennemden çıkması kolay olmayacaktı Bordeaux'un. Henüz ilk saniyelerde buldukları gol bile nihai sonlarını değiştiremeyecekti, sadece erteleyecekti... "Ey ruh, geldiysen..." diye söze başlamıştık ki kupanın kapısı üç defa değil tam dört defa çalındı.
Evet, Galatasaray savaşmadan kaybetmeyecek demiştim. Tıpkı 2001 yılında Real Madrid'in 2-0'lık skor avantajına rağmen inanmışlar ordusu karşısında direnemediği gibi... Tüm olumsuzluklar Galatasaray'ın üzerineydi sanki... Galatasaraylı Sabri'nin füzesi tüm karabulutları dağıttı. Bundan sonra karada ölüm yok Galatasaray'a!
Helal olsun size be! Helal olsun!

Nostalji #9

2009-02-25T22:27:00.001+02:00

Tekrar hoşgeldin Büyük Kaptan!

Hazır Tutmuşken...

2009-02-25T15:50:00.000+02:00